Vanochtend waren Kees en ik in het hospice bij zijn moeder. Ze zag wit en zei : ‘Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben vandaag ontzettend vermoeid.’
Dankzij de tamtam van de familie wisten wij waar het van was en toen wist zij het ook weer: dat ellendige ziekenhuis waar ze eindeloos op de gang had moeten wachten. Een grof schandaal voor iemand aan een zijden draad. Als ze had kunnen rusten in haar eigen bed was het wel weer gegaan, maar het hospice is net een duiventil, aldus vermoeide moeder. Inderdaad vloog de ene duif na de ander in en uit tijdens het eerste kwartier van ons bezoek:
* De gastvrouw met koffie, 2x
* Een vrijwilligster met onbegrijpelijke regelingen, 2x
* De verpleegster: 1x
* Twee electra-inspecteurs voor de weigerende tv, 1x, maar wel met twee man

De ene had een mitella. Hij wist alles over weigeren en steigeren. De ander repareerde de tv, dus kon hij breeduit vertellen waar die mitella voor was. Niet voor een gebroken arm; hij had koetsiershanden.

Deze interessante handen beurden moeder mijlen op. Ze zag haar vader, haar grootvader en verder terug, tijden waarin paarden gemend werden voor strontkarren en koetsen, waarbij de familie in adelstand verheven werd, want ergens zat iets van blauw bloed. Eenmaal in herinnering begon dit blauwe bloed te bruisen, moeder was niet meer te houden!
‘En nou wil ik lopen.’
Ze zwaaide haar benen buiten boord als een amazone zonder kunstheupen en kunstknieën.
‘O jee, ik heb geen broek aan.’

De verpleegster was er meteen en in een ommezwaai was moeder tip top in de kleren. De wandeling kon beginnen aan de arm van Kees. We liepen door gangen met verse bloemen, schilderijen en beelden, vrijwilligers met koffie en verpleegsters met glimlach. Mijn zorgen over oud en eenzaam heengaan vervlogen met de stap.
‘Zo is het wel genoeg.’

We waren nauwelijks terug in haar kamer of een schoondochter kwam langs met zere keel en een tas gewassen en gestreken goed. Ze nam een nieuwe zak ‘vuil’ mee, want niets weerhoudt haar zingend de was doen. Ze was net weg toen moeder overeind schoot uit de kussens.
‘Nou heb ik een vuile zakdoek in de hand en Marja is net weg met de vuile was.’
In de kast was nog een keurig gestreken stapel voor minstens een week zware griep.
‘O.’

Het wachten was nu op dokter Nieuwland met de uitslag van het ziekenhuis. De deur ging open en daar was de inmiddels vertrouwde verpleegster. Nieuwland had afgebeld omdat hij de uitslag nog niet had. Vrijdag zou dokter Schagen ermee komen. Onze huisarts, dus dat zat goed.

Al met al was er nu een halfuur om en het bloed stroomde nog steeds waar het niet gaan kon.
‘Nu wil ik nieuwtjes horen.’
Wij speelden Achter het Nieuws waarbij we beurtelings uit de streekkrant voorlazen, waarbij moeder alles van commentaar voorzag, geografisch, historisch en sociaal, waardoor wij alles te weten kwamen over bedrijven, boeren en burgers. De deur ging open voor de gastvrouw die de bestelling voor de lunch kwam opnemen.
‘Brood zonder korstjes in kleine stukjes gesneden, de ene helft kaas, de andere ham en een kopje soep, niet van dat dikke maar lekker dun.’
Het fijne van het hospice is dat je op je laatste schreden alles mag wensen en er wordt voor gezorgd. Alleen was de ham op.
‘Nou moeten jullie weg. Ik ga eten en slapen. Nou dag hoor!’
Einde bezoek. Ons laatste.

http://www.hospicehoorn.nl

Het bericht Laatste reis verscheen eerst op Anne Vellinga.

Daar waren achter mekaar de voldongen feiten.
Sri Lanka en Nebraska willen ‘op het laatst’ geen raskatten invoeren.
Zij vindt op nog allerlaatster moment een Zweedse vriendin die ze wil, over een maand.
Dinsdagochtend moet ze om 8.30 in Amsterdam haar nieuwe paspoort halen, ‘s middags alles verhuizen van Hoorn naar Medemblik, de poezen ergens tijdelijk onderbrengen en terug naar Amsterdam met haar reiskoffers naar een hotel, want woensdagochtend 7 uur vertrekt haar vliegtuig naar Amerika.
Dat lukt.

Dinsdag om tien uur meldt een oudere man zich om twee doosjes van Hippie naar de boot te brengen en Hippie naar hotel in Amsterdam, want hij wil dat niet middenin de nacht.
Ik open de deur van Hippiehome voor hem. Hij schrikt bij het zien van de ravage en wil eerst wel even koffie. Hippie is nog in Amsterdam en dat komt goed uit, nu heb ik de gelegenheid het volgende voldongen feit voor te bereiden: dat Hippie inclusief fonkelnieuw paspoort als eerste de poezen verhuist naar een poezenhotel, adres heb ik opgeschreven. Vriend belt Hippie om het te melden.

Ik roep de poezen, verliefd als ze zijn komen ze meteen ergens vandaan. Ik sluit ze op in Hippiehome. Hippie mag ze zelf in de reismandjes doen en wegbrengen.
Rond 1 uur is ze terug, en al gauw komt de vriend naar buiten met in elke hand een reismand, Hippie erachteraan, wit van de voldongen feiten, organisatie, reisstress.
De poezen zien mij en steken allebei hun beide voorpootjes door de tralies en miauwen, ik aai de pootjes, een hartverscheurend moment. Na drie dagen kan ik eindelijk de vertaalslag maken: ze jammeren niet, ze bedanken me.
Dan komt Hippie voorbij. Ik heb met haar te doen en sla mijn armen om haar heen. Haar lach breekt door.
‘Dankjewel Anne, voor alles en alles. Dankzij jou kon ik in de moeilijkste tijd van mijn leven de draad weer oppakken en kan ik nu verder. Je bent een lichtende ster en je was een moeder voor me.’
Zo heeft nog niemand me ervaren, een ervaring rijker.

De volgende dagen komen twee vrienden met een auto met grote aanhanger. Ze hebben verhuisdozen gehaald en doen alles in de dozen. Ze brengen alles naar de boot.
Behalve twee dozen en drie vuilniszakken, die zijn voor mij. Kijk maar wat je ermee kan.
O.
In oktober komt Hippie tijdelijk terug en wil workshops soulcoaching geven.
O.
Ze heeft nu eerst een expositie van haar sieraden in New York.
O.
Daarna enkele eigen eco tv programma’s in Sri Lanka.
O.

Na elf maanden hectische hippietime vol kleur en avontuur transformeer ik happy hippiehome in ruimte en rust. Vijftien uren poetsen, de beste leerschool in Zen…
Want.
Er ligt van alles op de loer om een gevoelig vrouwtje uit balans te brengen. Met het toelaten van de hippies in ons tuinhuis heb ik mezelf een podium geschapen waarop mijn duistere kant aan het licht kan komen, mijn ergernis, boosheid, teleurstelling, verdriet en spijt.

Terwijl ik kaarsvlekken met een schraper van de lambriseringen schraap, sesamolie dep van de houten keukenvloer, kattenpis was uit beddengoed, meters zwarte haren uit de wastafel verwijder, zwart aangebrande pannen weggooi en kapotte lampen vervang, ervaar ik de vloed en de eb van mijn gemoed, het is of ik met het schoonpoetsen van mijn huis, mijn ziel masseer.

Het bericht Kattenstaart – 4 verscheen eerst op Anne Vellinga.

                                                      

Het bericht Punt verscheen eerst op Anne Vellinga.