Laatste Wellplate

Anne — Sat, 23 Jun 2012 06:37:18 +0000

De laatste dag van de Wellplate week word ik wakker om halfvijf in de vroege ochtend met knallende hoofdpijn. Dit klopt niet, want gisteren was ik heel energiek en ik zou vanochtend, na een hele nacht slaap en voldoende water zo fris als een hoentje moeten zijn, met 100% energie. Als ik me beroerd voel in mijn bed, ga ik eruit en neem een douche. Daarna ben ik in staat verder te slapen. Ditmaal niet. Mijn hoofd bonkt, mijn lever doet pijn. Wat heb ik? Een beerput in de lever? Hoe kan dat ineens? Ik heb gisteren zo’n goede dag gehad na de Wellplate. Ik kreeg onverwacht bezoek van een vriendin van tien jaar geleden, uit Amsterdam, ja iedereen weet mij ineens te vinden en komt gezellig langs. Die vriendin is 15 jaar jonger, moet kunnen. Na een intens gesprek van een paar uur over Agamemnoon en Proserpina en hun dromen, haar specialiteit, werd zij bleek van vermoeidheid, stopte ik haar in een van de bedden van een van de leegstaande gastenamers en ging eens heerlijk koken, waar ik anders vaak te moe van ben. Dan moet ik eerst een koffie om mezelf op de been te helpen. Ik heb gisteren de hele dag niet naar koffie getaald.
Boink. De gedachte aan koffie is raak. Ik ben niet beroerd van de Wellplate, ja indirect, ik ben beroerd door gebrek aan cafeine. Ik heb een cafeineverslaving. Shit! Wat moet ik nu om kwart voor vijf in de vroege ochtend met een cafeineverslaving en koppijn en beroerd terwijl ik testpersoon ben voor Heike. Zo klopt er niks van mijn bevindingen. Hoe word ik weer normaal? In mijn oude toestand, die van voor de Wellplate. Koffie! Ik schaam me diep, maar wie A zegt moet B zeggen, alles moet eerlijk – dus ja, om tien voor vijf zit ik aan de koffie in een slapend huis. Ik knap op. Een bewijs dat het cafeinetekort was die de hoofdpijn veroorzaakte. Beschaamd zoek ik mijn bed weer op en val gelijk in slaap. Ik droom surrealistisch ofwel idioot. Ook maar opschrijven, ik ben nu toch een open boek.

Lukkie, mijn kat die muizen vangt en eet, ratten en mollen vangt en doodt maar niet eet, staat aan de rand van een smalle sloot en zwaait zijn staart. Hij loert op een grijze rat aan de overkant. Een sprong en tjsakka, heeft hij de rat bij zijn nek. Hij springt terug en loopt van mij af langs de sloot met de rat in de bek. De rat krimpt tot muisformaat. Ik herinner me dat ik alles precies moet waarnemen, loop mijn zwarte kat achterna en aai zijn kop waar de rat nog uithangt. Zijn zwarte vacht verandert in koperrood, zijn snuit verlengt tot de snuit van een hond die ik als kind had, een Ierse Setter, ook een jager. Dat was een vrouwtje. Ze tilt haar rechtervoorpoot op ten teken dat ze een prooi ziet, een wezel, slank en bruin en glanzend. Rat en muis zijn verdwenen. De twee koperkleurige dieren reiken hun kop naar elkaar en beginnen elkaars kop te likken.

De wekker gaat, ik ben wakker, zonder hoofdpijn en vertel mijn droom aan Kees, mijn man, die het een rare droom vindt. Dromen zijn raar, althans bij dag(on)bewustzijn. Ik heb in mijn leven wisselende droomperioden gehad en heb ontdekt dat ik veel en bewust droom in perioden dat mijn psyche overbelast is. In de zwaarste periode van mijn leven droomde ik zo intens en veelzeggend dat ik dit uitwerkte in gedichten en pentekeningen die samen een queeste vormen ‘Reis door de Nacht’ (unpublished, natuurlijk).
De droom reinigt de psyche, zoals die Wellplate mijn lichaam reinigt. Denk ik op zijn Jan Boerenfluitjes.

Om half elf ben ik weer in Amarant. Het is onderhand routine. Uitkleden, insmeren, insealen, liggen, drinken door een rietje, zweten als een otter en drie kwartier later opstaan, afwikkelen, douchen, aankleden en superfit naar huis.
Ditmaal blijft het daar niet bij. Heike vraagt, kijkt, onderzoekt, meet wat er veranderd is en noteert dit ook nog. O jee!
De conclusie.
Eerst alles wat iedereen al weet die mijn blog leest. Ik geef haar mijn visitekaartje, kan zij het ook lezen, weer een lezer erbij. Welkom Heike! Je kunt onderaan reageren als het niet klopt.
Vervolgens gaat Heike systematisch na hoe het met me is en wat er eventueel veranderd is. Dat is meer dan ik al dacht.
– Dat ik een hele dag niet naar koffie taalde, geeft aan dat ik meer energie had/heb.
– Mijn totale huid (kilometers) is egaler, gladder, steviger en compacter.
– Mijn gezicht is beter doorbloed, bijna stralend, wallen verminderd, lijntjes verfijnd, couperoseplekjes minder, geen vlekken, terwijl het gezicht niet ingeseald en ingesmeerd was.
– Bizonbult(je) is er nog, maar het zware gevoel dat er altijd zit, is minder.
– Ik heb weer snot, en dat had ik niet vanwege operatie aan neuspoliepen en dagelijks pliepremmer/slijmvliesverminderaar in de neus moet spuiten. Ik ben allergisch voor katten en bomen en ik heb liever poliepen dan geen bomen/katten/dieren. Mijn neusslijmvlies is dus dun en maakt geen snot. Nou, deze week wel, chloorballen. Snot heeft met de lymphe te maken.
– Rugpijn weg.
– Hele week geen last gehad van allergische jeuk.

Kortom: tal van ‘bijrodukten’ – nog korter: gezond en fit. Precies wat de Wellplate belooft.
Heike pakt de centimeter. Klopt Slank ook? Helaas ben ik de eerste en tweede dag niet gemeten, dat gebeurde pas dag 3. Mijn resultaat is van 2 x Wellplate. Ik verwacht er niks van, zeker niet met al die puddingbroodjes en lekekrte met 2 vriendinnen… Het verlies van centimeters hoeft voor mij ook niet. Hoewel? Dat buikje, borstje, billetje?
Heike meet op tal van hoogten. Overal is het net even minder, gemiddeld anderhalve centimeter minder. Wat als ik er een dieet en sportschool bij gedaan had – en als we vooraf hadden gemeten…

Heike overweegt nu serieus de Wellplate te nemen. Ze had nog vier testpersonen, alle vijf zaten we verschillend in ons lijf, energie, gemoed, en allevijf hebben we meer energie, beter humeur, minder pijnklachten van allerlei aard en betere huid: gladder, strakker, steviger, ook bijvoorbeeld striae verminderd. Geen van vijven dieet of sport of andere ondersteuning en toch allevijf wat minder omvang. Niet zo spectavulair als de Wellplate belooft en heel Europa hoopt, maar toch minder, bij hetzelfde gewicht. Apart is het wel. En het voelt in de buik of er een gifgas weg is. Of de buik dichterbij mij is.
Maar!
Ga ik ‘s middags vol energie 4 kilometer fietsen naar Noppes – na twee kilometer klapt er een bui omlaag. Ik fiets door. Vind van alles met gewicht om te mozaieken. In de fietstassen. Zwaarbeladen, zware tegenwind. Veel fietsers houden de fiets niet en gaan lopen. Ik fiets 14 km per uur stug door. Iemand hangt in mijn wiel in de luwte van mijn fietstassen, een wielrenner, ik rem, laat die sportieveling mij maar uit de storm houden. Hij botst bijna tegen me op en de rollen zijn omgekeerd. Bij de laatste kilometer voel ik mijn rug.
Thuisgekomen blijkt de tafel die ik net gemozaiekt en gevoegd heb en die buiten staat in de stromende regen van de afgelopen periode en vandaag, geen massief hout te zijn, maar geplakte laagjes die opbollen en loslaten. Mijn werk laat los. Ik probeer de loodzware tafel naar binnen te tillen. Kees komt net thuis, of ik niet goed snik ben. Samen tillen we het loodzware ding de tuin door, het huis in. Ik voel mijn rug.
Dus ja, volgende week nog maar eens onder de Wellplate – en een kursus mindfullness en Zen en voeding en en en…

http://www.wellnesscenteramarant.nl/

Het bericht Laatste Wellplate verscheen eerst op Anne Vellinga.

Testpersoon

Anne — Tue, 19 Jun 2012 06:41:02 +0000

Heike Schicketanz heeft de leiding over Wellnesscenter Amarant in Hoorn. Wie zich Well wil voelen, gaat naar Amarant. Tot mijn verbazing, verrassing, ontroering, blijdschap en geluk ziet Heike iets in mij. Iets dierlijks, instinctiefs, iets dat voelt of het werkt of niet, Heike ziet in mij een proefkonijn. Ik voel me gezien en op mijn waarde geschat. Ik vraag niet wat ik moet testen, poeder of crème, om op te smeren of in te nemen, ik vraag niet wat de kosten zijn, de konsekwenties en de voorbereidingen. Ik zeg ja.
Na een nachtje slapen word ik wakker met de vraag waar het om gaat.
Vaag herinner ik me een grondige uitleg van Heike, die het ene oor inging en het andere meteen weer uit vanwege de opwinding dat ik verkozen was. Ik ben gewend dat ik moet knokken voor elk dingetje dat ik wil. PGB. Column in de krant. Boerderij. Uitgever. Dat ik zomaar gekozen ben, vervult me met het ongekende, het geloof in de omgekeerde wereld. Niet zoeken maar vinden. Niet kiezen maar gekozen worden.
Alleen: wat moet ik testen? Welke zintuigen, organen, eigenschappen, vaardigheden heb ik daarvoor nodig? Ik pak de folder die Heike met haar voorzienige blik heeft meegegeven.
Het gaat om het testen van de Wellplate, het energetische wellness-systeem. Hiermee kan ik gezond, slank en fit worden.
Ben ik uitgekozen op mijn ongezonde, dikke, slappe, muffe, sufheid?
Man ziet mijn gezicht betrekken. Met zijn positieve kijk krijgt hij een baksteen nog aan het vliegen.
,,Ze heeft jou gevraagd omdat jij alles wat je meemaakt kunt verwoorden.”
Zou dit compliment mij normaliter opzwiepen tot de zevende hemel, nu ik testpersoon ben, zak ik in de grond. Ik ben verantwoordelijk voor het Well en Weh van Heike, Amarant, Hoorn, Noord Holland. Ik kan niet op de proppen komen met vage innerlijke gewaarwordingen als ‘ja, best lekker, niet verkeerd’. Het moet kloppen. Voor je het weet, schaft Heike de Wellplate aan door mijn toedoen. En dan is dat ding loeiduur en werkt niet. Of ik voel niks, zij schaft hem niet aan, heel Hoorn blijft dik, slap, suf en moedeloos en blijft ver achter bij de rest van de wereld die wel zo’n Wellplate heeft – en dat allemaal omdat ik niks voel of teveel.
Ter voorbereiding lees ik de folder en alles wat op internet geschreven is over het wonder van wellness. Je gaat er dik en slap onder en komt er dun en energiek onder vandaan. Afvalstoffen verlaten je lichaam, blokkades worden opgeheven, centimeters smelten, cellulite verdwijnt. En dat terwijl je alleen maar hoeft te liggen onder dat ding. Er komt infraroodwarmte uit met mineralen en koolstofvezels. Dit zegt mij niets. Daarbij. Hoe kan dat? En wat dan nog? De multimiljonair van een fabrikant kan wel zeggen dat er een weldadige, zeer werkzame energiebundel uitkomt, 10 keer krachtiger dan infraroodwarmte, maar dat was in dat sprookje van de nieuwe kleren van de keizer ook.
Volgens de fabrikant wordt de stofwisseling direct gestimuleerd, het lymfsysteem wordt vrijgemaakt, overtollige centimeters en cellulite worden bij de basis aangepakt. Vet en stress, depressie en ellende verdwijnen als sneeuw voor de zon. Jaja. Laten ze dat eerst maar eens bewijzen.
Ik krijg een schok. Nog voor ik onder de plaat lig. Daarom heeft Heike mij gevraagd. Omdat ze niet zeker is van dat ding. Amarant staat zo goed aangeschreven omdat alle behandelingen en producten natuurlijk zijn en getest door Heike zelf. In dit geval heeft dat geen zin. Heike is al slank en fit en gezond. Van alle mensen in Hoorn heeft ze mij uitgekozen om de Wellplate, het wonder van Wellness, te bewijzen danwel te ontmaskeren.
Of ze mij goed heeft ingeschat, moet nog blijken…

http://www.wellnesscenteramarant.nl/

Het bericht Testpersoon verscheen eerst op Anne Vellinga.

Amarant Archieven - Anne Vellinga

Laatste Wellplate

Testpersoon