Reacties op: Aal en haar hart

Door: Kees Versluis

Kees Versluis — Tue, 25 Feb 2014 06:48:42 +0000

Lieve Anne,

Ik zie toch wel stijlovereenkomsten tussen jou en je moeder.
En de tekst is zo gewoon, recht uit het hart en daarom weer bijzonder.

Door: dimph

dimph — Sat, 22 Feb 2014 16:59:41 +0000

Anneke………ze past nog steeds op je……….bijzonder na 16 jaar deze geschreven gevoelens te mogen vinden, kind van je moeder.

Je broer’s reactie, raakte me…….zo lief kwetsbaar

xxxxxx

Door: willem lommert

willem lommert — Fri, 21 Feb 2014 07:15:05 +0000

prachtig..wat een mooie herinnering weer in toevoegen ,)

Door: Egbert Jan van der Scheer

Egbert Jan van der Scheer — Thu, 20 Feb 2014 16:30:30 +0000

Aan die dingen en woorden van je moeder valt niets toe te voegen Anne.

Door: athy van meerkerk

athy van meerkerk — Thu, 20 Feb 2014 15:40:44 +0000

Geloof, hoop en liefde, dat is jouw paspoort en het paspoort van je moeder.
Laat niemand op jouw hart gaan staan, lief mens; waarachtigheid herken je en dt hoort ook bij jou.

Door: Marjolein

Marjolein — Thu, 20 Feb 2014 13:59:14 +0000

Hart-verwarmend, deze boodschap van je moeder aan jou.
Ze stuurt je telkens een hart-versterkertje, een deel van haarzelf. Ze is dicht bij je – en in je hart <3

Door: Annette Lemaire

Annette Lemaire — Thu, 20 Feb 2014 13:33:26 +0000

* Betoverend mooi *

Door: Edgard Verholen

Edgard Verholen — Thu, 20 Feb 2014 13:04:28 +0000

Liefdevol en troostende woorden.

Door: Ietepiete

Ietepiete — Thu, 20 Feb 2014 12:18:01 +0000

Dit raakt je hart………zo zonder woorden ben ik in dezen.
De woorden van je moeder en de kunstzinnigheid . De woorden verborgen in het binnenste, zoals de tekst ook in je moeders hoofd huisde. Zo mooi Anne, zo treffend………….ik kan niks anders zeggen dan : Omhels jou

Door: Brenda

Brenda — Thu, 20 Feb 2014 11:52:15 +0000

wat een bijzonder inkijkje weer Anne, ik verloor mijn vader in 2008, patsboemklapweg, in 1 dag, mijn jongste zoontje was nog maar net 6 weken oud, zo was hij gezond en at hij een visje op de vereniging bij zijn boot, zo was hij weg, de volgende dag, goddank wel in mijn armen, maar net als jij nu, vind ik in al die jaren steeds stukjes terug, een foto van hem en mij verkreukeld in zijn portemonnee, een bandje met Brenda 3 jaar erop, gauw een cassette recorder opgeduikeld, ben ik daar een heel gesprek met hem aan het voeren en aan het zingen en op een kleuterpiano aan het spelen, en ik heb zijn spullen iedere dag bij me, zijn bootjes, zijn boeken, zijn exotische beelden op mijn kast, het cliche was nooit meer waar, je bent pas dood als je vergeten bent.
Maar zeer doet het wel, dat geef ik toe, bij mij knaagt er nog iedere dag wat ….