Wat leuk Marjelle om je hier te vinden. Ik ben nog veel benieuwder naar jou en alles wat jij weet van schrijven en…….de weg die jij weet naar uitgevers….!

dankjewel Anja…

Annet, je bent erdoor! Vraag niet hoe, maar je staat eronder. Je lijkt de ourobouros wel, de slang met de staart in de bek – dat je mijn laatste stuk over mijn moeizame weg naar het leren van een gedicht honoreert met ‘een veelbelovend begin’, en dat is het, elk einde is een nieuw begin en ik sta pal voor de workshop verhalen vertellen, waarvoor dat gedicht geleerd moest worden…

Het is gelukt Ietepiete Lia! Je bent gemodereerd! Joh, ik vind het gewoon heerlijk als jij met jouw ogen mij leest. Bij jou voelt een mens zich vanzelf veilig, zoals jij het leven behapbaar weet te maken met je kleurigheid – ik snap nou waar die veiligheid aan ontspruit – jij bodemt…. en dat laten je kleurige taartmadammekes zien –

Soms blijk je al die tijd al op je bodem te staan, met je pootjes in de klei 🙂

Dat heb ik nou ook, Athy. Door wat jij schrijft, en alle anderen die iets van zichzelf geven, wordt iets aangeraakt en losgemaakt bij mij, en dat schrijf ik op.
Een ketting is het, mooi beeld ook weer.
Door jouw beleving begint me iets te dagen waarom ik zo van de natuur houd en van natuurlijke voeding en tegelijk moeite heb met tuinieren en koken. Ik voel dat het me voedt, een bos, rotsen, bruisend water, een sappige appel, een bruine boterham – maar met de handen in de aarde, dat moet ik veroveren, daartoe moet ik me zetten. En als ik dan over die drempel heenstap, voel ik dat wel, maar kan nog niet in die ketting stappen.
Heel bijzonder dat jij zo een voormoeder hebt leren kennen, dat klinkt nou ook echt poetisch. Dankjewel Athy.