Goh Els, zo herkenbaar dat van je moeder en je broer…..kippenvel spant zich om mijn armen….
Ja vroeger toen was er geen treurnis te bespeuren op de gezichten van de mensen,maar wel in hun hart hoor. Mijn broertje is direct na zijn geboorte overleden : 1950. Mijn moeder heeft altijd over hem gesproken, hij bleef bij ons gezin horen. Toen mijn kind stierf heeft ze altijd gehoopt dat die twee elkaar zouden ontmoeten…….!
Het was ook door mijn moeder en haar ouders dat ik als kind al de dood aan kon zien. Als klein kind reed ik na schooltijd naar de opgebaarde om te gaan kijken: kinderen of ouderen het maakte niet veel uit. Alleen van de babytjes vond ik het altijd heeeel erg dat ze zo ingewikkeld waren in witte doeken. Zo konden ze toch nooit naar de hemel vliegen!
Ik las vanmorgen in het boek dat de dochter van Ischa Meijer schreef dat er bij het afscheid 1 persoon was die haar een steen in de hand drukte en vertelde dat dit een steen van troost was……het raakte mij zo diep in mijn hart. Je broer, nou het eerste jaar was mijn verdriet helemaal verlamd. Ik schilderde en sliep, snachts n paar uur wakker en smorgen schilderde ik weer……..tot ik mijzelf na dat jaar tot de orde riep. IK ben een week in een huis gaan zitten waar ik niet kon schilderen, ik wilde zo in het Markermeer lopen, zo weg van dat hele grote verdriet. Het was te groot om te dragen. Ik wilde ik alleen nog in de schemering naar buiten,
Ik wilde herkenning en erkenning,maar ik was er ook weer bang voor en dan de eerste keer dat je echt lacht…..ik voelde mij een verrader. IK voel dat jij dat verleden van je broertjes/zusjes meedraagt, want je moeder is een moeder van ALLE KINDEREN en het moederhart is voorgoed beschadigd. mensen zeggen weleens dat het erg voor mij is omdat het mijn enige kind is,maar een tweede of derde kind had echt geen pleister op de wonde kunnen zijn.

Armen om je heen Els, zeker meer dan duizend. Kus

ik ben blij dat je ons grote gemis met zoveel mooie aandacht kunt voeden, ik ben trots op je open en eerlijke uiten van je verdriet – dat je zo eerlijk met het taboe van dood om kunt gaan en zéker van je eigen kind.

Dank je wel dat ik deelgenoot mag zijn van jouw leven,
ik hoop, ook al is het met vallen en opstaan, je te mogen blijven borgen…

XXX
je Does

Een prachtige gedenkplek Iet en een heel mooi idee in vilt. Wat zich voor mij niet onberoerd laat, ben met veel verlies , groot geowrden,als jongste van 9 kinders,waar er 3 van stierven, mijn moeder leed er tot haar dood in 2009 onder en we leden allen al jaren mee, O en toen werd er hard op gezegd,ach Geertje,je krijgt volgend jr wel weer een nieuwe…
En o dat was in de jr 50, heel gewoon, vind en vond het vreselijk voor haar, ,kindjes van dagen, 4 maanden en 1 jr oud, Ook zou ze nog een andere zoon,broer boven mij kwijt raken en mij als jongste,dan moest ze ook maar niet meer naar de couveuse gaar kijken,hoe het met mij gng.
Onlangs verloor mijn andere broer van 62 jr oud .zijn zoon van 29 jr,met een hersentumor,, jeee wat een toffe gozer en zo sterk en ook hij kan zijn verdriet,verlies nog niet verwerken,tot aan je eigen dood,zal je het altijd met je meedragen. Het is een mooi Joods ritueel,wat ik ook zag in Schindlers List`,uit het Oude Testament,waneer de telling plaatsvond in de woestijn,toen ze naar het Beloofde land werden geleid. Lieve Iet,wat sterk van je dat je het op schrijft zo en bijdraagt tot een nog betere omgang van je verdriet. dikke zoen els

Norb-Lief,

Wat lief om jouw woorden hier te vinden, jij die mee gaat naar de plek met stenen,
soms als ik er niet ben, desnoods op krukken ( net na jouw operatie ).
Het raakt mij diep dat jij dat doet.
Want het verdriet gaat nooit meer over, daar ben ik wel achter.Soms komt het op in een heerlijk blij moment, dat ik schaterlach………. De eerste jaren dacht ik echt dat dit nooit meer zou gebeuren, kwam mooi uit, want ik was het echt niet meer van plan.
Binnenkort kom ik met steentjes, steentjes voor kinderen ik niet ken,maar wel de ouders via Facebook. De moeders die het vroegen, zodat hun kind een steentje heeft op juist die plek. Dan gaan we het versieren met blije bloemen, dus de schaar leg m maar klaar, dan kunnen de stelen er af. Liefs
X

Charlotte,
In jouw schrijven had ik liever gelezen dat je het niet weet hoe het voelt. Helaas zeggen je woorden wat anders.
Het wordt zeker niet was, want het is er altijd en iedere dag weer.
de naam verdwijnt meer naar de achtergrond, maar alles is alsof het gisteren was.
De foto’s worden ouder……
Dood duurt ook zo lang……..
Dank je voor het delen, er zijn niet veel woorden nodig om jouw woorden te voelen…..
Liefs van mij

Zo mooi ook dit weefwerk van Liefde en troost bij elkaar Anne.
Het verbind zo mooi in al zijn of haar verdriet.
Dank je wel voor de erkenning en zeker ook de Herkenning.

Kus

Dank je wel, mooi en lief mens voor juist jezelf zijn en ook voor je eigen verhaal.

Norb x