Auro Archieven - Anne Vellinga

Tafels – hout (3)

Anne — Wed, 09 Dec 2015 20:35:51 +0000

In de houtmarkt is het een en al hout met daartussen kasten vol gereedschap om het te bewerken. Kees duikt enthousiast tussen de schaven en zagen. Ik zie een tafel in de demonstratiehoek, DE tafel. Hij is van hout, zoals te verwachten, hij is stoer, hij is sterk en hij is mooi. Er hangt geen prijskaartje aan en de winkelbediende is in de weer met een cirkelzaag. Gele oordoppen cup driedubbel D. Hij hoort niks, maar blijkbaar voelt hij dat ik op zijn vingers kijk.

,,Ja, dat is een pracht tafel. Puur eikenhout. Dubbelgelaagd. Een meesterstuk. Zo vind je ze niet meer.” Zijn eeltige hand gaat liefkozend over het fluwelen tafelblad. ,,Eiken, daar kan niets tegenop, wat ze ook uitvinden. Neem beuken. Dat groeit ook langzaam, maar dat is zo stijf ls een broodpank. Eikenhout groeit met karakter. Ken je eiken?”

Voor ik mijn klimpartijen, hutten, eekhoorns en eikels op tafel kan leggen, priemt zijn wijsvinger op de tafel.
,,Zie je die vlammen? En die maantjes? Kenmerk van het ware.”
Net als ik de tafel hebben wil, komt Kees erbij.
,,Wat moet die kosten?”
,,Duizend euro kaal en 50 euro per poot erbij.”
Weg droom.

Om het goed te maken gaan we onderweg drop kopen. We belanden in Ursem, een onbekend dorp en dat is logisch, het is net een doolhof. We zijn meteen verdwaald en zien vijf keer hetzelfde huis. Middenin dit doolhof staat de supermarkt en die is ook voor spoorzoekers. Nergens een mandje te vinden, alleen winkelwagens waar je niet omheen kunt, en dat voor een zakje drop. Is het ook nog een kar met vierkante wielen. Ik wrik mijn lege gevaarte tussen de smalle gangpaden door. Eindelijk vind ik de zakken drop. Bij de uitgang, het kassakoopje. Nou ja!

Kees staat te trappelen bij de deur waar ik toch altijd zo lang werk mee heb. Had dan zelf drop gehaald. Hij heeft iets anders: een foto van de lelijkste tafel die ooit iemand gezien heeft, log en glimmend.
,,Je bleef zo lang weg, dat ik het prikbord ging bekijken en toen zag ik deze tafel voor jou, hij is maar 50 euro! Ik heb gelijk gebeld en we kunnen hem meteen ophalen, hier om de hoek.”
Ik wil geen tafel, ik hoef geen tafel. Ik…
,,Die vrouw kent je van je columns en is dolenthousiast dat je haar tafel wilt.”
Heb ik weer.

We hoeven de hoek maar om en dan zijn we er al, een rijtjeshuis met een sfeervolle tuin vol buxusboompjes, rozenpoortjes en schelpenpaadjes. Geen wonder dat ze die afschuwelijke tafel kwijt willen. Voor we aangebeld hebben doet een supervlotte vrouw jubelend open.
,,Wat zal mijn man opkijken dat hij eindelijk weg is!”
Daar sta ik, oog in oog met het glimmende monster en zijn bazin, huppelend dat ze ervan verlost is.

,,Krijgen jullie hem de auto in? Ik heb RSI en hij is loodzwaar!”
Het mes op de keel staar ik droef naar het glimmende vel van mijn aanstaande monster. Zie ik toch ineens dwars door de lak en de vlekken en schroeiplekken vlammen en manen!

Het kost me zestien uur zweten met twee schuurmachines, stofbril, stofkap en oordoppen. Dan heb ik um kaal en kan de trilmachine uit. In de oorverdovende stilte tril ik van top tot teen. Oog in oog met DE tafel. Eikenhout. Driedubbelgelaagd. Hij voelt als fluweel.

De vraag is waar hij moet staan. Dat moet je Kees niet vragen.
,,Onder het balkon, buiten. Dan kun je hem daar wel vol zetten.”
Hij werkt hem in de draagpaal van het balkon, en klaar is het meesterstuk.

eiken tafel, gezeept en kaal

eiken tafel – gevuld

Als je eenmaal weet wat eiken is, kom je het overal tegen, bijvoorbeeld in het Rommelparadijs in Obdam, een van de locaties van Oud en Nieuw, een leuk programma op maandagavond, waar creatievelingen van zogenaamd afval iets maken. Ook hier glimt het eiken en zit onder de eeuwenoude zooi. Ook deze is 50 euro. Stofbril weer op en schuren maar. Deze heb ik in de witte AURO olie gezet. Hij staat binnen.

Franse eiken tafel

détail Franse eiken tafel

En dan nu op veler verzoek de links voor ieder die ook aan de gang wil:
Ik gebruik het liefst de producten van AURO, ideaal voor ieder die makkelijk, mooi en milieuvriendelijk wil werken en in een gezond en ademend huis wil wonen. De producten ruiken heerlijk, zijn zuinig in gebruik en blijven jaren goed.

http://www.auro.nl/meubels-en-hout/olieen
– ik meng dit met de AURO natuurharsolie mengkleur wit:
http://www.auro.nl/images/kleurenkaarten/kleurkaart_150.pdf

http://www.auro.nl/houten-vloeren/logen-en-zepen
– ik gebruik de witte houtzeep, nr. 404 Ons eiken aanrecht is al tien jaar onberispelijk, ondanks mijn geknoei met olie, bieten, wijn en hakmessen – kom daar eens om met een aanrecht van graniet of ander natuursteen.

http://www.auro.nl/wanden-en-plafonds/kalkverf
– hiermee heb ik onze schimmelkelder, die in de rots in Duitsland wit en schimmelvrij gekregen.

Tot slot de krijtverf waar ik meubels mee verf, dat doe ik met Anny Sloan, vlug, mooi, goed.
https://anniesloaneurope.com.

O ja, deze: http://www.rommelparadijs.nl

En deze voor een uurtje ‘lekker niks’: http://programma.bnn.nl/oudennieuw

Het bericht Tafels – hout (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Bloed, zweet, tranen

Anne — Thu, 27 Sep 2012 06:34:14 +0000

Een mens bevat meer nattigheid dan materie. Dat merk ik al vroeg of nee, vroeg is het niet meer, want ik ben al met de trein en de tram in Amsterdam bij mijn jeugdvriendin en net wanneer we aan de gang zullen met het project van vandaag, het verkoopklaar maken van haar gigahuis bij het Vondelpark, nou dan weet je het wel, te beginnen met de tafel met vlekken waarvoor ik mijn lievelingsgereedschap mee heb in mijn Fred de la Bretoniere tas tot afgrijzen van man, ja ik ga daar niet met een plastic koffertje met een schuurmachine de trein en de tram en heel Amsterdam in, zeker niet. En dit is pas de eerste zin die leidt tot het zweet. Ik sla nog over dat mijn vriendin ter voorbereiding op de huizenverkoop een appeltaart heeft gebakken om te testen of de geur tot in souterrain en zolder opwekkend genoeg is om mogelijke gebreken naar de achtergrond te verschuiven, als de sfeer maar goed is.
Blijkt de vriend-van-de-man-van-vriendin geinteresseerd in koken van palingen in 20 kruiden en, wat in mijn geval belangrijker is, wat ik doe. Schrijven. Dan houdt een gesprek met een man op. Wat moet je vragen aan een schrijvende vrouw. Nou, dan zit je als schrijvende vrouw bij deze Adriaan gebakken. Hij leest twee zinnen van een willekeurig blog op de gereedstaande computer en heeft zijn oordeel klaar.
‘Je schrijft heel makkelijk.’
Ik ben verliefd. Maar reeds getrouwd. Waarop Adriaan vraagt of ik nog meer doe. Duidelijk dat hij nog niet aan de blogs is. Dus ik vertel van mijn boekenschrijverij. Komt hij met de vraag die niemand durft te stellen.
‘Waar gaan ze over?’
Vat 750 pagina’s in een quote samen. Weliswaar laatst voorbereid bij Marielle Boersma, maar met mijn langetermijngeheugen ben ik de kortetermijn alweer kwijt. Maar. Een vraag die voortkomt uit werkelijke belangstelling genereert de beste uitspraken, die ik helaas niet meer weet. Het komt er soepel uit, niet dat gezeur van ‘ze gaan alledrie over een vrouw die vastzit in een situatie en daaruit komt op verrassende wijze. In mijn eerste een denkende vrouw, in de tweede een doener, in de derde een gevoelsvrouw, alledrie zitten ze vast in hun leven, raken in krisis, gaan iets eigenaardigs doen tot ze bij zichzelf uitkomen.’
Waarop Adriaan, duidelijk niet de eerste de beste, vraagt of mensen kunnen veranderen. Volgens mij.
‘Ja.’
Vindt hij ook, hij kent het gegeven van binnenuit. Wat meteen inspireert voor een serie over veranderende mannen. Ik begin te geloven dat Adriaan door de goden gezonden is. Welke man is geinteresseerd in schrijvende vrouwen. Welke man weet na twee zinnen dat iemand makkelijk schrijft. Juist.
‘Ben jij uitgever?’ (Make my day!)
Nee, dat is hij niet, maar, stilte van 1 seconde die 1 uur lijkt, en pats boem noemt hij een uitgever die zeker in mijn thema geinteresseerd zal zijn. Zonder overgang is het tijd voor brood met gebakken ei en daar gaan de mannen naar het Stedelijk Museum in de hoop dat het niet zo druk is als zaterdag bij de opening.
Hier zou de dag kunnen stoppen en mijn blog ook. De titel klopt wat mij betreft precies bij het gesprek met Adriaan. Bloed, zweet en tranen. Schrijven en publiceren in een notendop.
De dag gaat door. Alles materialiseert zich ten overvloede.
Het zweet komt als eerste, we gutsen ervan met het schuren van de tafel met honderd jaar knoeien op onbehandeld hout, en het inzepen met witte houtzeep van Auro. Resultaat verbluffend. Huis gaat verkocht worden met deze oogstrelende blikvanger.
De tranen komen op de Dam. In de tram herinner ik me de uitnodiging van Diana Ozon. Ze zou wat gedichten voordragen voor Tibet. Ben ik op de Dam, staat zij in het zwart met grote witte bos haar al naast de feesttent, is het rouw. China doet of Tibet van China is en Tibet wil vrij zijn, al 62 jaar. Zeker tien jammerende Tibetaantjes laten mij een protestbrief tekenen. Mijn handtekening wordt hoe langer hoe zwieriger. Komt er een stoet fietsers in witte shirts ‘Free Tibet’ en een paar oranje monniken met relikwieën als houtsnijwerk, een grote zeeschelp die zeker niet uit Tibet komt en de Vlam die de wereld rondgaat. Helaas kan ik nu al voorspellen dat deze goedbedoelde protestdemonstratie niet de vlam in de pan zal brengen, want de vlam is nep. Dan vraag je erom. Afijn. Sta ik daar kalm te observeren hoe de Tibetaanse monnik op zijn zeeschelp een loeiharde fluitende toon wereldwijd maakt, ongelooflijk, zie ik armen de lucht ingaan, hoor ik mensen scanderen dat Tibet vrij moet, word ik overvallen door een pijnscheut in mijn perineum. Als je niet weet waar dat zit, google je het maar. Een soort omgekeerde geboortewee. Ik ijl noordwaarts met de sneltrein van 18.08 door de weilanden.
Bij het station liggen allle fietsen plat, behalve de mijne die op een verboden plek staat, 18.45 kom ik thuis in een doodstil huis. Hangt er een briefje op de deur van mijn moeders slaapkamer.
‘Niet schrikken.’
Ik schrik me rot. Zak door mijn perineum.
‘Aal is gevallen en bloedde heel erg uit haar hoofd.’
Daar zit ik op de vloer in de schemerige hal. Zonder leesbril. Lees mistige woorden over wond schoonmaken en koelen en dokter. Kruip naar mijn moeder. Die hijgt als een hert. Ze leeft. In bed. Haar hoofd op een rode handdoek. Bloed? Alles voelt droog. Ik zak op de stoel naast haar hoofdeinde en zing het Toverlied dat zij zong toen ik in de winter dat ik vijf was voor de kachel in de teil gewassen werd. Ik heb altijd raar bewogen, waardoor ik toen met mijn kinderbillen tegen de kachel kwam en vast bleef plakken door de hitte. Zij trok mij los, zette me in een pan koude melk en zong het Toverlied tot het over was. Dat lied zing ik nu. Tot het over is.

Het bericht Bloed, zweet, tranen verscheen eerst op Anne Vellinga.