Nieuwe kippen ~ integratie

Zondagochtend half acht ging ik kijken of ze nog leefden, en jawel! Rafel bovenop de leghokken, Bleu op stok en Suus eronder, precies zoals ik ze zaterdagavond had achtergelaten.

linksonder de houtkrullen, daarboven de leghokken, daarboven de afdekplank
de stok

Rafel kakelde de hele zondagochtend zó luid, dat de kippen een straat verderop ook begonnen te kakelen en dat zijn er een stuk of twintig. Ik herinnerde me ineens het verhaal van een kippenfluisteraar, ja die bestaan, dat zij met haar kippen sprak in hun eigen taal: kakelend! Toen kreeg ik weer een lumineus idee, eentje waar ik Kees in geen honderd jaar voor kan porren: ik moest kip worden.

Op mijn hurken ging ik in het kippenhok zitten en ik ging kakelen. Dat kun je niet zomaar. Een krijs, ik schrok er zelf van en de kippen ook. Ze hielden pardoes hun snavel en keken me met drie scheve kopjes aan; plotsklaps was er een gezamenlijke vijand/indringer/idioot die je maar het best negeren kon. Eendrachtig begonnen ze te scharrelen, waarbij opviel dat Rafel de kip die ze gisteren pikte met rust liet. Kennelijk was ze Bleu al de baas. Nu was Suus aan de beurt, terwijl die een maat groter is. Suus rende weg, een punt voor Rafel. Ik dacht dat het nu klaar was, maar nee!

Suus kwam op haar schreden terug en begon onverstoorbaar in het zand te happen waar Rafel bezig was. Die sprong als een koorddanser op de rug van Suus en Suus dook als een duiker onder de klauwen vandaan. Vliegensvlug. In een seconde was duidelijk dat Rafel toch echt wel de baas was. Het vredige scharrelen kon beginnen en dat onder luid klokkengelui, 12 uur zondag.

samen scharrelen

Ik dacht dat het klaar was, maar nee. Het donker moest nog komen.
Mijn les van zaterdagavond in de pocket, leidde ik ze nu het nachthok in voor de nacht als een parachute over de ren viel. Uit voorzorg had ik geen licht aan in het nachthok, hopend dat de duisternis kalmerend zou werken. Niet dus. Een kakofonie van jewelste, of een muziekkorps binnenkwam, op hoge poten ook nog. Daarbij begonnen ze met alle vleugels te klapperen. Ik hurkte snel tussen hen in en gaf mijn inmiddels beruchte kakel. Op slag waren ze stil en liet ik mijn tot vrede oproepende kakel horen. Tot mijn eigen stomme verbazing zakten ze gelijk door hun pootjes, Rafel en Bleu zij aan zij op de legnesten en Suus in de bak met houtkrullen.

Vanochtend was ik weer vroeg uit de veren. De kippen lagen nog te pitten waar ze gisteren door de poten gegaan waren. Mijn komst bracht daar verandering in. Alledrie stonden ze op, rekten zich uit, fladderden naar de voederplek en gezusterlijk gingen ze eten, ik mag wel zeggen smullen, want ik had meelwormen bij het legmeel gedaan. Geen onvertogen gekakel te horen. Na de gezamenlijke maaltijd togen ze naar buiten en deden wat kippen doen. Zonder gekrakeel.

Na een tijdje gingen Suus en Bleu op de stokken zitten die Kees een maand geleden met bloed en zweet voor Rafel in elkaar gezet heeft, zonder resultaat. Die zat liever dag na dag in het nachthok te ruien. Een goede bekende van ons, een boerenzoon, wilde haar al onthoofden omdat ze aan haar eind zou zijn. Echt niet!
En wat gebeurt vanochtend?
Rafel springt voor het eerst op stok. Bleu blijft zitten en Suus gaat eten, zij is een echte lekkerbek.

Rafel en Bleu op stok

Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Maar. Rafel was moe van alle handelingen die ze in geen maand gedaan heeft, ze trok zich terug in het nachthok. Daar ging ze strategisch zitten op de bovenste plank. Even later ging Suus de kippentrap op, het hok in. Daar zat Rafel klaar om haar te pikken. Begon het gekakel opnieuw. Ook bij de verre buren.

Ik vermoedde dat Suus haar eerste ei wilde leggen, dus duwde ik Rafel het hok uit en ging met haar wieden in de tuin zoals vanouds. Bleu nam een zandbad en Suus ging meteen binnen zitten in een leghokje. Dat was haar veel te kaal. Ze pikte er stro bij uit het naastgelegen hokje. Na anderhalf uur ging ik eens kijken.

links het aangevulde leghok van Suus
het eerste ei

Mijn hart sprong op. Een ei! Een klein, bruin ei, puntgaaf. Ik ben grote eieren gewend van Renske en Rafel, die waren twee keer zo groot en drie keer zo zwaar. Hoe zo’n grote witte kip zo’n klein bruin eitje kan leggen is een raadsel. Het schijnt aan de oren te liggen, als die wit zijn krijg je witte eieren en Suus heeft bruine oren en misschien is dit haar eerste ei. Blijer had ze me niet kunnen maken, dat ze mij een ei geeft na alle consternatie.

Toen ik voor het vallen van de duisternis bij de kippen ging kijken, lagen ze al op hun plek van gisteren! Rafel en Bleu weer op de bovenste plank, Suus ditmaal in de hooibaal. Ik ben benieuwd wanneer ze op stok durven te gaan.

 

10 thoughts on “Nieuwe kippen ~ integratie

    1. Anne Post author

      Ik weet niet of ik het kan opnemen tegen een heuse haan! In dit geval lijkt het me eerder iets voor een man 🙂 gewoon op je hurken Jan Wilde (een) Tuin ~ en dan tokken, maar wel zo dat het uit je keel komt, daar reageren de mijne tenminste wel op, en je moet ook niet totok zeggen, maar een soort keelgeluid maken 🙂

      Reply
    1. Anne Post author

      Dat gevoel heb ik ook Corry! Vanochtend hoefde Rafel geen enkel geluid te maken, alleen al haar verschijning doet de anderen respectvol plaats maken voor hare koninklijke kip 🙂

      Reply
  1. Ank Goudriaan

    Een dankbare Suus, voor al Kees zijn werk en jouw liefdevolle aandacht. Een dier is net een mens en gedijt op aandacht….of is het andersom?

    Reply
  2. Ellie Schmitz

    Wat een mooi vervolg, Anne. Eigenlijk kan het ook niet anders met zoveel aandacht en goede zorg voor de kippetjes. Dat wordt door Rafel, Suus en Bleu de Lande wel beloond.

    Reply
  3. Kees Versluis

    Prachtige kippen verhalen Anne. Toen ik vijf was hadden we 20 kippen en ze fascineerden me. Net als jouw verhalen over kippen. Ik kon vroeger goed hanen nadoen en heb heel wat dorpen op stelten gezet als “nieuwe haan”.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *