Reacties op: Lopen

Door: Anne

Anne — Sat, 03 Mar 2012 07:58:18 +0000

Beste Truus,
Wat een mooie, bijzondere ervaring zo’n pelgrimstocht naar Rome. Ik ben meteen benieuwd naar meer. De aanleiding, het ver-loop, de tijdspanne, de route en vooral de ervaringen. Al heb je dat goed beknopt weten weer te geven. De positieve ervaringen die je opdoet met je medemens, het gedragen voelen, ja, heel mooi. Dankjewel hiervoor.
En ook dat je me mist in de krant. Dat heb ik ook. Daarom ben ik een blog begonnen, en het leuke daarvan is dat het bina elke dag is, soms met foto erbij, en je kunt direct reageren op elkaar.
Ik hoop je nog veel aan te treffen!
Warme groet, Anne

Door: Truus Zeelenberg

Truus Zeelenberg — Fri, 02 Mar 2012 22:36:17 +0000

Mooi gezegd Anne, ik voelde het helemaal mee.
Mijn man en ik wandelen ook heel veel, een dag niet gelopen is een dag niet geleefd.
Als je loopt hoor zie ,hoor, en ruik je alles.
Je ontmoet ook zoveel mensen echt!
Even bij elkaar stilstaan echt luisteren naar elkaar,je loopt, dus… je hebt de tijd.
Mensen willen graag hun verhaal kwijt. Je luistert en laat het als je doorloopt weer achter je.
In 2004 wandelden we vanuit Hoorn naar Rome en werden echt Pelgrims.
Terug naar de basis van het leven, waar slapen we ,waar eten we en hoe komen we er .
Genieten van de ontmoetingen met mens en dier.
Vertrouwen op God en medemens en daarin niet teleurgestelt worden.
We ontdekten dat er zoveel goede en lieve mensen zijn die ons hielpen met de weg vinden en ons onderdak gaven.
Maar ook in ons mooie N.H. vinden we dit alles, dus we hopen nog lang te mogen wandelen.

p.s. We missen je stukjes wel hoor in de krant.

Door: Dirk Pool

Dirk Pool — Mon, 20 Feb 2012 10:55:01 +0000

dag Anne bij jou is het wandeling een mijmering in de tijd en lopen een groot avontuur. Mooi beschreven. Ga daar zelf nog een keer over nadenken. Dank voor het delen. Nog vier weken en dan ga ik revalideren. Dan zullen mijn eerste stappen die zijn van een pasgeborene, zonder kracht en zonder tijd te mijmeren, maar echt de eerste stappen met pijnscheuten in de spieren die waren vergeten dat ze bestaan.

Door: Joke W-D

Joke W-D — Mon, 20 Feb 2012 10:08:55 +0000

Jaaa… dat is een groot verschil wandelen of lopen!
Dat heb ik begrepen toen mijn zuster mij vroeg of ik speciale en welke schoenen ik droeg als ik buiten liep.
“Nee… ik heb gewoon aan wat ik die dag toevallig in de bijkeuken tegen kom”, antwoorde ik tja ik heb kleinkinderen dus loop ook wel eens achter een kinderwagen of met een peutertje aan de hand. Soms met een vriendin en ja dan stappen we stevig door.
M’n volgende vraag was:” Hoezo wandel jij zo veel?”
“Ik wandel niet ik LOOP”: was het bokkige antwoord.

Groeten Joke W-D.

Door: Kees Versluis

Kees Versluis — Mon, 20 Feb 2012 09:30:23 +0000

Heel mooi geschreven Anne