Pieterpad ~ lopen met mijn moeder (7)

zo zie ik Aal nog altijd lopen, rugzak op de schouders

We begonnen met het Pieterpad toen het nog nieuw was, begin jaren ’90.
ZZZ (ZeerZeerZeldzaam) kwamen we andere lopers tegen en de eersten die we zagen, haalden we in. Dat was op het dijkje onder Groningen stad. Dat ‘stad’ zei Aal er telkens trots achteraan. Ze had recht van spreken, ze heeft er haar jeugd doorgebracht. Waar dat dijkje precies liep, weet ik niet meer, wel dat er op een gegeven moment rechts van dit kronkelige dijkje een appelboom stond met een cirkel van appels eronder, prachtig. Het moet dus herfst geweest zijn; wij liepen altijd lange afstanden in de herfst en de lente.

Ergens ter hoogte van dit antieke schouwspel zagen wij in de verte iets hobbelen dat niet thuis te brengen was. Aal dacht aan een paard en wagen met een man op de bok, ik dacht aan een woonwagen. Naarmate we dichterbij kwamen, tekenden de contouren zich scherper af en moesten het twee mensen zijn met kolenzakken op hun rug. Zoiets als Cheryl Strayed in Wild.

 

Dit boek was nog niet geschreven en Cheryl had haar moeder en man nog niet verloren.

Overigens wel een boek om meteen te halen en te lezen, ontroerend mooi.

 

 

 

 

 

Afijn, Aal en ik liepen onze eigen pelgrimstocht en Aal wist het nu.
‘Een vader en zoon,’ zei ze.
Het bleken twee vriendinnen te zijn, gebukt onder twee kolossale rugzakken.

‘We hebben vorige week geoefend, maar toen we gisteren voor het echie gingen hebben we toch wat meer meegenomen, want we gaan drie weken en ja, dan wil je toch ook een koekenpan mee en een koffieapparaat en genoeg sokken en andere schoenen dan deze loodzware bergschoenen! Wat ben je bij de tent zonder slippers en als het regent moet je laarzen hebben en sandalen voor als je de stad ingaat.’
Herfst of nazomer, zij hadden een tent mee, slaapzakken, een kooktoestelletje, boeken en zelfs een pyjama voor als ze er ’s nachts uit moesten op de camping. Ze gingen naar Ommen, daar was een hele leuke waar ze misschien een paar dagen zouden blijven.

We nodigden hen uit voor een kop koffie in de eerste gelegenheid die in het verschiet lag, een kilometer verderop. Toen wisten we alles van hen, ze moesten heel wat kwijt.
De herberg had een houten vloer met een geweldige akoestiek. Elke voetstap hoorde je erop. Wij gingen geluidloos zitten, onze rugzakjes zachtjes tegen een tafelpoot. De meiden gingen hun rugzak ook even afdoen; eerst de buikriemen los, dan de schouderbanden verlengen en schudden maar.
Een klap! Alsof een olifant neerkwam.
Aal en ik hebben de rest van de week lol gehad met alles wat er nog meer in de rugzakken zat, onze improvisaties werden zo idioot dat we telkens slap van het lachen tegen elkaar aan hingen.

De eerste jaren hadden de slaapadresjes uit het boekje altijd plaats. We spraken nooit af en konden altijd terecht bij de eerste die we probeerden. B&B was nog niet hot.
Het is lang geleden en kort. Ik zie alles nog voor me, terwijl we nog geen fototoestel hadden en ook geen telefoon. Hadden we niet nodig, de beelden hechtten zich regelrecht in ons hart en daar zitten ze nu nog.

Maarrr…
In Limburg kwamen we voor het eerst op een adresje dat vol was, dat wil zeggen het enige gastenbed was bezet. Moesten we vijf kilometer lopen naar het volgende adres en dat had ook al iemand te slapen. Dat voel je dan wel. Als je de hele dag gelopen hebt, is ineens elke kilometer te ver. Dankzij het boekje van Vrienden op de Fiets dat we voor nood mee hadden, vonden we toch nog een adres op loopafstand. We haalden het. Alleen hadden we amper de kracht onze hand op te tillen voor de bel. Toen de Vriendin van de Fiets vroeg waar onze fiets was, konden we alleen ons hoofd schudden. Na een terechtwijzing of drie kregen we toch een matras op de grond in een kamertje zonder raam. De druppel was dat de dame bij het karige ontbijt tegen mijn moeder zei ‘dat u op uw leeftijd nog loopt’. Op misprijzende toon ook nog.
De wet van Cruijff trad in werking en dankzij dat naargeestige mens hebben we toen ons eerste mobieltje gekocht en een fototoestel. Aal ging foto’s maken, ik dia’s. Kun je nagaan in welk tijdperk we leefden. De foto’s hebben mijn moeder overleefd.

Aals albums van ons lopen

Ik hoor nòg Aals stem:
‘Kun jij een mooi fotoalbum voor mij kopen, Anne.’
Ik vond een panoramisch geval dat na een paar foto’s al te zwaar was om te hanteren. Desalniettemin wilde Aal een zelfde album toen het vol was en toen dat vol was had V&D de kleur veranderd.

De albums lagen verstoft in een doos van de erfenis.
Die heb ik uitgepakt.

word vervolgd

17 thoughts on “Pieterpad ~ lopen met mijn moeder (7)

  1. Ank Goudriaan

    Mooi dat je zoiets met je moeder kon doen! Dat geeft een mooie verbinding met haar lijkt me en een dierbare herinnering om op terug te kijken. Lieve groet!

    Reply
    1. Anne Post author

      dat is waar, Ank ~ onvergetelijk
      bijzonder dat jij die mooie verbinding aanhaalt, weet je, die was er en werd sterker, en die is er nog steeds… vermengd met heimwee
      dikke liefs voor jou

      Reply
      1. Ank Goudriaan

        Daarom kon je het ook opbrengen om haar de laatste jaren te verzorgen…toen waren de rollen omgedraaid 👵🙆‍♀️ moeder dochter…dochter moeder.

        Reply
  2. Joshua

    Toen ik mijn Moeder had gevonden, was het ook tegelijk afgelopen. En liep ik blijkbaar op het Sode-Mieter-pad, waardoor ik de weg kwijt was! Nou was ik dat al heel lang! Ik heb wel eens het Bieter-pad gedaan! Maar ja, daar liep ik weer te rood voor aan! Dus Pieter-pad kom ik wel dromen, maar om ‘m uit te lopen blijft een Droom..Maar ik krijg van Het Pieterpad wel altijd een Opkikker van het gekwaak, want dan wordt het voorjaar in mening geblaak !

    Reply
    1. Anne Post author

      SodeMieterpad, hoe kom je erop, of hoe kom je eraf ~ bijzondere beeldspraak, waarin droefenis doorklinkt – en gelukkig ook een goede afloop!

      Reply
    1. Anne Post author

      dat kun je alleen maar zeggen uit een rijk en doorleefd hart, Hans ~ het zou me niet verwonderen als jij dat ‘samen’ op de een of andere manier toch gerealiseerd hebt, op eigen kracht en wil, dankjewel

      Reply
  3. Joshua

    Anne, daarom heb ik ook niet soedemieter – op geschreven! Want dat is wer zo negatief! Maar U kent mij nou wel toch?! Ik zag jouw woord Pieterpad, en assimilerend zei ik in een fractie van ? Goh ik wil wel eens naar het Sodemieter pad! En dat kun je ook Positief Hard-op roepen “Sodemieter wat mooi ! Maar ik geloof dat U nu aan de wandel bent? Groet Joshua

    Reply
  4. Kees Versluis,

    Weer een verhaal waarbij je aan het eind naar het vervolg verlangt. Was je er een tijd niet met jouw verhalen ivm de verbouwing?

    Liefs

    Reply
    1. Anne Post author

      Ik heb ook zin er meer over te schrijven, Kees. Mijn schrijfstilte hield idd verband met de verbouwing èn een leuke mozaïekopdracht – nu wacht de tuin tgv het vallen van de grootste boom en drie instabiele bomen moeten binnenkort het veld ruimen… maar ik vind nu toch vaker de rust om een blog te schrijven. Lieve groet!

      Reply
  5. Dimph

    Ha lieve Anne, blij weer een blog van je te lezen.
    Zo liefdevol en verbintend geschreven deze wandeling met je moeder. Een verbinding die alleen maar gegroeid kan zijn tijdens jullie voettochten.
    In een paar zinnen verstop je mooie metaforen. De twee goed voorbereidde en afgeladen vriendinnen die heel wat kwijt moesten. Letterlijk en figuurlijk.

    ‘ In een doos van de erfenis ‘ ligt zoveel liefde, zoveel gemis wat zou ze trots geweest zijn op je.
    Hoop tot weer heel snel.
    Liefs dimph

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *