Wat leuk dat je dat gedaan hebt, Kees. (Even drukken op hun naam en je bent binnen)
Bert verbaast mij dagelijks hoe hij pijn en humor mixt en van de zwaarte licht maakt.
En bij Ton sta ik te kijken van zijn (schijnbaar) gemak waarmee hij gewone dingen zeer bijzonder neerzet.
En dan die subtiele humor van allebei erbij.
Zonder hen was ik niet aan een gedicht begonnen.

Dat wordt een rare mix, Bert, koeiensap en gemarineerde krent – maar wel een super escape! Geen mens weet nog hoe die mix eruit moet zien. Je hebt mij spontaan aangewezen als jullie mixer avant la lettre. Je bent een toffe peer. Bedankt!

en een makkelijke om te onthouden (denk ik toch …)
je kan ons dus alsnog ‘mixen’ … 🙂

Een Sultandruif te Zeeland, Veere
lag in haar eigen sap te marineren
in een Zweedse sauna weliswaar

ontspannend is dat – sprak ie – maar
te duur betaald en iets te heet
je bent een krent voordat je ’t weet!

© bert deben

veel plezier met de workshop, lijkt me heel leuk om doen
benieuwd wat het geworden is en wat daar dan uit volgde

Ik ben zo benieuwd naar alle stemmen en het mysterieuze wat er toch wel om heen hangt.
Ik heb een gedicht gekozen.
Ik las nooit meer gedichten.
Op school kregen we “Achtien doden” van Jan Campert.
WO II heeft altijd een enorme indruk op me gemaakt als kind.
Ik kende het uit mijn hoofd.
Door een goede vriendin, die me gedichten stuurde ben ik er gevoeliger voor geworden. Wat Bertie zegt is ook wel een goed idee.
Ik ben er nog niet helemaal uit.
Bij scheikunde moest ik zo veel uit mijn hoofd leren en ik weet het nog allemaal.
Talen kwamen me aanwaaien, maar scheikunde moest ik echt leren.
De eerste twintig elementen van het Periodiek Systeem, de verdringingsreeks en alle valenties, zuurresten en alkanenreeksen.
Dit wordt een ultieme test of ik het nog kan, iets uit mijn hoofd leren.
Het moet onder hoogspanning, dan gaat het het beste.

Gisteren las ik dat Menno ter Braak een Tielse jeugd heeft gehad.
Hij zat op het Gymnasium waar jij ook op zat.
Tiel vervulde een streekfunctie met ca 11.500 inwoners.
Ook voor de welvarende dorpen aan de óverkant’.
Hij verbleef lange tijd bij zijn Oom, die huisarts van Tiel en Omstreken was.
Zijn karakter werd toch vooral bepaald door de majestueuze rivier de Waal,
rustig voortstromend in haar 320 meter brede zomerbed, kolkend in haar 1100 meter brede winterbed.

De pont naar Wamel was een tijd lang een gierpont.
Naderhand kwam de Gijsbert Stout als sleepboot er naast en voer de pont dus met een motor.
Ik kocht vaak een kaartje en verstopte me op de boot en voer dan stiekem de hele middag heen en weer.
Ik heb iets met de Waal, net als Menno ter Braak.
De Gijsbert Stout vaart nog steeds onder een andere naam.
De pont heette Zeldenrust.

Jouw verhaal over Kaïn en Abel, ik heb het ook zo gehoord ooit.
Bevlogen verteld.
Pim Fortuyn zei: “Leraren moeten verhalen vertellen. Dan blijft het je bij.”
Zo is het in mijn leven ook gegaan.
Ik onthield alles waarbij een verhaal werd verteld, zelfs scheikunde.
Pa de Jong: “Stel eens dat het één procent was.”
Of dit trucje: ‘Men verhuisde’ Helemaal geen Kofschip of Fokschaap nodig.
Dit laatste was wel geen verhaal, maar het werd er wel in geramd.

Ik hoop dat ik veel leer in die drie dagen.
En dat het een beetje droog blijft i.v.m. het kampvuur.

P.S. Het kostte veel; moeite om op jouw site te komen trouwens