Reacties op: Gevaren

Door: Anne

Anne — Sun, 29 Jul 2012 11:13:57 +0000

Ha Dirk, wat een bijzondere reactie. Dat je dat eruit haalt. Ik ben me aan het voorbereiden op een workshop verhalen vertellen, waarvoor ik een gedicht uit het hoofd moet leren. Daar heb ik nogal moeite mee, maar het doet me wel wat, dat merk ik al wel en daar wil ik binnenkort eens aandacht aan geven in een blog, wat het met me doet.
Jij hebt het al bespeurd, Dirk, ik had er zelf nog niet zo aan gedacht en dat raakt me….. dankjewel!

Door: Anne

Anne — Sun, 29 Jul 2012 11:09:27 +0000

In antwoord op Annelies Coerwinkel.

Ja, je bent vroeg, en nog vroeger dankzij de ingebouwde Engelse klokkentijd…. Scheelt een uur of 2 op een dag….. als je het handig aanpakt.
Dankjewel voor je inlevende reactie!

Door: Anne

Anne — Sun, 29 Jul 2012 11:07:56 +0000

In antwoord op Kees Versluis.

De geesten waren koeien (vandaar het loeien).
Leuk dat jij zo verbonden bent met varen en avontuur en water. Hoorn heeft ook grachten, en een mooie haven, je kunt het allemaal zien en beleven als je langskomt! Per motor of per boot. En bijzonder dat ik je nu pas echt leer kennen via het geschreven woord, terwijl we bij elkaar in de klas zaten toen we tien waren.

Door: Dirk Pool

Dirk Pool — Sun, 29 Jul 2012 10:09:33 +0000

Hoi Anne, mooi verhaal. Maar je proza is een verlangen naar dichten. Probeer het eens.
Lieve groet Dirk

Door: Annelies Coerwinkel

Annelies Coerwinkel — Sun, 29 Jul 2012 08:57:00 +0000

Vette grijns zo vroeg op de ochtend.
Wat een spanning, prachtig verhaal Anne. Ik zat bij jullie in die boot, hield mijn adem in en dacht even dat jullie pas de volgende ochtend thuis zouden komen.
Annelies

Door: Kees Versluis

Kees Versluis — Sun, 29 Jul 2012 08:23:59 +0000

Ik zou hem knijpen in deze omstandigheden. Maar ik wist niet dat jullie al zo vlakbij waren. Wat waren de geesten? Lange sluitertijd van de camera? Ik zie dat je steeds handiger wordt met het plaatsen van de foto’s. In Nederland zijn zoveel leuke picknick plekjes langs het water. En wat je zei in het stukje van gisteren. Vanaf het water ziet het er heel anders uit, vaak mooier. In tegenstelling tot de trein, daar zie je vaak lelijke achterkanten van huizen in afbraakbuurten.
Mijn liefde voor het varen is in mijn jeugd ontstaan. Ik was de oudste thuis en ondernemend, best wel lastig voor mijn ouders. Mijn Oom Aai had een schip en elke Kerstvakantie en zomervakantie mocht ik mee. Ik zat al heel vroeg in de stuurhut te genieten van alles en mocht ook zelf aan het stuurrad. Een tijdlang geloofde ik toen ik volwassen was dat ik niet ‘echt’ stuurde, maar nu weet ik dat ik het kon. Natuurlijk alleen maar op de rechte en stille kanalen en vaarten. In 1964 kwam mijn neef, die zijn eigen schip had ons gezin halen in Wamel. Met de pont in Tiel over en dan met zijn allen in het bijbootje, waarbij hij achterop stond en al wrikkend met een wrikriem de boot snel naar zijn schip bracht.

Heeft Hoorn ook water om in te varen? Grachten en zo? Ik ben wel een paar keer met de Bruine Vloot in de haven van Hoorn geweest. Leuk dat je zo genoten hebt van het varen en dat het allemaal goed is afgelopen.