en dat is-ie

Dank je wel Kees. Je bent een schat.

O wat is dat leuk om jouw verhaal hier te lezen, Hanny. Alsof ik je door en door ken!
Die telefoon! Die enorme hoorn! Gevaartes waar magische kracht in school! We reageerden allebei heel alert! Onze carrieres hadden andere wendingen genomen zonder deze telefoons…
Ik ben benieuwd naar je vliegende carriere – zullen we er een gastblog van maken? In dat geval kun je je brief sturen naar annavellinga@yahoo.nl –
Ik ben voorlopig nog niet klaar met de vrouwenlijn, er schiet me al meer te binnen…
Dus je hebt nog tijd!
Dankjewel voor deze leuke bijdrage.
Liefs uit, jawel, Hoorn!

Lieve Anne, in de herkansing toch een Florence Nightingale. Aal heeft je terecht benoemd tot ridder in de orde van de Hoofdzusters. Niet zomaar een compliment. De generatie van onze ouders hadden de HOOFDZUSTER hoog zitten. Een gewone zuster kon al rekenen op bewondering maar kon je eenmaal HOOFDZUSTER voor je naam zetten dan was je met recht gepromoveerd tot grote hoogten. Hulde aan Aal je promotor.

Geinspireerd door de achting die mijn ouders voor de medische stand in het algemeen hadden, besloot ik mijn eenvoudig kantoorbaantje om te zetten in een wat meer gewaardeerd beroep. Zuster dus en wel in het Stads en Academisch Ziekenhuis Utrecht (SAZU). Een collegaatje die eveneens tabak had van het saaie kantoorwerk leek het aureool van onbaatzuchtig verpleegster ook wel aantrekkelijk en nam hetzelfde besluit.
Het werd het SAZU omdat je daar makkelijk met het Tielse treintje kon komen. Eenmaal daar werden we ontvangen door een echte ouderwetse HOOFDZUSTER. Niks geen Human Rersources Manager of erger nog een Manager Strategisch Personeelsbeleid. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg was indertijd het credo.
Na de gebruikelijke vragen en de deels verzonnen antwoorden werden we aangenomen tot leerling verpleegster. Wel onder het voorbehoud van een geslaagde medische keuring. Naast die medische keuring moesten we rekening houden met een fiks aantal inentingen om allerlei toekomstige dreigende infecties het hoofd te kunnen bieden. Immense paniek beving ons beiden.
Echter, waar de nood het hoogst is, is de redding nabij. Op de tafel tussen de hoofdzuster en haar toekomstige discipelen stond eenzelfde telefoonstoestel als dat jij als sollicitant zo routineus bediende bij Verdugt (echt huilen van de lach moet ik om deze actie van jou Anne).
Bij ons rinkelde dit toestel eveneens precies op tijd. Postuum hulde aan de Post Telegraaf en Telefoon ( kortweg de PTT) uit vroeger tijden. De hoofdzuster onderbrak haar betoog en sprak in de hoorn (dat hadden zulke telefoons toen nog) dat zij er aan kwam. Ze verontschuldigde zich voor het oponthoud en zou voor even weg zijn.
Eenmaal alleen keken vriendin en ik elkaar vol verbijstering aan. INENTEN?????
Ons niet gezien. Aan ons lijf geen polonaise. Als één blok sprongen we op en vluchtten het SAZU uit. Derhalve was er voor mij geen carriere meer weggelegd in het medisch circuit.
Wel heb ik mijn lafheid later zuur moeten bekopen. Jonger zusje droeg wat later met verve het aureool van onbaatzuchtig verpleegster met alle privileges van dien.

Een andere keer zal ik verhalen (als ik je niet al te zeer verveel) over mijn vliegende carriere in het verzekeringswezen.

Liefs uit Tiel

Graag gelezen vrouw Vellinga 😉

Nou ben ik natuurlijk benieuwd Hanny, je mag er gerust een paar aan de grote klok hangen!

Lieve groeten uit Tiel,
Hanny