Reacties op: Schrijfretraite in Duitsland – landen (2)

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Sep 2015 11:13:57 +0000

kippenvel Nico… o, dat je dat nog weet en hier deelt…
en weet je, ik herinner me het gebeuren door het verhaal van mijn vader bij terugkomst! hij vond het kostelijk en vertelde het dus ‘smakelijk’ – maar die details die jij nog weet, die vertelde hij er niet bij – die benzineaansteker, dat shagje, o joh…. XXX

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Sep 2015 11:11:38 +0000

In antwoord op athy van meerkerk.

het is ook heel bijzonder dit proces te ‘durven’ delen – dat komt door jullie… xxx

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Sep 2015 11:11:02 +0000

In antwoord op Edgard.

Ha Edgard, merci xxx

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Sep 2015 11:10:36 +0000

In antwoord op Joke Stolting.

ja, zo gaat dat Joke, je herkent het vast!

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Sep 2015 11:10:00 +0000

In antwoord op Jannie Harmsen.

wat een compliment en goed idee Jannie!

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Sep 2015 11:09:19 +0000

In antwoord op Marcelle Barion.

dankjewel Marcelle, heerlijk jou hier weer te zien

Door: Anne

Anne — Wed, 02 Sep 2015 11:08:52 +0000

In antwoord op dimph.

deze serie antwoorden had ik nog helemaal niet gezien, ha Dimph! Ja, ik ben er weer en herinner me…. en we hebben Wagner zeker ‘live’ gehoord in Bayreuth – op harde keukenstoelen….in de benauwenis van heel veel bezoekers…. maar daar gaat het om, die sfeer, en het vrijkaartje hadden we gekregen van onze buurtjes- zeer lief

Door: Nico Heimans

Nico Heimans — Wed, 02 Sep 2015 10:44:57 +0000

Het zal 1963 of 1964 geweest zijn. We zijn met een paar schoolklassen naar Ede gefietst. Een jeugdherberg – toen al gedateerd – was het doel van onze reis. De herbergvader stond erop dat we voor de maaltijd gezamenlijk en in volstrekte stilte luisterden naar het lied “Ik zou wel eens willen weten” van Jules de Corte. We zitten op het terras bij de vijver en drinken limonade. De docenten zitten bij elkaar aan een formica tafeltje op stoelen die met zwart-geel plastic draad zijn bespannen. Vader Vellinga kijkt glimlachend voor zich uit en draait een shagje. Vanavond zullen de broekspijpen van zijn pyjama dichtgenaaid zijn als hij wil gaan slapen in het stapelbed van huisje 18. Hij steekt zijn slordig gedraaide sigaret aan met zijn benzineaansteker. Hij inhaleert en blaast de rook uit. Dan glimlacht hij weer… Zijn einde nadert nog niet, maar er wordt aan gewerkt…

Door: athy van meerkerk

athy van meerkerk — Wed, 19 Aug 2015 08:00:40 +0000

Het proces waaruit opnieuw een boek geboren wordt.
Wat bijzonder om het mee te mogen maken. Zo inspirerend.

Door: Edgard

Edgard — Wed, 19 Aug 2015 07:21:57 +0000

Je bent er weer, dat is al iets. met je geschriften, dat is een tweede iets,die ik niet wil missen.