nu mag het Willem, Maja en ik konden ook niet meer bijkomen van het lachen, en er mag meer gelachen worden 🙂 🙂

ja, Dani – het is een angstaanjagend moment van ontreddering en machteloosheid –
even echt iet weten wat je moet doen, ongeloof ook –
ik heb dat 2x eerder gehad, en toch minder erg, de eerste keer zat ik met mijn vinger vast tussen het deurtje van een kippenhok dat een vriendinnetje op slot had gedaan – de tweede keer zat mijn enkel vast tussen de treindeuren –
o, er schieten me nog wat momenten tebinnnen –
met een slang, een kikker en bloed –
maar een vork in je onderkaak is enger – en dat hij ineens losliet…. wat een opluchting –
en wat is dat een heerlijk gevoel, opluchting
en daarna kan je er de gekste verhalen van vertellen – en joetoepjes en cabaret…..
morgen wat Maja Colijn er van maakt…..

ja. lach er maar om….. 😉

het is dus echt gebeurd, hè – zelfs Man geloofde zijn ogen niet in eerste instantie…