Ik werd altijd gepest om mijn stem. Kinderen praatten mij na, overdreven natuurlijk. Ze zeiden: “Jij praat op afbetaling”. Jouw vader noemde me altijd ‘slome duikelaar’. Van hem kon ik het wel hebben. Ik praatte bedachtzaam en articuleerde goed. Nog steeds. Maar ik had wel een hekel aan mijn eigen stem. Niet door wat ik zelf hoorde, maar door wat een ander hoorde van mijn stem. Hoe ik dat wist? Door een bandrecorder. Ik dacht eerst dat het iemand anders was. Later in mijn leven deed ik een cursus Frans en ging mezelf opnemen op een cassetterecorder. Ik raakte aan mijn stem gewend, zelfs zo gewend, dat ik vond dat die stem perfect bij mij hoorde. Als ik als jonge man in de rij op de markt stond, en er drong iemand voor, dan gebruikte ik mijn stem. Extra hard, zonder schroom zei ik dan: “Mevrouw, misschien ziet U de kleintjes over het hoofd, maar ik was toch écht voor!” Ik ben 1.96 m. Dat hielp. Meestal.
Met mijn vriendin deed ik eens een gemeen spelletje. Niet écht gemeen, een beetje gemeen. Op de vraag van de marktkoopman:”Wie is er aan de beurt?” zeiden we allebei:”Ik ben aan de beurt”. Na wat gekibbel over en weer, we stonden zo ver mogelijk van elkaar af, zei een van ons: “Nou, gaat u dan maar”. Iemand die echt aan de beurt was durfde al niets meer te zeggen. Dus ik kan zeggen dat ik mezelf heb bevrijd. Maar als ik erbij was geweest had ik ook een blinddoek om gedaan. Dat wel natuurlijk.