O, dus google weet wat er in mijn blogs staat, want Mien de Borstel is niet eens een tag. Slim van je. Morgen komt mijn webmaster i.v.m. de volgende website die we de lucht in sturen, hier komen de studio’s op en werk van Aal dat gekocht kan worden (arts&apartments). Ik zal vragen wat feeds zijn en of mensen bericht krijgen als ik op ze reageer. Dat doe ik namelijk wel vaak, en ik krijg wel via de mail nieuwe reacties te zien.
Nog even over de bakker. Hij kwam langs met een broodkar. Dat moet jou opgevallen zijn, een fiets met zo’n bak ervoor. Hij zat aan de kant van de sluis, nogal aan het eind van de oude Medelsestraat. Goed. Mijn moeder sneed het brood, want dat werd nog niet gesneden. Halverwege wou het mes er niet door. Zat er een bebloed stuk verband in. Zij naar de bakker met dat verband. Zegt hij ,,O, hebt u het, ik was het al kwijt.” Ik geloof dat we ook nog een nieuw brood kregen in ruil voor het verband.

Ha Kees, Achterin de Medelsestraat, daar waar de bakker zijn brood nog zelf bakte, waren ingedeukte huisjes waar een ingedeukt oud vrouwtje woonde. Zij scharrelde kromgebogen over straat, en zo kon het gebeuren dat zij wel eens vondsten deed.
Op een keer kwamen wij van de grote vakantie terug en werden wij besprongen door vlooien. Hoe kon dit? Geen mensenvlooien, maar kattenvlooien. Volgens mijn vader hadden die vlooieneieren in het vloerkleed liggen slapen en werden zij van ei tot vlo binnen de luttele seconden door het dreunen van onze voeten. Mijn moeder ging ogenblikkelijk aan de gang met DDT, rolde het vloerkleed op en zette het op straat naast de vuilnisemmer, zo’n zinken geval waar je je nu blauw aan betaalt.
Komt het oude mensje langs met haar gebogen rug, pakt dat zware kleed onder de arm en sleept hem naar haar huisje een halve km verderop. Mijn moeders waarschuwing baatte niet.
Welnu, dit vrouwtje heette in de volksmond, of in elk geval bij ons thuis ‘Mien de Borstel’. En misschien had ze wel een snor. Of dat ze haar bijnaam dankte aan alles wat ze vond, vaak borstels? In elk geval ging mijn broer die naam gebruiken voor mij. Dat moet zijn vooruitziende blik zijn geweest: ik mag graag rondvlooien en neem goede vondsten mee naar huis, daar maak ik dan wel weer wat van.

Ik had al eerder gezegd dat ik de foto”s van Marco mooi vond, nu begrijp ik het beter waarom dat zo is.

Lieve Beppie, wat super! Ik mis je al 100 jaar!
Even kort, (ik weet je te vinden nu) en niet iedereen hoeft meteen al onze geheimen te weten, in wezen en werkelijkheid ben ik van het geheimen bewaren, al zou je dat aan mijn blog misschien niet aflezen.
Een opmerkelijk iets kan ik niet onvermeld laten: hoe is het mogelijk dat jij mij ontdekt en reageert achter bovenstaand blog over Link – waarin ik het over traag betalende ouders van kinderen heb. Maar. Er was er een die als eerste de foto’s betaalde en dat was JIJ! Zoals je mij altijd door dik en dun gesteund hebt en nu ben je er weer. WOW! Dikke liefs van Anne

Lieve, lieve Anne!
Vanmorgen was Ada hier op de koffie, heel lang niet gezien en we moesten nodig bijpraten.
En waarover hadden we het? Over alles natuurlijk, van de hak op de tak en over jou…. over jouw weblog en jouw stukjes in de krant.
Er is zo veel waar ik met je over zou willen praten en bijkletsen, ik weet niet waar ik moet beginnen….
Ik zou naar je toe willen komen, of jij naar mij…. Maar ik begrijp dat jouw moeder Ali bij jou woont en dat dat misschien moeilijk gaat.
Dit is een mail op het eind van de dag, ik houd het nu kort.
Arnoud is naar de film, gaat iedere week met een vriend naar de sneak preview
Ik stuur je meteen foto’s die ik op een web heb gezet van Katelijn in Australië, we zijn net een week terug.
Dan zie je de bekende mensen van toen, maar wel grijs en ouder.
Katelijn heeft een dochter die Zora heet, net als jouw poes. en een zoontje die Dorian heet.
.
Ik ben zo blij dat ik je adres weet, ik had met kerstmis een kaart naar je gestuurd, maar naar Alkmaar, dus niet goed!
Liefs en kus, Beppie