Echt een verhaal van jou Kees,heel leuk om het hier mee te beleven – en grappig dat bij jou ook het aspect van de leeftijd een rol had, maar dan omgekeerd!

Juun uut laten zweten… die ga ik proberen te onthouden – toch nog een woordje Zeeuws!
En wat leuk dat jij beeldhouwt, Dimph, in Hoes of all places.
Dank voor jouw krenten in de pap! 😉

Ik heb door waar ik allemaal gewoond heb een talenknobbel ontwikkeld. Maar Zeeuws en Limburgs als gesproken taal kost me nogal wat moeite. Lezen gaat me gemakkelijker af. Ik hou ook zo van praten met mensen. Ik heb Rotterdam ontdekt en ben er de laatste tijd veel te vinden. Bij station Blaak is een enorme markt met waanzinnige prijzen. Ik heb daarvan mijn bekomst gehad. Want negen mango’s voor tweeënhalve Euri, dat kan ook niet.
Altijd als ik uit het station kom ga ik op een rond muurtje langs een waterpartij zitten en een gesprek is er tot nu toe elke keer geweest. De laatste keer was met een mevrouw uit Malta die naar de markt was met haar vriendin. Ik wist niet zo heel veel van Malta, maar wel van haar rol in WO II. Zij vertelde honderduit en het was geweldig interessant. Op een bepaald moment zei ze: “Ik zie die gevangen nog zo voor mijn geestesoog. Ik was zeven jaar en het maakte een verpletterende indruk.”
Snel ging ik aan het rekenen, volgend jaar in 2015 is de oorlog 70 jaar geleden. Dus is zij dan 78 en nu 77.
En inderdaad, het was geen vergissing.
Ik maakte haar de complimenten met haar jeugdige verschijning, ze had zwart haar met wat grijze randjes, haar eigen haar.
Maar als ik haar over twee jaar zie herken ik haar weer. Zeker weten.
En die praatjes met wildvreemden had ik niet zo vaak toen ik jong was, ik geniet er van.
Net als jij

Wat grappig dat je iemand van hetzelfde bouwjaar ‘n ouwe man vindt, ik heb hetzelfde en dan zijn mensen vaak jonger dan ik, streelt het ego denk ik dan maar.
Heerlijk die spontane ontmoetingen, wat mensen allemaal vertellen, ik maak het ook heel vaak mee en vind het de krentjes in de pap.
groetekes dimph

idd mijn moeder komt van schouwe, mijn vader van java en ik ben blij

Ik zit hier hardop te lachen Jannie, wat enig die herinnering! Kees had hetzelfde in Duitsland en nog wel uit de mond van het meisje van de bakker – hij vond het zo raar dat ze dat tegen hem zei! Hij kon er geen ‘gell’ in horen, zoiets als ons ‘hè’ denk ik…
Zo zie je dat de ene herinnering de andere losmaakt, en ik ben helemaal blij dat dat hier gebeurt.
Hartelijk dank!

dat zou mijn vader leuk vinden Annette, hij las het liefste Russen, de boeken kwamen via de post en stonken naar vermolmde olmen – hij ging zelfs Russisch leren… ach…

…. je sporen vernieuwen in toen….
prachtig, Marije…. in één woord.

O Chiel, zie hierboven! En mooi die laatste zin van je!

Dani, wat een boeiende reactie!
Ik heb er nog over gemijmerd vandaag hoe het toch kan dat deze Zeeuw mij als oude man voorkwam, ik ben zelfs voor de spiegel gaan staan (bij daglicht!) om mezelf in ogenschouw te nemen. In mijn beleving was deze Zeeuw zo oud dat hij mijn vader kon zijn. Bij deze gedachte kreeg ik een schok: Mijn vader is 25 jaar geleden overleden en toen vond ik hem ‘oud’, maar in feite heb ik hem nooit ‘oud’ gekend… – daarbij is de Zeeuwse tongval voor mij ook iets van lang geleden, toen ik piep was en bijna iedereen ‘oud’… Daarbij had hij dat getaande met diepe voren en diepliggende ogen, en dan die bruine kleren natuurlijk… kortom, aan de analyse van mijn eigen leeftijd ben ik nog niet toegekomen 😉 en dat ‘star wars j’appel ça’ is ook erg leuk!
Je laatste (be)zin(ning) klopt ook wat mij betreft: verhalen liggen op straat… ofwel ‘ de magie van het dagelijks leven’ – mijn passie….