Ik had het er met collega’s over gisteren. “Wie voelt het weer”. Inderdaad voelen we soms het weer. IJskoude voeten, terwijl de temperatuur binnen door de thermostaat toch steeds hetzelfde is, betekent sneeuw. Hoofdpijn bij naderend onweer. Ik weet van mezelf dat als ik het, ondanks genoeg kleren aan, koud heb, we sneeuw krijgen. Bijna altijd klopt het. Is de sneeuw gevallen, dan is de kilte voorbij voor mij.

Katten likken zou ik ook niet doen hoor. Natte katten doen me altijd denken aan tekenfilms. Tom & Jerry natuurlijk. Zat ik daar op mijn 25e jaar op woensdagmiddag in de bios, tussen de prepuberale kinderen. Met een even oude collega. Nog steeds ben ik gek op ze, vooral als er piano’s in voorkomen. Wat jouw kattenverhaal al weer te weeg brengt bij mij.