Reacties op: Nieuw leven

Door: Kees Versluis

Kees Versluis — Sat, 02 Jun 2012 05:43:58 +0000

Prachtig verhaal Nico. Wat een winter was dat toch. Zo veel als die winter heb ik nooit meer geschaatst. Op ijsbaan de Pinguin lag in mei nog ijs, het was tot de modder dichtgevroren en kikkers en snoeken kwamen uit het ontdooide ijs, dood natuurlijk. Misschien was het ook wel april hoor, zo zeker ben ik er niet van. Wat ik me ook herinner waren de waanzinnig hoge sneeuwduinen bij de pont. Ik sprong er in om vervolgens een paar meter naar beneden te zakken en moest me uitgraven met mijn handen.

Door: Nico

Nico — Fri, 01 Jun 2012 20:58:23 +0000

In antwoord op Anne.

Haha… dank voor je compliment Anne, jaah een beetje sluikreclame kan geen kwaad toch?
Er zijn vast lezers en lezeressen die binnenkort aan gezinsuitbreiding gaan doen.
Iedereen die een reactie plaatst op jouw blog mag overigens een weblink invullen hoor…

Wat de koet van ’63 betreft, al schrijvende komt alles weer terug en dat werkt nog even door als je het verhaaltje al hebt afgerond. Zo hoor ik nu de hele dag al het geluid van de platvoeten van de koet op het zeil (zijl?) dat bij ons in de keuken lag. Telkens als hij achter de kachel vandaan kwam om als een bezetene de poezenbakken leeg te schranzen hoorde je dat geluid, net alsof hij voor het eerst zwemflippers aanhad en daar nog niet goed mee uit de voeten kon. Lachen…

Door: Anne

Anne — Fri, 01 Jun 2012 18:01:47 +0000

Nico, ik ontdek nu net iets aparts. Ik klikte per ongeluk op Nico, hierboven bij ‘Nico zegt’ en toen floepte jouw website met jouw magnifieke rode babybadkuip naar voren! (Thermobad Bébé-Jou,2007), met zeep- en shampoodispensers en ook nog een thermometer die continu de temperatuur van het badwater aangeeft. Hoe kom je erop. Wow! Als je die toch gehad had met die koet van 1963!

Door: Anne

Anne — Fri, 01 Jun 2012 08:55:28 +0000

Goedemorgen Nico! Fijn je weer te lezen. Wat een bijzondere ervaring, en ook zo mooi, tot in finesses beschreven, van begin tot eind, echt een verhaal, een heel boek in een notendop ‘het begon in de strenge winter van 1963….’ en dan die sterke verhalen die jullie koet te vertellen had, dat je vader en jij bleven kijken, dat vind ik zo’n ontroerend beeld, en ook mystiek, afscheid en zien dat het goed is – wow
en dan dat gekraak van kruiend ijs….. man, ga een boek schrijven, nieuwe lente!

Door: Nico

Nico — Fri, 01 Jun 2012 07:56:27 +0000

Mooi koetenverhaal!
Ik heb ook iets met die koeten…
Het begon in de strenge winter van 1963, de Waal bij Tiel was half dichtgevroren en mijn vader en ik (13) gingen op een zondagochtend kijken bij het Paardeneiland waar een grote zwerm koeten op het ijs was verzameld. Bij onze nadering deinsde de koetenkluwe terug, teneinde een respectabele afstand te bewaren tot de broodgooiers. Een koet lukte dat niet en bleef vlak voor onze voeten zitten. Hij was te verzwakt om nog een poot te verzetten, alhoewel dat had gekund, want hij was niet vastgevroren. Zorgdrift maakte zich van mij meester. Dit dier moest mee! Ondanks bezwaren van pa nam ik het diertje op en stopte het onder mijn warme jas.
Thuis in kartonnen doos achter kachel kwam er langzaam weer wat leven in de vogel.
De koet at alles wat hem werd voorgezet en liet zich welgevallen dat wij hem tot redelijk dichtbij benaderden. Daarbij bekeek hij ons zeer arwanend, kwam een hand te dichtbij naar zijn zin dan deed hij een felle uithaal met zijn snavel. De poezen vonden het allemaal maar niks, deze rare vogel stonk naar vis en at de poezenbakken sneller leeg dan zij dat zelf konden. Bovendien was hij niet zindelijk, want hij ging niet even naar buiten om een kuiltje te graven.

De koet heeft wekenlang bij ons gewoond tot het ijs in de Waal ging kruien. Toen hebben we hem teruggebracht, sterk en glanzend. De koeten zaten er nog steeds en toen hij dat in de gaten kreeg rechtte hij zijn nek, en koos met ferme vleugelslagen het luchtruim, om vijftig meter verderop midden in de koetgroep te landen.
Mijn vader en ik hebben nog een hele tijd staan kijken daar en meeluisteren naar de sterke verhalen die onze koet te vertellen had. Op de achtergrond het gekraak van het kruiende ijs.
Er hing lente in de lucht!