Reacties op: Berbers – 1

Door: Anne

Anne — Fri, 04 Apr 2014 10:53:12 +0000

In antwoord op dimph.

je bent een invoelend mens Dimph, dankjewel

Door: dimph

dimph — Wed, 02 Apr 2014 11:36:43 +0000

Een proces waar je alleen doorheen wilt gaan en het heeft geen tijd.
Met betraande ogen zie ik de zilverdraadjes in de borstel en mis…………haar hier.

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Apr 2014 07:25:25 +0000

In antwoord op Ietepiete.

wat lief Ietepiete…
ik ervaar dat het de kleinste dingetjes van haar zijn, die het meest raken…
sporen waarvan ik niet wist dat ze zo diep naar binnen kruipen –
ademloos en blij kan ik naar haar schilderijen kijken, maar die fijne draadjes zijn als een zielsrakend mycelium dat haar met mij verbindt in het tastbare werkelijke….

je bent lief Ietepiete…

Door: Ietepiete

Ietepiete — Wed, 02 Apr 2014 06:34:19 +0000

O Anne, heb je nog mooie haartjes van je moeder ? Of mooie knoopjes van een dierbaar kledingstuk ? Draadjes van haar blijste trui…………… Bewaren !!! Ik ga je iets sturen ,zodat je dat alles er doorheen kunt knopen of wat dan ook.

Zo moi je verhaal,ik hoop dat de reiniging je goed deed.

Kus

Door: Anne

Anne — Tue, 01 Apr 2014 19:13:16 +0000

wat fijn om na een dag frisse lucht jullie liefdevolle gedachten te lezen
ik voel me gekoesterd in een warm bad
voor het slapen gaan…
dankjewel lieve Marjolein en Joke en Jannie en Elly en Athy en Anne L. en Marije…….

Door: Marije Hendrikx

Marije Hendrikx — Tue, 01 Apr 2014 17:09:04 +0000

Ja, moeilijk om telkens spullen weg te brengen. Telkens weer een tastbaar stukje moeder. Telkens weer loslaten. Ik kan me voorstellen dat je bij elke gang iets meeneemt van de plek waar je haar dingen achter laat.

Door: Anne L.

Anne L. — Tue, 01 Apr 2014 11:47:49 +0000

Ik heb een boekje ‘Vingerafdruk van verdriet’ , mooie titel vind ik, iedereen rouwt immers op zijn unieke manier. Gun jezelf de nodige tijd…

Door: athy van meerkerk

athy van meerkerk — Tue, 01 Apr 2014 10:33:12 +0000

En dan stapt een andere cultuur over de drempel van je Noord-Hollandse huis en reikt jou Berberse handvatten aan om te helen . En in die handeling is er ook plaats voor jouw moeder, eerste rij, denk ik.

Door: Ellie Schmitz

Ellie Schmitz — Tue, 01 Apr 2014 09:51:36 +0000

Ik zit aan mijn tafel….met natte ogen…je hebt dit stukje wonderschoon geschreven, Anne. Zou je zo graag willen helpen, maar kan niet meer doen dan zeggen dat ik aan je denk! Voor rouw bestaan geen regels, is er geen afgepaste tijd. Ieder beleeft rouw op eigen wijze, jij op ‘Anne-wijze’. Liefs Ellie

Door: Jannie Harmsen

Jannie Harmsen — Tue, 01 Apr 2014 09:09:17 +0000

Duizendpoot op klompen, ik voel het gewicht waar je mee torst. Je schrijfsel is zwaarbeladen en doorspekt van een zware druk op je schouders, zodat het lastig opnemen is.
Ik ben heel benieuwd hoe jouw Berber vriendin daarmee om zal gaan. Hopelijk geeft ze je veerkracht om te doen wat je moet doen in deze rouwvolle periode. Licht, ruimte en lucht zijn woorden die nu in mij opkomen. Tijd ook, neem die, gun het jezelf! Het mag hoor Anne! 🙂

Liefs!
Jannie