Wat heb ik hierom vreselijk gelachen. Ook het vertrouwen in het communistische systeem. Was dit voor de ‘Praagse Lente’? Die episode maakte toch wel duidelijk wat het regime inhield? Ik ben een tijdbom als ik cashew noten heb gegeten, dat die ik dus niet meer. Mijn vader was gevoelig voor kokosnoten. De dag nadat hij er een op had gegeten in zijn eentje zat ik op het toilet. Opeens hoorde ik hem de voordeur binnenstormen en rukte aan de deur van de WC. “Duurt het nog lang?!!!!!!!!!!”, vroeg hij. Na tien seconden weer en na twintig ook. Toen werd het heel stil en verdween hij naar boven. Dagen later hoorde ik dat hij het niet meer ophield. Zo’n twintig jaar verder speelde ik in een band. In de kelder van een kerk. Er was geen toilet, dus het was noodzakelijk vooruit te plannen en eventueel thuis te gaan. Ik moest eigenlijk nodig poepen, maar om de een of andere reden kwam het er niet van. Niets aan de hand verder, tot het moment dat we klaar waren met spelen en gingen opruimen. Al knijpend lukte dat. Ik ergerde me opeens aan het napraten en vroeg geïrriteerd of ze niet konden voortmaken. De drummer gaf ik een lift met de auto en zette hem thuis af, het duurde en duurde. Op het moment dat ik het slot in de voordeur stak moest ik werkelijk in één beweging mijn broek laten zakken, het licht aan doen en de WC in vliegen. Echt net op tijd. Ik herinnerde me het verhaal van de kokosnoot en belde mijn vader. Hij lag al op bed en sliep, maar ik wist zeker dat ik het hem kon vertellen. Na mijn verhaal zei hij: “En elk kuiltje in de weg voel je hè?”
Betr had hij het niet kunnen zeggen en ik voelde me zeer verbonden op dat moment. Nu ik dit schrijf schiet me nog iets te binnen. Op weg naar Opheusden vanaf Tiel op de bromfiets zag mijn vader vanaf het fietspad twee dames. Één van de twee moest blijkbaar een sanitaire noodstop maken. De andere vrouw stond er voor als een vogel met haar jas gespreid als waren het vleugels. Beschermd tegen de blikken van automobilisten zat ze met haar blote gat gericht naar het fietspad waar op dat moment mijn vader vrolijk voorbij tufte. Hij kon het niet nalaten om even te roepen. “Lekker weertje dames”
Nog een kleintje.
In Engeland moest je een of twee vingers opsteken, respectievelijk voor een kleine of een grote boodschap. Nooit heb ik begrepen wie dit nou interesseert?

🙂