Reacties op: Droomwerk

Door: Anne

Anne — Sun, 19 Apr 2020 18:10:15 +0000

In antwoord op Ellie Schmitz.

Ja hè!

Door: Ellie Schmitz

Ellie Schmitz — Sun, 19 Apr 2020 16:16:51 +0000

Het zou zomaar kunnen…Iris meer (be)leven dan (be)schrijven ?

Door: Anne

Anne — Sun, 19 Apr 2020 10:24:33 +0000

In antwoord op Ellie Schmitz.

Ha Ellie! Altijd fijn dat jij mijn verhalen leest en daar op doordenkt. Sophie en Eva, hoe leuk dat ik tijdens de aanwezigheid van Aal het voor elkaar kreeg hen het licht te laten zien. Het zou zomaar kunnen dat ik iris meer leef dan schrijf! Heb nu net een lange tak gemozaïekt en toen ik hem zo kleurig in de tuin zag staan, schoot me de ondertitel van Iris te binnen ‘Axis Mundi’ ~ ons brein is echt wonderlijk. Ik hoop nog eens iets van jouw dromen tegen te komen hier of ‘daar’!

Door: Ellie Schmitz

Ellie Schmitz — Sat, 18 Apr 2020 19:52:13 +0000

Anne, ik heb je verhaal een tweede keer gelezen en val steeds in eigen dromen die ik nooit goed heb kunnen benoemen. Hoe knap dat je zo goed deze herinnering kunt beschrijven en bijzonder dat in je gesprek met Bonnie ook meer flarden droom terugkomen. Ik ben heel nieuwsgierig naar het vervolg. Heb de verhaallijnen van Sophie en Eva opgezocht en nog eens gelezen (boeken in de opslag) en denk daarbij steeds aan Iris, waarom kan ik niet verklaren. Trouwens bij mij komt er ook steeds meer naar boven als een herinnering eenmaal tevoorschijn is gekomen. Dat brein van ons is toch heel knap.

Door: Anne

Anne — Sat, 18 Apr 2020 14:03:02 +0000

Ha Jannie, wat leuk hoe jij naar dit verhaal kijkt, doet me goed! Ook erg leuk dat je schrijfoefeningen doet en ontdekt hebt dat je dialogen wilt schrijven. Het kan moeilijker lijken dan het is. Het is een kwestie van erin duiken. Mijn ervaring is dat ik door een herinnering op te schrijven me steeds meer herinner, de blik, de toon, hoe een gesprek verliep. Ik ben daar zelf vaak verbaasd van. Ik ga er wel vanuit dat het niet een letterlijke verwoording is, maar wel dichtbij wie ik was en wie Bonnie was en hoe we met elkaar omgingen en praatten.
Het enige dat me maar niet in herinnering wil komen is de humor van mijn moeder, hoe dat ging – ineens kwam zij met een zin, een opmerking en lagen we in een deuk. Misschien is dat nog te kort geleden, misschien laat humor zich niet vangen…
Ik kijk uit naar jouw dialogen! Ik hoop dat je ze ergens plaatst, zodat ik ze kan lezen.

Door: Jannie Harmsen

Jannie Harmsen — Sat, 18 Apr 2020 13:41:26 +0000

Hoi Anne, ik ben even terug gegaan naar het eerste deel van dit vervolg. Ik kwam erachter dat ik die al gelezen had, maar de rest nog niet. Ik vind het heel interessant en knap zoals jij het een en ander weergeeft. Vooral ook omdat je dit allemaal nog zo goed weet. Dat deel uit je jeugd, met die vlinderstrik en al die dromen van toen. Ik weet ook best nog veel uit mijn jeugd, maar waar ik op doel, dat zijn de gesprekken die je één op één met iemand voert. Sommige gebeurtenissen uit mijn jeugd kan ik mij ook nog woordelijk herinneren en zie ik nog heel scherp voor mij. Zo’n gesprek met jouw vriendin helemaal zin voor zin onthouden en weergeven vind ik heel knap beschreven. Het zijn prachtige dialogen. Ik ben er even ‘ingedoken’ omdat ik er laatst bij een schrijfoefening achter kwam dat ik ook graag dialogen schrijf, maar dit nog niet helemaal onder de knie heb. Raar woord eigenlijk – onder de knie – daar komt het niet vandaan mag ik hopen. Ik geniet dus van jouw verhaallijn en leer tegelijkertijd hoe je zulke goede dialogen moet scjrijven. Nu nog waarmaken, maar hoe dan ook. Zo fijn om te lezen! Dank je wel.

Door: Anne

Anne — Sat, 18 Apr 2020 11:10:06 +0000

In antwoord op Marjolein.

Ha Marjolein, wat leuk om te horen (lezen) dat jij je dromen weer beter onthoudt en ze aan Jos vertelt en begrijpt (of niet). Je maakt me wel nieuwsgierig!
En hfijn dat je altijd weer de liefde voelt die wij (Marco, mijn broer ook) van onze ouders kregen, waarop gelijk de tegenstelling voelbaar wordt… Dikke liefs!

Door: Anne

Anne — Sat, 18 Apr 2020 11:03:40 +0000

In antwoord op Kees Versluis.

Ha Kees, ik begrijp jou ook bijna altijd, Kees, maar nu weet ik niet waar je niks van snapt!
Ik weet wel op welke serie je doelt, die van mijn vriendin Rhae in Wageningen…
De droomwereld kan sowieso onbegrijpelijk zijn, die van mij vind ik bij nader inzien best helder!
Erg leuk dat je hier verschillende dromen van jezelf vertelt. Ik wist niet dat je bloedvergiftiging had. Was dat voor je naar Tiel verhuisde?
De manier van kijken naar dromen zoals Bonnie toen bij mij deed, laat je zoeken naar tegenstellingen in je droom en beoogt dat je ‘alles’ in je hebt, of zoals Paul Biegel zei ‘wat je droomt ben jezelf’.
Dit is een vereenvoudigde kijk op de rijkdom van dromen, maar heeft mij toen wel aangezet ook eens analytisch te kijken, waar ik geneigd ben verhalend te kijken. Er zijn heel andere manieren om met dromen om te gaan, waar ik wellicht nog over ga verhalen.
Wat een heftige droom had je toen je bloedvergiftiging had. Mijn verhalende ziel ziet dan meteen een link met het vechten voor je leven overdag en de droom die eruit ontstaat. Het verbijsterende, zeker voor een jochie van acht is dat zijn moeder met een dubbelloops geweer vanaf een rennend paard op hem schiet (of schoot ze op het vergif?) – een beangstigende droom die vragen oproept… Heb je haar je droom verteld?
Herkenbaar die dromen over examens en in je hemd staan!
Bij je laatste droom schiet ik wel even in de lach om al die rokken die het geheim van de non aan het oog onttrokken.
N.a.v. de eerste sessie met Bonnie kan ik in deze droom wel tal van tegenstellingen vinden. Als je zin hebt, kun je dat zelf eens doen – misschien dat mijn verhaal hierboven je dan ineens wat gaat zeggen.
Da’ ge bedankt zij, da’ witte!

Door: Marjolein

Marjolein — Sat, 18 Apr 2020 10:43:35 +0000

Jouw schrijven, de manier waarop je denkt en de snelheid van Bonnie die Athy ook al noemde, treffen me.
Toch is het waardevolle therapie om dingen in jezelf te ontdekken. En door jouw blogs hierover kan ik weer beter mijn dromen onthouden, ze aan Jos vertellen en zelf begrijpen (of juist niet) waar het om gaat.
Zoals altijd heel graag gelezen, en wat een liefde heb jij van je ouders gehad! (Het maakt me altijd licht afgunstig 😉 )
Liefs x

Door: Kees Versluis

Kees Versluis — Sat, 18 Apr 2020 10:01:41 +0000

Ik begrijp jou bijna altijd Anne, maar hier snap ik niets van. Meestal als je aan een serie verhalen begint, dan kijk ik uit naar de volgende. Bij voorbeeld jouw verhaal van jouw vader in de oorlog. Of Ray, ik weet niet of ik haar naam goed spel en de soort commune. Ik kon mezelf heel goed verplaatsen in dat verhaal, nu niet. Terwijl ik nog steeds veel droom. Ik herinner me soms dromen van jaren geleden, alsof ik die film tien keer heb gezien. Mijn oudste droom is een droom terwijl ik ijlde van de koorts door bloedvergiftiging. Het was donker, ik rende voor mijn leven en mijn moeder zat op een paard en schoot op mij met een dubbelloops jachtgeweer. Ik was acht jaar, 1959. Een enorm hete zomer, dat weet ik nog zo goed omdat de sloot opgedroogd was. Ik lette tien al op zulke dingen. Ook droomde ik vaak dat ik ergens moest zijn, bv om examen te doen. Of te solliciteren. Steevast raakte ik de weg kwijt, of mijn schoenen of al mijn kleren. Ohja, ik zat vaak op school alleen met een hemd aan. Ook een droom die ik me als een film herinner was de volgende. Er was een misdadiger ontsnapt en ik hielp mee zoeken. Een non trok samen met mij op. We kwamen samen bij een hoge gemetselde schoorsteen, niet rond, maar driehoekig. Om er op te klimmen waren er stenen zo gemetseld dat je met je handen en voeten kon steunen, vastgrijpen, klimmen. De boef was al boven. De non ging eerst en ik er achteraan. Ik wilde onder haar rokken kijken, maar dat waren er zo veel dat er niets te zien was. Eenmaal boven, de boef was er niet, zag ik een groot driehoekig gazon, gemaaid vol met madeliefjes en enkele paardenbloemen. Dat beeld vergeet ik nooit meer. En dat was het einde van de droom.