Reacties op: Vuurproef

Door: Petra Denninghoff (Fransje schrijft)

Petra Denninghoff (Fransje schrijft) — Sat, 16 Nov 2024 15:24:54 +0000

Geweldig goed geschreven en zo typerend. Ja, er zit er altijd wel eentje tussen….

Door: Ellie Schmitz

Ellie Schmitz — Fri, 18 Oct 2024 08:16:26 +0000

In antwoord op Anne.

Wat mooi dat je dat zo zegt, Anne!

Door: Anne

Anne — Tue, 15 Oct 2024 07:16:13 +0000

Je vuurproef van vorig jaar staat me nog helder voor de geest Ellie, en zo heb je er meer overwonnen.
Dank voor je waardering.

Door: Anne

Anne — Tue, 15 Oct 2024 07:15:10 +0000

In antwoord op Jos van Hal.

Wat een spannende uitdaging! Het doet me denken aan het geboortekanaal, van het donker naar het licht. Ook het symbool van de overtocht naar de andere wereld met een obool in de mond voor Charon, de veerman, een snoepje in jullie geval. Een mooie vuurproef, die vraagt om moed en saamhorigheid. Dank voor je bijdrage Jos.

Door: Ellie Schmitz

Ellie Schmitz — Tue, 15 Oct 2024 00:16:38 +0000

Geen vuurproef bijdrage van mij, maar leuk je weer eens te lezen, Anne!

Door: Jos van Hal

Jos van Hal — Mon, 14 Oct 2024 15:44:52 +0000

Prachtige anekdotes, ook van Marieke.
Misschien herinnert zij zich nog de vuurproef die we meemaakten toen Anne’s eerste klas inmiddels opgeschoten pubers waren geworden. We hadden een geologie werkweek in de Vulkaan Eifel en een grotten tocht in België. Van de ene grotkamer naar de ander was een wormengang waar nét een puber lichaam doorheen kon wurmen. In een lange menselijke slang in het pikkedonker trokken we van de ene kamer naar de grote grotkamer waar de rest ons opwachtte. Het enige om deze vuurproef van saamhorigheid en geduld te doorstaan was een snoepje die je in geval van paniek mocht opeten. Zelden ben ik als leerkracht trotser geweest op dit jonge volkje dan toen tijdens de gezamenlijke vuurdoop.

Door: Anne

Anne — Sat, 12 Oct 2024 13:09:09 +0000

Wat een angstaanjagende uitdaging Marieke, met 25 eerste klassertjes als kakelverse juf een waar gevaar overwinnen in het bewustzijn je kinderen vooral geen angst aan te jagen. Een ware vuurproef. Alsof de geest van Michael en de dapper Sint Joris je ter plekke bijstonden. Zo moet het gevoeld zijn. Kippenvel. Om nooit te vergeten.
Dankjewel voor je bijdrage.

Door: Corry

Corry — Sat, 12 Oct 2024 10:05:09 +0000

In antwoord op Anne.

Ja inderdaad de geest krijgen!
Ook weer zo’n uitdrukking die aan het verdwijnen is!

Door: Marieke Frickel

Marieke Frickel — Sat, 12 Oct 2024 09:33:10 +0000

Jeetje Anne, volgens mij kan ik me dit nog herinneren. Ik kwam pas in de tweede in jouw klas dus ik weet niet zeker of het klopt. Ik zie die dikke verwarmingsbuizen nog voor me.
Jaren later ben ik ook het onderwijs in gegaan met jou als lichtend voorbeeld. Mijn vuurproef kwam in 1994. Het schooljaar was een week of 6 oud toen ik met mijn eerste klas van de Morgenster in Boxmeer een wandeling naar de Maas maakte. Het was een mooie herfstachtige dag in Michaelstijd en de stemming was opperbest. Onderweg vonden we kastanjes en zongen liedjes. ‘Sint Joris was een dappere held, oh Michael’.
Het pad tussen de Maasheggen volgend bereikten we de rivier die een beetje buiten haar oevers was getreden. Het meestal gestaag stromende water zag er vandaag woest uit. We vervolgden onze weg stroomopwaarts, richting Sambeek. Het pad was zompig maar gelukkig hadden we laarzen aan. Toen ik omkeek zag ik dat het pad waarover we gekomen waren, was opgeslokt door het water. De rivier had haar hoogste punt kennelijk nog niet bereikt en in rap tempo nam het water land in bezit. Daar stond ik met mijn 25 eerste klassers om me heen en links van ons die rivier die vandaag zo boosaardig was. Ik moest snel denken: verder lopen was geen optie. De eerstvolgende afslag was kilometers verderop en voor we daar zouden aankomen, had de rivier ons al ingehaald. We moesten terug en wel heel snel. En het moest lijken of dat heel gewoon was dat we door snelstromend water terugliepen. Want mijn klas mocht mijn paniek niet voelen. ‘Weten jullie nog dat ik jullie vertelde van die dappere ridder Joris? Op een dag streed hij niet met de draak maar met een woeste rivier.’ Ik vertelde over de moed die daarvoor nodig was terwijl ik met mijn klas terug liep naar de plek waar eerder het pad was en waar nu water stond. Het water kwam al over de rand van onze laarzen. Doordat het pad wat was uitgesleten, stroomde daar het water het snelst landinwaarts. Een voor een tilde ik de kinderen over de stroomversnelling en vroeg ze of ze net zo dapper waren als ridder Joris.
Met bonkend hart, natte voeten en in het besef dat dit heel fout had kunnen aflopen, liep ik met mijn klas terug naar school. Om mijn heen zongen de kinderen ‘Sint Joris was een dappere held en wij zijn dat ook!”

Door: Anne

Anne — Sat, 12 Oct 2024 08:37:20 +0000

Fijn dat je ons meeneemt in je ervaring, Corry. Hoe een zo’n kind ons uitdaagt! Mooi hoe je daarmee rondliep en op het goede idee kwam. Jaant zou zeggen dat je de geest kreeg. En het werkte. Dankjewel voor je verhaal.