Reacties op: Hoe mijn moeder in mijn huis kwam en bleef

Door: Anne

Anne — Sun, 04 Aug 2013 19:41:27 +0000

In antwoord op willem lommert.

da’s helemaal lief Willem, dankjewel

Door: Anne

Anne — Sun, 04 Aug 2013 19:40:02 +0000

In antwoord op Dani.

lief Dani…

Door: willem lommert

willem lommert — Sun, 04 Aug 2013 08:56:14 +0000

ontroerend om te lezen…op te brengen…dat kan alleen door zielsveel houden van…je bent een pracht mens Anne…..je moeder zit daar bij in,..is oorzaak van 🙂

Door: Dani

Dani — Thu, 01 Aug 2013 22:33:23 +0000

Prachtig, Anne….

Dat woord zegt alles.

Door: Anne

Anne — Thu, 01 Aug 2013 17:59:03 +0000

In antwoord op Johan.

Dank Johan 🙂

Door: Anne

Anne — Thu, 01 Aug 2013 17:58:41 +0000

In antwoord op Annet.

Leuk, ANdijvie, dat past bij ons allebei ANnet! 🙂

Door: Anne

Anne — Thu, 01 Aug 2013 17:57:53 +0000

In antwoord op Edgard.

Kamperen wij bij een boer in Zwitserland in het dorpje Vilters, vlakbij Lichtenstein en de Rijn, die was daar fris glasgroen van kleur. De ene dag beklimmen we een berg, de andere zwemmen we in de Walensee. Sterk en bruin zijn we.
Elke avond komt de boer van het land met zo’n ratelende oude hooiwagen vol kruidenrijk gras, getrokken door een os. Nu waren wij er achter gekomen hoe deze boer heet.
‘Zou de boer echt zo heten, Mama, zo’n rare naam, Oscar Zimmerman.’
Zegt mijn moeder. ‘Zo heet hij ook niet, maar toen ze hem vroegen hoe hij heette, zei hij dat hij de vraag niet verstond, omdat hij een os voor de kar had.’
Dat ben ik dus nooit meer vergeten, blijkt nu maar weer.
Bedankt Edgard!

Door: Johan

Johan — Thu, 01 Aug 2013 16:41:29 +0000

Alle respect voor je doorzettingsvermogen en geduld!

Door: Annet

Annet — Thu, 01 Aug 2013 12:55:03 +0000

Hilarisch, wilde andijvie 🙂

Door: Marjolein

Marjolein — Thu, 01 Aug 2013 12:29:43 +0000

Ja Anne, daar ligt het keerpunt: bij de overgave.
Wat fijn dat je dat moment dat de strijd plaatsmaakt voor liefde weer voelt, nu 5 jaar later.
Ik heb dat met mijn vader: wij gebruiken zijn blessuretijd optimaal. Hij heeft behoefte aan knuffels, ik heb behoefte aan hem knuffelen en nu is die zachtheid er, nu kan dat. Toen hij nog sterk en flink was, hadden wij een totaal andere saamhorigheid, maar deze is veel meer vanuit hart en ziel.
Ik denk dat we dat gemeen hebben. Wat een rijkdom, he?
Dikke knuffel voor jullie allebei, van harte en geniet van jullie taart! 🙂