Een genot om erbij te zijn….

De Zeeuwse babbelaar, als de Zeeuwen naar het Groningse kwamen, namen ze een volle puntzak mee. Wekenlang kregen we er één, op zondag.
Het doet me ook weer denken aan die ene keer dat ik heb gestolen. Ik moest van moeder brood halen bij de bakker. Voor de volwassenen stond er een schaaltje lekkere snoepjes en de kinderen kregen een vies pepermuntje. Als kind had ik al een sterk rechtvaardigheidsgevoel en dit vond ik zo oneerlijk! Op zekere dag duurde het heel lang voor tantie Noorman verscheen en ik pakte een lekker snoepje uit de volwassenenpot en stopte het snel in mijn zak van mijn roze jasje, dat moeder zelf had gemaakt. Toen de bakkersvrouw eindelijk verscheen en ik het brood had gekocht (op de pof) bood ze me een pepermuntje aan. Met het schaamrood op mijn kaken nam ik het aan en mompelde een dank-u-wel.
Het was de eerste en de laatste keer dat ik heb gestolen en het volwassensnoepje heb ik nooit geproefd, ik kon het niet, heb het weggegooid onder de heg.
De hele week werd er op de pof gekocht en op zaterdag werd de rekening betaald, dat gold voor de melkboer, kruidenier en bakker.
Bij mijn vader ging het anders. Hij schreef slechts één keer per jaar een rekening uit, gevolgd door een hoop gedoe –
Geldschieter optima forma.