Ik heb eerst de tekening goed bekeken en toen pas gelezen wat je er over schreef. Ik zag iemand op een kleedje. Zwart ja! Een baby herkende ik er niet in omdat de navelstreng me niet opviel. De tent zag ik meteen evenals de gieter, de hartjes en de pollepels. Ik vind het een intrigerende tekening, er gebeurt heel veel. Vol leven is het wel. Ik vroeg aan mijn vrouw wat ze er van vond. Zij zag de navelstreng en snapte de bedoeling van de zes armen. Ik vind wel dat er vaak op een bepaalde manier over mannen wordt geschreven, niet door jou alleen maar ook de andere lezeressen. ik vind wel dat vrouwen in het algemeen sfeermakers zijn. Maar dat de mannen geen dingen doen als strijken, boodschappen, planten water geven en voor de kinderen zorgen. Ben ik dan zo bijzonder? Ik doe dat wel hoor. Het meest gekke vind ik soms als je eters hebt en al een dag van te voren bezig bent, dat je vrouw de complimenten voor het eten krijgt. Dat doet me aan iets anders denken.

We gingen in Engeland op bezoek bij de man die vijftien jaar de vriend van mijn vrouw was. DE VRIEND. Onbevangen ging ik er heen. We kwamen om half drie aan. Hij was in de tuin een BBQ aan het voorbereiden. In de keuken stonden door hem gemaakte salades aan het maken met allerlei liflafjes. Ik voelde me meteen thuis en begreep waarom hij haar vriend was geweest al die jaren. Ik herkende mezelf een beetje. Gastvrij en onderhoudend. Hij voelde aan alsof ik hem jaren kende. Ik hou van de Engelse humor, maar zijn humor was helemaal ook de mijne. Provoceren om het effect te zien en mensen leren kennen daardoor. Heerlijk. Onze kinderen konden niet zo goed met elkaar opschieten en het werd knokken. Wij werden er niet koud of warm van. Ingrijpen stelt de rangorde niet goed vast, dat vonden we allebei.

Tenslotte dit: de vrouw doet me denken aan een Indiase God door de zes armen. Prachtig.