Ik kan het ook niet helpen hoor, maar jouw verhalen triggeren altijd een gebeurtenis. Wij woonden in net zo’n huis zoals je weet. Ook ik las stiekem met een zaklantaarn onder de dekens dikke pillen van boeken uit. Als mijn ouders naar bed gingen gebeurde vaak hetzelfde. Mijn vader kreeg een vreselijke niesbui. Afhankelijk van het boek wat ik aan het lezen was reageerde ik hierop. Ging het over een arme mijnwerkersfamilie die het hoofd net boven water kon houden, dan hield ik me muisstil. Maar was ik Godfried Bomans of Jan Wolkers aan het lezen, dan schoot ik door de stemming die ik al had in een onbedaarlijke lachbui. Met als resultaat dat mijn vader driftig met zijn trouwring tegen het ijzeren ledikant tikte als teken dat ik op moest houden, anders kwam hij er wel even uit. ‘s Zondags sliepen ze uit, maar onze vier kinderen waren natuurlijk al lang wakker en begonnen te klieren, totdat het ritueel met de ring weer begon.

De eerste takken zijn altijd het moeilijkst. Ik ken een boom en enkele jaren achtereen kwamen er kauwtjes en eksters een nest bouwen. Onder de boom lag dan een berg takjes die bij de eerste taklegging naar beneden vielen. Maar er werd ook gevochten om de boom en dan werd het nest van de ander gesloopt. Net zo iets als de Israëli’s die na het vredesakkoord met Egypte het bezette gebied terug gaven, maar wel even alle huizen en infrastructuur sloopten. Bizar toch eigenlijk?

Ik ben heel benieuwd hoe het verder met hippievrouwtje gaat, op naar de volgende blog.

Inderdaad! Hopelijk lezen ze je advies Johan 🙂

Ik sluit me aan bij je wens, Inge.

Een schrijfnestje – ja, dat is het….heerlijk Annet

Dat had ik nou weer niet gezien, mijn eigen takjes. Dankjewel Athy!

Picasso! Ja, die mag van mij ook zeker blijven. Dankjewel voor je nimmer versagende blik door de taal heen, Joshua.

Goede vraag Ron.
Zou het kunnen dat de fenomenologie nog niet tot het bewustzijn was doorgedrongen?