Reacties op: Leven met een beperking – Johan Peters

Door: knutselsmurf

knutselsmurf — Sat, 03 Aug 2013 21:40:29 +0000

Ik volg de avonturen van Johan natuurlijk ook, met af en toe herkenning.
Ik vraag me wel af of een boek over gehandicapte mensen, als je zelf een handicap hebt, niet onbewust gekleurd wordt.
Ik denk dat je onbewust mensen vergelijkt met jezelf, in plaats van met landgenoten die niets mankeren.
Soms is het een voordeel; ook ik kan me beter inleven in mensen die op mij lijken.

Mensen reageren heel verschillend op zichtbare en onzichtbare handicaps.
Onzichtbare handicaps worden vaker aangezien voor slechte eigenschappen.
Niemand vraagt zich af of je wel een stok nodig hebt en niet gewoon lui bent.

Door: Johan

Johan — Sat, 03 Aug 2013 17:40:12 +0000

@Marjolein: ik heb veel hulp gekregen onderweg. Was daar eerst bang voor, maar het ging heel goed. Alleen op de ferry tussen Helsinki en Tallinn was het mis. Gelukkig heb ik dat wel overleefd. Ik ben niet oververmoeid thuisgekomen. Dat kwam ook doordat ik het voor mezelf echt nodig had even weg te zijn van alle dagelijkse beslommeringen. Ik heb er juist nieuwe energie en inzichten door gekregen.

@allen die reageerden: dank voor het compliment over mijn doorzettingsvermogen. Het is zeker niet ondankbaar bedoeld, maar ik krijg die opmerking altijd als eerste als mensen mij voor het eerst zien of over mij lezen. Ik straal het kennelijk uit :-).

Door: ramireziblog

ramireziblog — Sat, 03 Aug 2013 17:38:24 +0000

Mooie aanbeveling voor een bijzondere onderneming…

Door: Annet

Annet — Sat, 03 Aug 2013 15:12:45 +0000

Stiekem 🙂 bewonder ik Johan: z’n doorzettingsvermogen en ik heb respect voor z’n openhartigheid. Hij schrijft ook zo helder en klaar!

Door: Marjolein

Marjolein — Sat, 03 Aug 2013 12:29:23 +0000

Vaak moet je handicap goed zichtbaar zijn wil je begrip of hulp krijgen. Dat is althans mijn ervaring. Bij een astma-aanval of een aanstormende hypo helpen mensen wel, maar om mijn zware fiets met één beschikbare arm de trein in te krijgen, daar moet ik vrijwel altijd hulp bij vragen – dat doen de meesten niet zomaar.

Heeft men jou bij het reizen niet geholpen met je koffer, Johan? Is daarin nog een verschil tussen mannen en vrouwen merkbaar, is men behulpzamer bij een (mooie) vrouw?
Ik vind het ontzettend dapper dat je die reis zo gemaakt hebt. Ben je weer thuis niet vreselijk moe geweest van de enorme inspanningen waar je telkens voor stond?
Ik ben erg benieuwd naar je boek, naar de obstructies en de ervaringen van anderen.

Zelf heb ik goede thuishulp, maar er is van familiekant weinig tot geen begrip voor wat ik niet of niet altijd kan. Dat geeft gevoelens van eenzaamheid. Ik ben voor bijna alles afhankelijk van mijn hulpen, maar ik ben erg blij dat ze er voor me zijn!

Nogmaals: een dappere reis, die veel van je gevergd zal hebben, maar die je vermoedelijk door de ervaringen weer rijker gemaakt heeft 🙂

Warme groet en dank voor het willen delen van je ervaringen.

Door: Egbert Jan van der Scheer

Egbert Jan van der Scheer — Sat, 03 Aug 2013 12:26:05 +0000

Sorry, eerste regel moet zijn; “Bij Johan voel ik mij dan nog een heel VALIDE mens”.

Door: Egbert Jan van der Scheer

Egbert Jan van der Scheer — Sat, 03 Aug 2013 12:23:38 +0000

Tja Anne, bij Johan voel ik mij dan nog een heel invalide mens met hoogstens enkele ongemakken. Maar ‘t s aan de andere kant natuurlijk ook dat ieder ‘t zijne voelt en ervaart. Dat neemt beslist niet weg dat ik de grootste bewondering voor hem heb.
Wat m.i. nu echter wel het grootste obstakel is voor minder valide mens, is het voelbare onbegrip van anderen. Niet altijd fysiek, maar ook mentaal ‘t zij naar de overdreven bezorgde kant, dan wel naar de onverschillig ruwe kant. Laat men ons toch gewoon zien als normale mensen die, evenals iedereen, hun eigen problemen zo goed mogelijk op willen lossen. Dat geeft de gehandicapte meer gevoel voor eigenwaarde en zelfrespect.
Ieder mens, valide of minder valide, heeft altijd nog een eigen mogelijkheid om zelf in zijn leven waarde toe te voegen. Kun je dan al geen zwaar lichamelijk werk meer aan, dan kun je altijd nog schrijven.
Nou já…. , dénken dan dat je het kunt hè? 😉

Door: Johan

Johan — Sat, 03 Aug 2013 10:17:37 +0000

Dank je wel voor je mooie woorden dimph!

Door: Edgard

Edgard — Sat, 03 Aug 2013 10:00:54 +0000

Het is een van de groepen waar mrn te weinig aandacht aan schenkt, kom mij niet vertellen het zijn minderheden , in de oude wereld werden die mensen opzij geschoven en vergeten, maar nu in de moderne tijden kan en moet men deze groepen meer aandacht en hulp geven.

Door: dimph

dimph — Sat, 03 Aug 2013 08:56:01 +0000

Anne, bijzonder de aandacht die je besteed om Johan “in beeld “te brengen. Dit klinkt een beetje onaardig maar kan even niet de woorden vinden hoe ik het precies bedoel. Ik ga zijn boek zeker bestellen.

Johan, bijzonder , dapper, zoals jij in de wereld staat. Moedig om deze reis te ondernemen in je uppie als “gehandicapte “.
Vanmorgen las ik hier in een regionale krant een stuk over een “gehandicapte” waarin alleen maar stond wat niet mogelijk was. Eigenlijk moest ik er ook wel om grinneken, vakantie was niet mogelijk maar wel een abonnement op de Efteling, dat was het helemaal hihi
1,5 uur reizen en dan sjouwen, wrs, zonder koffer maar attractie in en uit, met scootmobiel, zou een leuk idee zijn voor een grappige collum van Anne.

Hoop van je boek te genieten en te ervaren de moeilijkheden waar jij voor kwam te zijn.
Warme groet van dimph