Door: Anne

Anne — Tue, 17 Apr 2012 06:31:30 +0000

Gisteravond had ik een lezing in Grootebroek, waar ik stukken uit ‘Sophie’ heb voorgelezen.
Een try-out. Dia’s laten zien van lokaties die in het boek voorkomen: de Betuwe, de Waal en de uiterwaarden en ook een onherbergzame streek in Duitsland, waar Sophie heengaat voor het volbrengen van haar ‘missie’. Wat voor mij vertrouwd is, de plekken van mijn jeugd, Betuwe, was dat voor de dames niet, die kwamen vooral uit West Friesland. Het was erg leuk om ze mee te nemen in het verhaal, en ik merkte dat woorden meer doen dan beelden – een verhaal neemt mensen in de beleving, meer dan een serie foto’s. Moet ik er wel bijzeggen dat het mijn foto’s waren, en niet die van mijn broer, want dan….. ja, ieder zijn ‘vak’! Dank voor je verhaal Kees. Deze reactie geldt je eerste zin(nen)….

Door: Kees Versluis

Kees Versluis — Mon, 16 Apr 2012 05:49:54 +0000

Het wordt wel spannend en het prikkelt mijn nieuwsgierigheid. Ik ben zelf ook iemand die terug gaat naar de plaatsen van mijn jeugd. Of waar ik een bijzondere vakantie heb gehad. Jouw tocht met Arnold in de Betuwe sprak me daarom ook zo aan. Drie kinderen zijn in mijn schooltijd overleden, ik vergeet ze nooit. Een vreemde gebeurtenis was op mijn negende. Een meisje, Emmy was op haar fiets aangereden door een auto en gestorven. Op de dag van de begrafenis mochten we niet in de buurt van de school komen. De begraafplaats was er namelijk naast. Heel lang heb ik gedacht: “Wat doen ze daar dan?” Zo denk je toch als kind. Ik was nooit bij een begrafenis geweest en had geen idee. Een paar jaar geleden ben ik er naar toe gegaan en heb net zo lang gezocht tot ik haar had gevonden. Joop Andernach heeft mij ook altijd bezig gehouden en dan kom ik heel toevallig op een begrafenis Toos tegen, die ik nooit vergeten was, en zij weet het mij te vertellen. Om elf uur ga ik naar een begrafenis van een dierbare collega en vriend die op de terugweg naar huis in Amsterdam is verdronken. Niemand zal ooit weten hoe dit kon gebeuren en we moeten ons erbij neerleggen. Toch blijft dit altijd bij me en denk ik er aan als ik langs een kade loop.

Reacties op: Au bout du monde

Door: Anne

Door: Kees Versluis