Zeker jammer, Johan. Maar het is nooit te laat. Misschien is dit het moment! Heb je wel eens van natuurlijk paardrijden gehoord? Daarbij gaat het om contact maken met het paard, vaak zonder zadel. Hierbij leg je je wil niet op aan het paard, maar kruip je in de huid van het paard, dwz je maakt gebruik van de taal van paarden, en die is te leren en erg boeiend! Je denkt misschien dat je dat nooit zal kunnen, maar het is te proberen. Of zoek spontaan een paard op en probeer contact te maken zonder dat iemand het hoeft te weten! En dan zie je wel wat ervan komt.

Alsof je in mijn huid bent gekropen… Het moment om een paard te ontmoeten, Hans. Laat je het weten als het zover is?

Ha Kees,
Wat fantastisch dat jouw angst in haar tegendeel verkeerd is – dat je verliefd werd op een paard! Goed gezegd, zo voelt het. En ook heel bijzonder dat jouw dochter twee paarden heeft. Sijtje ziet ook heel veel aan communicatie tussen paarden onderling – voortdurend gebeurt er iets, vooral in een grotere groep.
Heej jaaah, goed opgemerkt, mensen vragen mij werkelijk vaker als proefkonijn – en tot nog toe was het altijd heel erg leuk.
En Kees, met jouw verhaal over de molenaar en de rest maak je wel 100 verhalen bij me los…! Dank en groet.

Ha Joshua – wat houd ik toch van jouw humor en taalgevoel – altijd bij de tijd! Daar had ik nog niet bij stilgestaan – alles wat nu achter me aan komt…misschien wel een uitgever, ik kijk stiekempjes over mijn schouder – dus kom – Als jij maar blijft schrijven Joshua!

Anne, ik heb zo iets wat jij meemaakte nog nooit gehoord. Je bent best wel vaak proefkonijn toch?