Dankjewel Anneke Tanneke,
Ja heftig kan het zijn, het zien van die beelden. Mijn moeder heeft er de laatste tijd weinig last van, misschien, dat joop ik, was het een periode van verwerken en is ze er nu klaar mee. Ze ziet er gelukkig uit, lacht veel, zingt liedjes die noemand verstaat en af en toe is ze bijzonder helder en duidelijk, altijd een verrassing.
En ik vind het ook heel leuk dat je reageert en mij zo laat weten dat een stuk van 2 december op 12 juni weer gelezen is. Dat is toch wel heel erg leuk van een blog.
Alle goeds voor jou van Anne

Lieve Anne, heb net de schildering van je moeder gelezen en je hebt daar echt een handje van, zo trefzeker schilder je haar. Erg mooi om te lezen en ik herkende er sommige dingen in. Ook mijn zwager vertelde over mijn (dementerende) schoonmoeder, dat ze zulke beelden zag van bv. kinderen die huilden of gemarteld werden en dan was ze in tranen….heel heftig was dat soms. En jezelf kwijt zijn in de intensieve zorg voor de ander, was ook zoiets. Liefde straalt verder uit jullie beider gouden hart. Kracht gewenst!

Ik ben de oudste zus van de engel, we kennen haar niet anders dan hoe je haar beschrijft. Ze is zo groos as een bessem en wij op haar. We mochten met haar meelezen. Hier mijn reactie.

Wat schrijft ze lief over haar moeder en Anne je spat in al je glorie van het papier. Heel herkenbaar maar wat wil je met zo’n explosieve persoonlijkheid. Dikke poezzz Ilse

Zussie, ik heb je gevonden, als Engel nog wel, wat een prachtig stuk tekst, de tranen in m’n ogen toen ik aan het einde was. Wat een eenvoud en een L…..! Dikke kus,

Elles

Daar ben ik even stil van.