Het betekent dus dat je genezen bent van dit sterven – of op z’n minst aan het genezen …
Zij kon stilstaan bij die bloemetjes, jij moest stilstaan bij jezelf.
Ik heb mooi praten; ikzelf moet nog beginnen met het genezen van het sterven van mijn vader. Zoiets vergt tijd, veel tijd. En aandacht.
Ik ben benieuwd naar haar miniatuurtjes. X

Je kunt’t best’n sjaal voor je mond en neus doen, dan wordt de koude lucht al wat verwarmd ja inademen door je neus als die niet dichtzit en als door’n pijpje door je mond uitademen.
Als je geen hoge koorts meer hebt warm aankleden en’n frisse neus halen even geen kilometer hoe verleidelijk ook. !!!!

Heerlijk zo’n concrete slotsom, dankjewel Wilma!

<3 Joke
en dan zien wij de hartjes en voelen ze ook 😉

nu moet mijn hoofd dat nog accepteren
zo eenvoudig
zo lastig
de boel de boel laten
je woorden stralen kracht uit en doelgerichtheid
ze landen regelrecht in mijn binnenste
als een wilsbesluit
fijn dat je de tekst waardeert

wat apart Ellie, moet je lezen wat ik hierboven geschreven heb aan Marjolein – over groeien en bloeien gesproken… wij lijken wel zusjes met onze parallelle ervaringsweg…
misschien kunnen we een voorbeeld nemen aan mijn moeder, klein plantje kopen en verzorgen… net als onszelf 😉
beterschap!

ik merk je herkenning aan de kracht van je woorden, Marjolein –
….genezing van het sterven van mijn moeder….
dat is heel erg waar
alles wat je zegt is waar
ik begrijp nu wat mijn moeder deed met plantjes die mij niets zeiden, begonia’s, vlijtige liesjes, cactusjes, van dat hele kleine bloeiende spul waar ik zelf groene oerwoudplanten heb. die geef ik eens in de tien dagen twee liter water per plant – klaar. zij was elke dag in de weer met dt grut, vingers in de grond om te voelen hoe die was, of er een drupje water bij moest – en dan dat eindeloze uitplukken van dooie bloemetjes, of blaadjes, dt gepraat van haar met een plant, terwijl ik aandacht wou…. ik begrijp het eindelijk, zij kon ergens bij stilstaan, en dat is te zien aan haar ongeëvenaarde miniatuurtjes van planten. die zal ik eens op de foto zetten – dan kun je het met eigen ogen zien.

je hebt het goed gelezen Jannie, het krijten, zachtjes krijten van mijn hart…
wat ik niet voorzien had, is het terugkeren van dit krijten
dat missen niet altijd minder wordt
maar kan opwellen en uitbarsten in tijden van ‘griep en ander ongenoegen’, waar Marije zo mooi op wijst –
het zal weer wegebben
ik vind het wel fijn haar levende aanwezigheid, haar sprankelende humor en barse nuchterheid te missen, die ruwe aai over mijn haar, die onverwacht zachte handen toen ze op één van onze voettochten mijn pijnlijke blaarvoeten in haar handen nam…
ik voel je zachte blik en je liefs Jannie, het maakt zomaar even wat los, dankjewel

samen
de golfslag
beleven
teken van leven
levensteken
tekenend…
dankjewel Tekenpraktijk Heelbeeld…

je woorden Athy, ik ga er helemaal in op….
al die genegenheid als elixer om mijn rust te aanvaarden…
genegenheid
van zoveel mensen die ik nooit zag, maar voel als ik schrijf, als een mantel van weerklank
jij spiegelt het aan me terug, de genegenheid, dat is het, dat voel ik
en ontroert me diep
jouw gave dit ragfijn te verwoorden, dank Athy…