De roep van de ziel

thuiskomen

Een avond met ervaren lezers is heel wat anders dan lezingen, voordrachten, podiumoptredens of presentaties van je romans. Minstens tien vellen vol vragen en het is werkelijk waar dat één vrouw meer kan vragen dan tien wijzen weten. In de intimiteit van een groep vertrouwelingen komen vragen boven die niet beantwoord kunnen worden; het is de eigen ziel die gehoord wil worden. Deze roep van de ziel heeft mij altijd aangetrokken en ik moest vele wegen gaan om de verre fluistering van mijn ziel te verstaan.
In mijn blogs verhaal ik dit in het avontuur van het dagelijks leven, in mijn romans vertaal ik de weg van de ziel, het spiralende pad van donker en licht, kracht en kwetsbaarheid.

Als kind verbaasde het me dat er zoveel geklaagd werd door de grote mensen. Alles wat ze moesten doen. De buurman werd bekaf van zijn tuinderij en al die klanten die pal voor sluitingstijd een bosje bloemen voor de helft van de prijs wilden, mijn vader gaf les en werd moe van de correctie, mijn moeder zag het eeuwige huishouden niet zitten en zo ging het maar door.
Ik vroeg mijn vader wat hij dan had willen worden.
‘Zwerver,’ zei hij en mijn moeder zei ‘kunstenaar’.
Op mijn vraag waarom ze dat dan niet geworden waren, kwamen diepe zuchten en duizend woorden.
Op het eind van hun leven waren ze allebei geworden wat er altijd in zat als diep verlangen.

Alles heeft zijn geheim en moet zijn beloop hebben als zaadjes in de grond. Als mens hebben we een zekere vrijheid iets met ons leven te doen, we kunnen onze eigen levensloop bepalen. Of toch niet?
Je kunt wel lang voor­bij leven aan je diepste drijfveren, doof voor de roep van je ziel, maar ergens schuilt dat zaadje.

Ik houd van het donker van nachten die langer worden tot de stilste nacht en het veilige donker van gesprekken waarin geheimen oplichten, het intieme donker van samensmelten.
Maar het andere donker is er ook, het bedreigende donker dat smacht naar een sprankje licht, dat angstaanjagend verstikkende aardedonker dat je lijkt op te slokken.

In het aardedonker waar geen sterren staan, ontstaan kristallen als een manifestatie van het alchemistisch proces dat zich in het binnenst van het duister voltrekt, een proces met eigen wetten en tijden.
In dit aardedonker schuilt het mysterie van de alchemie, het veranderen van lood in goud, het vinden van het licht dat niet van buiten komt, maar van binnen.

Plotseling kunnen er vreselijke dingen in je leven gebeuren. Iemand van wie je zielsveel houdt sterft. Of je levensgezel kiest voor een ander. Het invallende donker wordt niet vanzelf weer licht. Je moet het zelf zien te vinden door je bewust te worden van je diepste verlangen, waar je heen wilt, je bestemming. Die vraag is eenvoudig en moeilijk. Maar je weet het in het puntje van je hart. Dit is je kompas en leid-ster in het  donker.
Onze diepste wens voert naar het Onbekende. In het Grote Onbewuste is het donker. Er liggen valkuilen, weerstanden en uitdagingen, stuk voor stuk betoveringen die verbroken moeten worden. Dit vraagt moed en volharding, uitmondend in dat wat ons roept. Onze ziel.

Anne Vellinga de roep van de ziel
Anne Vellinga
de roep van de ziel

 

16 thoughts on “De roep van de ziel

  1. ine

    Anne, beiden weer prachtig, het beeld wat je oproept met je woorden en je schildering.
    Het onroert me ook vaak, als je schrijft over je ouders, omdat ik ze gekend heb.
    liefs

    Reply
  2. Miepke van den Braber

    Wat mooi verwoord Anne! Wat geniet ik daar toch van! Vandaag weer ’n stukje verder snoepen van *Sophie*. X

    Reply
  3. dimph

    Anne, mijn ouders zijn overleden zonder dat zij hun droom waar gemaakt hebben. Dat doet me verdriet, nu ik zelf worstel met dat proces ga ik dat pas voelen.
    Wat had ik het hen graag gegund
    Wat ’n rakende, bijzondere collum en de sprankelende roep van de ziel.
    xxxx

    Reply
    1. Anne Post author

      Ach Dimph, wat sneu voor hen en voor jou.
      Maar weet je, en dat denk ik wel, dat jij dat weet uit ervaring – verdriet laat je wel zakken in je ziel en met een beetje geluk en vertrouwen en moed, kun je soms ineens die ene stap zetten die de kant is die….. nou ja, dat weet je wel. Liefs X

      Reply
  4. Ellie Schmitz

    Bijzonder en mooi verwoord wat je als mens kunt doen: ‘de roep van de ziel volgen’, als je daartoe in de gelegenheid bent, het is niet voor iedereen weggelegd…ook is dat iets wat ik nu beter besef dan vroeger, dankzij het leren luisteren naar ‘de roep van de ziel’…..

    Reply
  5. Jannie Harmsen

    Met je ziel onder de arm lopen, een spreekwoord of gezegde dat nu bij me boven komt. Ik hoorde het vroeger regelmatig als iemand zo liep met zijn of haar ziel. Een zware last meedragen, en dat is het als die ziel op een plek zit waar die niet wil of hoort te zitten.
    Zielsgelukkig vind ik wel een mooi woord, alleen is dat niet voor iedereen weggelegd, maar een goed streven is het wel. De ziel, zo mooi en mysterieus tegelijk, soms (of vaak) niet te vatten, lieve Anne 🙂

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *