ROZENSTOEL
In 2020 heb ik twee stoelen gemaakt, in 2021 een stoel met een inspirerende vorm. Dit is de rozenstoel geworden.

MOZAIEKGALERIJ ~ VOGELHUISJES
Voor de vogels heb ik twee vogelhuisjes gemaakt, met broedsucces!
Het eerste vogelhuisje heb ik jaren geleden gemaakt. Het voederhuisje vorig jaar.
Het leuke van het eenvoudig gemozaiekte roze vogelhuisje is, dat vader koolmees telkens even op het kapstokje gaat zitten voor hij naar binnen vliegt en ook als hij uit het huisje komt met een ‘luiertje’, want dat is het leuke van verse vogelpoepjes, die hangen als luiertjes uit de snavel van de vaders.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ TUINBEELDEN
Tuinobjecten vragen meer van het materiaal, dat moet vorstbestendig zijn: porselein, glas, hardgebakken keramiek en schelpen ~ ook lijm en voegmiddel moeten vorst- en vochtbestendig zijn en flexibel. Ik gebruik polymax als lijm en Mapei als voegmiddel.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ LICHTDRAGERS ~ KAARSENSTANDAARDS

Hierbij combineer ik mozaïek en assemblage techniek. Hiervoor zijn verschillende lijmsoorten nodig. Om te zorgen dat alles houdt, adviseer ik high-tack.

MOZAIEKGALERIJ 2021 ~ TAARTPLATEAUS
Een lust om te maken en de fantasie te laten spelen.

De galerij van vorig jaar zie je hier:
https://annevellinga.nl/2020/12/31/een-jaar-van-scherven-en-mozaieken/

De lijm die ik gebruik voor assemblages:
https://www.bison.nl/nl/product/poly-max-high-tack-express/6316015

Het bericht Mozaïekgalerij 2021 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Om te beginnen eentje die tegen vorst zou moeten kunnen. Het materiaal is vorstbestendig: hardgebakken keramische tegeltjes, metaal en bladkoper. Uiteraard flexibele, vorstbestendige lijm en voeg. De basis materialen zijn eveneens vorstbestendig. Maar net als alles wat jaren in weer en wind staat, krijg je buiten’schade’ zoals stof, vogelpoep, alg, mos, spinnenwebben. Als je dat niet wilt, moet hij naar binnen in de winter.
De kaars kan bovenin. De foto werd niet goed met de kaars erin, want fotograferen is een vak apart.

Mijn eerste kaarsenstandaard voor binnen is heel fijntjes en in rustige kleuren: wit, zwart en goud.

Hierna ging ik er een maken die op de grond kan staan en multifunctioneel is. Er kan een dikke kaars op, maar bijvoorbeeld ook een plant. Of niets.

Ik blijk stapel op stapelen te zijn. Dus ging ik door met het maken van assemblages van allerlei soort.

Ik houd ook erg van turkoois, dat mooie blauw-groen en dan graag met wat goud.

Het maken van assemblages is heel meditatief, waar de volgende kaarsenstandaard naar verwijst.

Ik heb er nog niet genoeg van. De volgende is een echte Hollandse kaarsenstandaard geworden.

Wekelijks krijg ik vragen waarmee ik alles vastzet zodat het niet los gaat en bestand is tegen alle weersomstandigheden. Ik gebruik altijd polymax. Bij assemblages polymax high tack:

https://www.bison.nl/nl/product/poly-max-original/6306530

Voor het voegen gebruik ik Mapei ~ Ultra colour plus , dit is sterk, schimmelwerend en weerbestendig
https://www.mapei.com/nl/nl/producten-en-systemen/producten/product-detail/ultracolor-plus

Het bericht Kaarsenstandaard verscheen eerst op Anne Vellinga.

Deze opbeurende gedachte genereert nieuwe gedachten, waarbij woord en daad samensmelten in een stellage die de flap van de hoed op zijn plaats houdt, waarbij de volgende opbeurende gedachte opwelt: ‘wat een geluk dat ik de scherven niet met Crystall Clear heb vastgeplakt, maar per-ongeluk met de ijzersterke High Tack Express die voor mijn assemblages is. Nu blijft het plakken!’

Mijn moeder zei altijd dat mijn blije blik haar sombere kijk verlichtte, waarmee mijn associatieve denken bij haar is, zoals telkens als ik in mijn werkschuur aan het knoeien en stoeien en roeien ben met riemen die ik niet heb maar al doende probeer uit te vinden.
Goed.

Een hoed met slakkenhuizen is vragen om een slakkengang, die begint met het beschilderen en bakken van de slakkenhuizen.

Broze slakkenhuizen opplakken vraagt sloten lijm. Als ze vastzitten, zijn ze me veel te opzichtig onder de bleekroze slak die inspiratie voor dit project is.

Als ik eindelijk alles eraf heb en een slakkenspoor over de hele hoed heb gemaakt, is de rand van de hoed aan de beurt. Die bewerk ik met gebloemde scherven. Eenmaal vastgeplakt oogt het van geen kanten: veel te veel wit. Alles eraf met mijn geliefdste gereedschap: het schilmesje.
Slakken leven in het gras, dus kies ik nu voor groene scherven. Veel te saai. Wéér alles eraf.
Ineens weet ik het: de bijenraat-steentjes die ik net gekregen heb.
Dat ik dat niet gelijk door had.

Dankzij al dat vallen en opstaan ben ik nu gezegend met de ervaring van het loshalen van onderdelen die weliswaar stevig, maar ook flexibel hechten dankzij de Crystall Clear Polymax. Het vraagt weer om mijn aardappelmes, maar dan zijn de twee gebarsten slakkenhuizen eraf en tot mijn volgende geluk heb ik nog één ongebruikt slakkenhuis en één slak (van keramiek). Die gaan op de open plekken. Ik zit alweer te lachen in mijn vuistje op mijn stoeltje. Dit is het. Hoe het toeval je toevalt.

Het voegen kan beginnen, en wel met Mapei, mijn nieuwe voegmiddel dat volgens de recensies alle andere voegmiddelen in de schaduw stelt. Nou, dat heb ik geweten. Als je het niet doet, zoals het moet, krijg je gaatjes en diepe voegen. In tegenstelling tot andere voegmiddelen moet je Mapei schuin over de voegen aanbrengen (en dat met mijn voegen die alle kanten op gaan) en tot slot moet je ze met een natte vinger gladstrijken zoals bij kitranden.

Ik wil de voegen een kleur geven en dat had ik beter niet kunnen willen. Met mijn roze bril moet ik wel voor roze gaan. Volgens de gebruiksaanwijzing moet er 5 tot 10% kleurpigment bij. Goddank ben ik zuinig, 5% dus. Dat moet je secuur wegen, maar laat ik hier achterwege.
Bij het mengen vind ik de smurrie nogal roze, maar eenmaal in de voegen oogt het altijd heel anders.

Als de hoed onder het voegsel zit, zie ik wat je bovenaan ziet en schrik me rot. Na een kwartier kan ik inwassen met de vochtige spons tot de voegen gevuld zijn en het overtollige eraf is. Wat rest is een kermisattractie.
Maarrr…. mijn ervaring is dat de voeg veel lichter opdroogt.
Had je gedacht. Verwacht. Gehoopt. Niet dus.
Het duo Mapei-Pigment is onuitwisbaar.

Het is niet wat ik bedoel. De slakkengang gaat voort.
In mijn mixed media projecten gebruik ik altijd goudverf. Laat ik dat hier ook eens proberen. Knallender dan het al is, kan het niet worden. Van goudverven krijg ik altijd een kick en schik. Als ik niet stop, heb ik straks een hele gouden hoed. Ik zet her en der nog wat verdund wit voegsel, polijst de hele hoed en klaar!
Of nee, niet klaar. Hij staat te plat op zijn flap.
Een roze voet eronder maakt het eindelijk af. Hij kan naar de slakken.

Het moment dat de slakkenhuishoed op zijn plek staat, gebeurt het. Ik herinner mij. Het eerste dier dat mij in een magische wereld bracht. De tijd viel weg. De plek. Ik zag alleen dit wezentje met zijn eigen huisje op zijn rug en zijn horentjes recht omhoog. Levensgroot was hij, beeldvullend, steeds groter, tot alleen de slak er was. Ik was drie.
Het duurde even, maar ik heb het spoor terug gevonden.

Voor de mozaïekers:
Wil je een buitenmozaiek maken, dan heb je flexibel, waterdicht voegsel nodig, waarbij Mapei Ultracolor Plus hoog scoort: https://www.mapei.com/nl/nl/producten-en-oplossingen/productenlijst/product-detail/ultracolor-plus

Voor bevestiging van elk mozaiekmateriaal op elke ondergrond bevalt Polymax mij het best, te lezen in mijn lijmblog: https://annevellinga.nl/2016/10/04/het-geheim-van-lijm/

Voor assemblages waarbij zware elementen aan elkaar gehecht moeten worden de High tack Express Polymax. Daar kan een olifant aan hangen.

Het bericht Voegen is zwoegen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Elk project kwam ik andere problemen tegen. Die allemaal op te lossen bleken. Daar zal ik nu niet over uitweiden, al weet ik dat er veel mozaïekers tegen dezelfde problemen aanlopen en ik mijn ervaring met plezier deel.
Hoe maak je weerbestendig mozaïek, hoe moet je een beker knippen, een bord, glas. Waarmee? Hoe kun je grote stukken op een ronde ondergrond plakken en die rond houden. Om maar iets te noemen. Misschien ga ik dat nog eens per probleem behandelen. Voor nu gewoon wat foto’s. Niet van het proces, wat veel mensen juist leuk vinden, maar dan moet ik 100 foto’s plaatsen. Twintig is wel genoeg. Dus ik kies er gewoon maar eentje of misschien twee uit per project.

RAMEN

Deze twee raampjes kwamen ongeschonden vrij bij de nogal grondige verbouwing van ons huis. Ik vond ze achterin de schuur en had een mooi canvas voor allerlei glaswerk dat ik in de loop der tijd verzameld heb.

MUREN IN MIJN WERKSCHUUR

Hier drie stukken wand die ik beplakt heb met restmateriaal van de aannemer (de twee links) en van mijn moeders keuken in ons vorige huis, waar zij een eigen woonruimte had.

OP VERZOEK

Vogelhuisje, fruitschaal en spiegel met gezichtjes

TUINOBJECTEN ~ WEERBESTENDIG

Appel ~ vogelbad ~ stapsteen ~tak ~ tuintotem ~ tulpenvaas

TWEE STOELEN

AANLOOPPOES EN EIERTORENS

Lest best deze foto omdat zowel de poes als de eierdoppen ongevraagd naar me toe kwamen. Ik was nog verdrietig om de dood van Lukkie, 7 augustus, toen een zwart-wit zwerfkatje mijn tuin ontdekte. Hij werd niet langer verjaagd door Lukkie en ontdekte een veilig onderdak, wat ik versterkte door de omhullende mand van Lukkie erbij te zetten.
Mijn schildervriendin kwam aan met een doos vol eierdoppen: ‘ik kan er niks mee, jij weet vast wel wat te verzinnen.’
En toen kwam Kees met een pilaar. Dat werd eierdoppen stapelen, pilaar mozaïeken, een plek zoeken die er buiten niet was, omdat ik niet weet of de eierdoppen weerbestendig zijn. Zo kwamen de giften bij elkaar en is de zwerfkat huisgenoot geworden.

Voor de mensen die mozaïeken en willen weten welke lijm ik gebruik:
https://annevellinga.nl/2016/10/04/het-geheim-van-lijm/

Het bericht Een jaar van scherven en mozaieken ~ 2020 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Haar schilderwerk vraagt ook ongekend veel tijd; ze rust niet voor ze zelf tevreden is en voor ze aan het eigenlijke schilderen begint, is ze net zoveel tijd kwijt als ik met zoeken naar geschikt serviesgoed en bijpassende rommeltjes. Ik ben van het recyclen, verwerk het liefst wat anderen afdanken. Zij is op schildergebied van de perfectie. Het beste khadipapier, zuiverste linnen, marmermeel en ander geheimzinnigs om een bodem te maken waarop ze los kan gaan met haar kleurpalet van bijzondere verfsoorten. Laag over laag en dat zie je; hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet. Haar specialiteit is abstract werk, waar ik met mijn ongebreidelde fantasie betoverende landschappen in zie. Ze maakt ook spontane portretjes. Met inkt. Ze hoeven nergens op te lijken zegt ze dan.

En dan weet ik het. Ik ga iets doen met portretjes. Het hoeft nergens op te lijken en dat is mijn specialiteit. Ik werk zonder ontwerp. Een spiegeltje is snel gevonden. Maar portretjes! Voor ik de kopjes en bordjes bij elkaar gescharreld heb, ben ik tien kringlopen verder.
Als ik iets lastig vind, is het wel het uitknippen van gezichtjes uit een kopje. Die dingen zijn rond en het moet plat worden. Daarbij is niets zo scherp en splinterend als porseleinen kopjes. De lijm is gemengd met mijn DNA. Ik had niet eens door hoe de lijm zo rood kon kleuren. Speldeprikken voel je niet als je bezig bent. Dat had ik moeten weten toen ik met bloed moest ondertekenen voor Nishawihantoe, de geheime club van Aleid, Erna en mij.

Ik ben tien dagen zoet met knippen, snijden, plakken, voegen en het nieuwsgierig maken van mijn vriendin. Dat heb ik van mijn moeder. Die kon een reepje nog spannend maken. ‘Ik heb iets voor jullie en het begint met een reepje.’ Wat hebben we daarom gelachen.
Mijn vriendin brandt van nieuwsgierigheid, maar ik laat niets los, nog geen halve schemerfoto laat ik zien, terwijl wij dagelijks ons werk en de rest delen via app’jes.
Ik heb gelukkig wel een paar vage foto’s gemaakt van het proces. Die gezichtjes!

Tien dagen later ben ik dus helemaal klaar voor de ruil. Eindelijk. Ik wacht namelijk al van pal voor Corona tot nu op het schilderij. Ze zou het brengen en logeren en samen eten en lachen en praten en schilderen. Corona was ons voor. Dus stelden we het een maandje uit en nog een maandje. Daar kun je mee aan de gang blijven. Maar nu ik mijn aandeel klaar heb, kan ik echt niet langer wachten op mijn fel begeerde schilderij.

We spreken af in de open lucht op de dijk ergens aan de mooie Maas. De zon doet mee. Het water flonkert, de lucht blauwt. Het kan niet mis gaan. Zij staan al een halfuur te wachten. Dat komt door het frietje dat wij, Kees in dit geval, als warme verrassing halen. Laat zij nou een mand met koek en zopie bij zich hebben. Een feestmoment van de bovenste plank. Op voorhand.
En dan is het zover.
Zij heeft haar werk zorgvuldig ingepakt en er ook nog een schattig opschrijfboekje bij gedaan. In mijn handen is het schilderij nog veel mooier en sprankelender dan op haar website. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk.

Mijn werk zit onverpakt en zonder cadeautje in een zak. Ze haalt het er met zoveel aandacht uit dat ik de zenuwen krijg. Vindt ze het wel mooi? Zij heeft het immers niet uitgekozen zoals ik. Voor hetzelfde had ze liever een vaas gehad of een kaarsenstandaard, een vogelhuisje, een taartplateau…
Ze vindt het mooi. Ik voel het. Zoals ze kijkt! Ze vindt mijn werk net zo mooi als ik haar werk. En laat ons werk nu precies hetzelfde formaat hebben.
En dat spreekwoord klopt dus voor geen meter. Van ruilen ga je niet huilen, je word juist dubbel blij en dat blijft ook nog.

Mijn werk zoals het bij haar hangt:

Haar werk zoals het bij mij hangt:

Dan kun je nu naar haar website vol verhalen en kunst: https://www.ellieschmitz.nl

En naar mijn nieuwe afdeling voor meer mozaïekverhalen: https://annevellinga.nl/mozaiek/

Het bericht Mozaïek en schilderij verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kees mag door de zenuwpijn aan bank en bed gebonden zijn, hij barst van de goede oplossingen voor mijn invallen. Hij vindt mijn plank niks: krom, nat, dun. Hij heeft ergens wel een reststuk keukenplank en hij moet ook nog een doos hebben met glasmozaïek van zijn beste vriend die er zijn ligbad mee gedaan heeft en er toen wel klaar mee was.

Dat wordt een speurtocht door een labyrint van schuurmachines, zaagtafel, lasapparaat, fietsen, houtstapels, eigenaardige dingen, gevaarlijke dingen, puntig ijzerwerk en kratten bier (0.0). Maar dan heb je ook wat.

Gewoonlijk knip ik stukjes uit serviesgoed en tegels, nu heb ik kant-en-klare matjes 30×30. Dat is lastiger dan gedacht doordat de voorkant op bruine vellen papier is geplakt en ik geen moer zie van wat ik doe. Daarbij zijn er steentjes af gevallen en zit ik met gaten op gekke plekken. En past het niet. Moet ik toch nog knippen, alles op dezelfde maat. En recht!

Bovenop de dikke plank heb ik het papier er al af, waarbij lijm en stukjes papier blijven plakken en steentjes los raken. Wonder boven wonder blijken de steentjes keurig haaks en zelfs de hoeken zijn gelukt.
Kees komt scheef als de toren van Pisa aangehobbeld; hij moet zien wat zijn vrouwtje ervan brouwt en geeft een soortement dubieus compliment: ‘Nou snap ik dat Marcus ermee opgehouden is…’

De volgende dag is de lijm (polymax transparant) droog en kan het voegen beginnen. Ik gebruikte altijd flexibel badkamervoegmiddel, maar ontdek nu buitenvoegsel dat niet vuil wordt. Ik ben benieuwd.

Ik maak het voegsel andersom als onze tegelzetter: eerst voegmiddel dan water. Ik zet het erbij omdat ik wekelijks vragen krijg voor mozaïektips, hoe ik het doe, wat ik gebruik en dat vooral voor buiten .
Goed, ik gooi dus eerst het voegsel in een plastic bakje en dan water uit een kopje! Terwijl ik roer. Het wordt namelijk gauw te dun en te slap. Als het als kwark voelt, is de dikte goed. (Tip: Heb je vies/vuil voegwerk, maak het goed schoon met nagelborstel en ga dan met iets slapper Weber voegsel over de schone vieze voegen heen)
Voor het voegen gebruik ik mijn handen omdat ik met onregelmatige scherfjes werk, hol, bol, dik, dun en dan voel ik wat ik doe en kan overal bij. Wel met grote gele werkhandschoenen anders bijten je handen uit. Het gele lapje heb ik er ook altijd bij. En een doodgewoon keukensponsje van tien in 1 verpakking. Daarmee werk ik secuurder dan met een voegspons, die zijn mij te grof, dan voel ik niet wat ik doe en sleep voegen leeg. In de groene bak zie je het afgeweekte papier van het glasmozaïek.

Op een rechte plank is het makkelijk voegen: paar klodders erop en met de gehandschoende hand eroverheen tot de hele plank onder zit. Ook de steentjes! Een kind kan de was doen.

Nu komt de verrassing van Weber.
Ik spoel mijn sponsje tig keer uit in een emmer water. Die laat ik staan, want waar laat je de rommel. De volgende dag is het voegsel bezonken en kiep ik het schone water bij de bamboe die er opvallend welig op tiert.
Op de bodem van de emmer blijft het voegsel van de vorige dag liggen. Dit wordt keihard, sla ik los, krab ik uit (rot werk) en doe het dan in een krant in de bak restafval. Nu komt Weber om de hoek!
Het achtergebleven spul op de bodem van de emmer is smeuïg en puntgaaf. Klaar voor gebruik! Hoe heb ik het nou! Mijn plank is klaar en ik wil het natuurlijk toch proberen, want dit scheelt klauwen voegsel dat ik niet kapot hoef te meppen en niet hoef weg te gooien.

Ik heb nog een kapotte schaal die ik jaren geleden maakte toen ik nog niet had uitgevonden hoe je weerbestendig mozaïek maakt. De bodem is vergruist, steentjes gebarsten en eruit gevallen, alleen de glazen steentjes zijn goed gebleven. Ik zie ineens dat het dezelfde glazen steentjes zijn als op mijn plank. Die haalde Kees toen triomfantelijk ergens vandaan. Toen hij nog nergens last van had. De schaal staat klaar voor de stort, maar nu ik voegsel over heb, kan ik experimenteren wat je met restvoegsel kunt.
De bodem van de waskom uit 1850, je leest het goed, is vergruist, alleen het stempel is heel gebleven. Toevallig past er een schaaltje op waar een plant op stond. Ik plak alles aan elkaar met veel polymax. Reinig de plekken waar steentjes uitgevallen zijn en knip er nieuwe steentjes voor. Die zet ik vast met dotje Polymax en voeg met het restant van Weber. Het ziet er niet uit, maar ik durf nog niet te poetsen, bang dat alles dan gelijk weer los zit.

En zie!

O ja, tussen de bedrijven door, telkens als ik moet wachten tot lijm of voeg droog is, kom ik in mediterrane sfeer en ga aan de gang met blauwe acrylverf en transparante lak van Lascaux. Alles moet eraan geloven, spiegel, hanger, palen, stoelen, alles behalve de kat, die heb ik gelijk ook geschilderd, maar dan anders, want katten zijn uniek.

Elke stoel heeft haar eigen paadje, hoe ideaal voor een Corona zitje.
Laat de vriendinnen nu maar komen. Eén voor één!

Wil je ook aan de gang met mozaïek, dan vind je hier mijn voegsel en lijm:
https://www.nl.weber/search-content/content_type/product/activities/voegmiddelen-62
https://www.bison.nl/nl/product.3556

Wil je meer lezen over mozaïeken, kijk dan eens onder het hoofdje mozaiek: https://annevellinga.nl/mozaiek/
Of lees je liever een leuk verhaal:
https://annevellinga.nl/2012/06/11/mozaiekwerk/
https://annevellinga.nl/2016/10/04/het-geheim-van-lijm/

Het bericht Hoe maak je een Corona zitje verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zij werd hoe langer hoe enthousiaster en ik dus ook. Dat ze mijn werk wild en gedurfd vond was olie op mijn vuur. En toen kwam de vraag. Of ik mee wilde doen aan de KunstWandelRoute. Ze begreep meteen dat mijn tuin niet de aangewezen plek was…
‘Ik zou het een eer vinden als je in mijn tuin wilt exposeren.’
Zoveel eer valt een mens niet vaak ten deel, ofwel ik smolt als was in haar warme hand.

Vandaag en morgen is het zo ver en staat mijn mozaïekwerk in haar weelderige tuin.

Ellen heeft meer kunstenaars uitgenodigd in haar tuin te exposeren.

Petra Buiting met vrolijke schilderijen, hier ook nog eens omringd door vrolijke kleuren

Nanno Dijk met beelden van hout

Juke Helmink met realistische schilderijen

Ineke van Stiphout met omslagdoeken van wol en zijde

Helmi de Vaan met plastieken

En natuurlijk Ellen zelf met haar kleurige werk

Tot slot het allerleukste: Ellen opent vandaag haar glasatelier met haar prachtige glaswerk en verfijnde glasassemblages.

Voor de Kringkopers onder ons heeft Ellen achterin haar tuin als extra een kleine kringloopverzameling waar je naar hartelust mag kijken en kopen

Mocht je morgen tijd hebben: kom langs! Kom binnen! Ellen opent haar atelier en Kringkoop elke zondag van 12 – 16 uur in Zeddam.

https://www.kunstwandelroute.nl/11-beheer/3-welkom-op-de-website

https://www.kunstwandelroute.nl/10-deelnemers/118-anne-vellinga

Het bericht KunstWandelRoute verscheen eerst op Anne Vellinga.

Afijn, ben ik weg bij het NHD, weg uit Noordholland, nemen we de stoel natuurlijk mee. Staat De Stoel nog geen week in Montferland, komt de vraag uit Noordholland of de stoel te koop is. Kennelijk hoort de stoel daar thuis. De stoel is terug naar Noord Holland en staat nu in het grootste gebouw dat daar te vinden is, het beoogde Scheringa Museum in Opmeer.

Zoals je vast nog wel weet had Dirk Scheringa een museum voor magisch realisme in Spanbroek. Dirk heeft iets met kunst. Dirk heeft iets met sport, was jaren lang eigenaar van AZ, de voetbalclub van Alkmaar. Waar Dirk heel veel mee heeft, is met zaken en met geld. Dirk heeft fantasie en lef. Toen het gebouw in Spanbroek te klein werd, zette hij het groots op in Opmeer. Helaas kwam hij in grote financiële problemen, het gebouw werd verkocht, was leeg en bleef leeg.

Nu is het gebouw in de verkoop gezet door een man met net zoveel fantasie en lef als Dirk. Geert Klaver ziet de toekomst van het gebouw helemaal zitten. Hij borrelt van de ideeën om het op spectaculaire wijze op de kaart te zetten. In oktober organiseert hij een groots ’pop-up-evenement’, waarbij iedereen voor het eerst toegang krijgt tot dit immense gebouw, dat schreeuwt om een waardige bestemming.

Geert Klaver is ervan overtuigd dat hij serieuze gegadigden weet te bereiken en weet het mooi te zeggen: ,,Dit is een iconisch gebouw in het hart van Noord-Holland. Deze locatie leent zich bij uitstek voor bedrijven die aan de truttigheid willen ontsnappen. Dit wordt de nieuwe trots van de regio.’’

Met mijn stoel als eerste icoon moet het lukken.

www.buitengewonekans.nl
www.Marcelrob.nl
www.klavermakelaardij.nl 

Het bericht Mijn stoel in het Scheringa Museum verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buiten het gegeven dat ik te ver gefietst heb om in staat te zijn te kiezen, zit er ook nog een man voor de betreffende kast op de grond, en wel op zo’n manier dat hij vergroeid is met de kast.

‘Is dit de kast van de montagekit?’ Probeer ik op goed geluk.
Hij springt overeind met een kwiekheid die een achtergrond van sportschool, joggen en karate doet vermoeden.
‘Wat voor kit hebt u nodig?’
Volgens zijn merkspijkerbroek en blauwe overhemd is hij niet van de Gamma, maar aan het enthousiasme waarmee zijn vraag eruit spuit, moet hij bijna knappen van de kennis van kit.
‘Ik wil een paar scheuren dichten in het eekhoornhuisje, anders zul je altijd zien dat de voorkant eruit klapt als er jonge eekhoorntjes inzitten.’

‘Dan hebt u geluk, ik ben van de Bison.’
‘En dat op dierendag.’
In zijn concentratie op het project dat niet eerder door een Bison is uitgevoerd, maar waar Bison de enig juiste oplossing voor heeft, ziet hij toeval noch humor, het is hem ernst: Hoe breed is de scheur en waar zit hij precies en hoe is de boomstam gezaagd en waar komt hij te hangen.
Dat zijn nog eens vragen.

‘Uh… ik hang hem bij mijn schrijfhuisje, dan kan ik de jongen straks zien en dan mag de voorkant er natuurlijk niet uitvallen.’
‘Het komt dus buiten te hangen, in weer en wind en regen, zomers in de hitte en ‘s winters in de vorst.’
‘Logisch, ik ga dat huis niet binnen hangen dan komt er geen eekhoorn in.’
‘Dan heb je de flexibele buitenkit nodig.’
In een oogopslag zie ik dat dat de duurste kit is.
‘Ik neem die van de Gamma, die is goedkoper en ik ga hem toch afwerken met verf en mozaïek.’

De Bisonman staat als een rots in de mesa, blik op zijn Bisons die keurig in het gelid staan. Hij pakt een doorzichtige uit de kudde en houdt hem voor mijn neus. Een transparant goedje.
‘Dit is het beste voor uw doeleinden, Polymax crystall express, het dicht brede scheuren, monteert losse onderdelen, is flexibel, weerbestendig, zuinig en makkelijk in gebruik en kan geverfd worden en bovendien kunt u hiermee mozaïeken, ook glas, want het is transparant. Kent u Amerongen?’

De Bisonman denkt langs mannenlijn en kijkt niet op een paar kilometer.
‘Daar was een kunstproject voor scholen. Ze hebben een auto doorgezaagd en van binnen en buiten gemozaïekt, over metaal, leer, glas en rubber, alles gelijmd met Polymax en tentoongesteld op een rotonde in Amerongen in weer en wind. Prachtig.’

Ik ben verkocht en dan bega ik de fout waar mijn man zich allang niet meer over verbaast.

‘Het is te veel voor het eekhoornhuis, maar dan gebruik ik de rest wel voor alles wat kapot is.’
‘Polymax is wat dik en uiterst geschikt voor wat u nu nodig hebt, maar deze Bison,’ hij pakt vliegensvlug een klein tubetje, ‘de Max Repair Extreme is soepel en dun en lijmt snel, onzichtbaar en oersterk het fijne werk, oortjes van kopjes, hoekjes van tafels en wc-bril…’
Het is of hij mijn huis ziet.
‘Dan neem ik die ook, want ik heb net een uniek glas van mijn man gebroken dat hij heeft gekregen voor zijn bewezen diensten voor het Waterschap en die maak ik stuk.’

‘Dan moet u deze Bison hebben.’
Een lief klein spuitertje, ‘Glaslijm’ staat erop, snel en onzichtbaar.
‘Die andere lijm hecht meteen, dus je hoeft niet eindeloos twee onderdelen tegen elkaar te drukken en je hebt er geen lijmklem bij nodig, maar bij zo’n exclusief glas is dat riskant. Het bijzondere van deze lijm is dat je de stukjes kunt schuiven, de lijm wordt pas keihard bij UV-stralen, buiten.’
‘Dan neem ik die ook.’

Je denkt nu misschien dat ik alles maar koop wat ze me aansmeren, dat is niet zo. Het geheim van lijm is moeilijk te doorgronden, alle apps en video’s ten spijt; ik ben er al meer dan twintig jaar mee bezig door onze bouwklussen en mijn hobby’s.

‘Heb je ook een Bison die niet bobbelt op papier? Ik maak ook collages, maar die bobbelen.’
‘Dat komt omdat er water in je lijm zit. Voor collages moet je deze Bison hebben.’
Hij pakt lijmspray van de plank.
‘Als je alleen de plaatjes inspuit, kunnen ze weer los, als je ook het papier inspuit, zit het muurvast. Ook voor sjabloneren is het ideaal: je plakt het sjabloon vast, spuit je verf erover en haalt het sjabloon weer los. Op de kinderkamer spuit je de posters maar niet de deur en je haalt ze zo weer los.’
‘Dan wil ik die ook.’
‘Doe dat maar als je je andere projecten klaar hebt.’
We zijn nu zover dat hij Manuel Bouwman is, zo’n naam verzin je niet.

‘Dan heb ik nog een laatste vraag voor een vriend van me die kunstwerken maakt van kunstglas. Heb je daar ook iets voor?’
‘Jazeker!’
Het zal ook een keer niet.
‘Daar heb ik een ondergewaardeerde Bison voor, secondelijm plus activator. Hij is transparant, weerbestendig, snel droog dankzij de activator, oersterk en hij lijmt alle moeilijke verbindingen, zelfs haakse hoeken.’

Er staat nog een hele kudde Bisons, die laten we met rust.

http://utrechtseheuvelrug.punt.nl/content/2011/06/kunst-op-de-rotonde

http://www.bisoninternational.com/nl-nl/

Over voegen kun je hier een informatief stuk lezen: https://annevellinga.nl/2021/04/13/voegen-is-zwoegen/

Het bericht Het geheim van lijm verscheen eerst op Anne Vellinga.

Grote(re) tafels houd ik meestal wat eenvoudig(er), liefst gewoon in natuurolie of houtzeep. Dan moet zo’n tafel wel van hout zijn en mooi en graag voor een habbekrats, want dat is onderdeel van de pret. Zo’n tafel kwam niet, dus ging ik aan de gang met een tafel met een kunststof bovenblad. Dat is zelfs met krijtverf niet mooi te krijgen, maar juist wel handig voor een buitentafel. Daarop blijft je mozaïek goed in weer en wind als je het goede materiaal gebruikt. In dit geval leisteen en glas, vastgezet met watervaste flexibele lijm en gevoegd met watervaste flexibele voeg. Dan scheurt het niet en komt er dus geen water in. Voor de grap mozaïekte ik er vier placemats in.

Op een keer scharrelde ik rond bij een bedrijf op een supersaai industrieterrein in Hoorn, gespecialiseerd in marmer. Ik hoopte een paar kapotte stukjes te vinden bij hun afvalbak. Komt zo’n man naar me toe wat ik daar uitspook. Hij werd zo mogelijk nog enthousiaster dan ik bij het idee dat zijn afval verwerkt kon worden in een mozaïek. Hij had binnen wel wat liggen. Ik wist niet wat ik meemaakte! Kees moest er met de auto aan te pas komen, zoveel was het en puntgaaf. Ik had nog een tafel staan, maar hoe kreeg ik die kist ongeregeld marmer zo geplaatst dat het paste, want ik had al gauw door dat ik dat marmer niet gesneden kreeg. Het was een heel gepuzzel, maar wonder boven wonder bleek ik precies genoeg marmer te hebben gekregen om de tafel op de centimeter te dekken, zelf de zijkanten en ook nog in een patroon!

Kees had nog een kunstwerk van zijn tijd op de bouwkunstacademie, een windgong die buiten hing aan een ijzeren wiel. Op een keer ging de wind zo te keer dat de onderdelen keihard tegen elkaar sloegen en er een paar puntjes afbraken tot Kees zijn verdriet. Hij had zijn keramiek op hoogste stand gebakken en het moest niet kapot mogen gaan. Toen mijn tafel tegen de muur stond, zag hij ineens een nieuwe bestemming voor zijn gong, haalde het hele geval uit elkaar voor een nieuw ontwerp, passend boven de tafel.

Ik had nog een keukentafeltje van mijn moeder, waar zij haar schalen met uien en fruit op had staan, een leuk zijtafeltje, maar wel spekvet van eeuwen boenwas. Dat zou ik er eens even afschuren om het in de witte houtzeep te kunnen zetten. Elk stuk schuurpapier liep gelijk vol met vet. Ook zeepsponsjes en thinner hielpen niet, er bleef vet uitkomen. In zo’n geval biedt de krijtverf van Anny Sloan uitkomst. Gewoon dwars over al het vet heen en na twee keer was het tafeltje wit en de laadjes vanbinnen grijs.

Het staat nu in onze gang en alles wat je erop zet, komt goed uit, dus zo laat ik hem voorlopig.

Nu heb ik nog steeds niet verteld over zo’n tafel waar je lekker aan kunt werken, die niet kapot te krijgen is en die zelfs als hij leeg is, inspireert, zeg maar DE tafel. Dat is een ander verhaal, een héél ander verhaal…

Hier lees je hoe ik kleine tafels verander: https://annevellinga.nl/2015/12/04/tafels-klein-1/

Het bericht Tafels – groot (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.