Wilders ontmaskerd

Anne — Sat, 08 Sep 2012 07:04:52 +0000

Tot voor kort dacht ik dat Wilders zijn haar blondeerde om zijn buitenlandse afkomst aan het oog te onttrekken. Gisteren zag ik een foto van hem met ander haar. Een foto die licht werpt op het fenomeen dat niemand grip op hem krijgt. Zijn tegenstanders zullen er heus met een heel team de vinger op proberen te leggen, maar verder dan het analyseren van zijn gedrag en woorden komt het niet.
Hij valt in de rede, valt aan, komt zelf met niks, komt steeds met hetzelfde zinnetje. Hij ontregelt doordat hij dingen uitkraamt waar een ander niet opkomt en geen weerwoord of verweer op heeft. Hoe kan dat?
Heel simpel. Dat komt omdat ze het geblondeerde haar niet betrekken in de analyse. Dat komt omdat ze deze foto nog niet hebben gezien. Het ligt er zo dik bovenop dat je het pas ziet als je het ziet. Dat is het fenomenale aan deze foto. Kijk en zie.
Heb je het gezien?
Met dat blonde haar en die bollige wangen heeft Wilders een babyface, geef hem donker haar, en weg is het.
Een baby appelleert aan onbewuste reacties van de ander. Een baby mag overal doorheen blèren, zinnetjes herhalen tot je er horendol van wordt. Een baby ontregelt het leven van papa en mama, dat is een algemeen aanvaard gegeven. Een baby kan nog zo dom, drenzend en dwingend uit de hoek komen, iets weerhoud je ervan gehakt van hem te maken.
Ziehier de reden dat Wilders zijn haar blondeert.

Het bericht Wilders ontmaskerd verscheen eerst op Anne Vellinga.

Kassa

Anne — Fri, 20 Apr 2012 05:59:39 +0000

Voor mijn vriendin met de trein uit Nijmegen aankomt in Hoorn, heb ik nog net even tijd wat lekkere dingen in te slaan. Bij de kassa kies ik de kortste rij. De foute rij. Hij schiet niet op. Het wachten is op de barcode van de babybananen. Met mijn winkelmandje sta ik ingeklemd tussen twee vrouwen met volgeladen karren. De vrouw achter me heeft een wagen vol brood, de vrouw voor me heeft twee karren, een gevuld met pampers, de ander valt buiten mijn zichtlijn. De voorste kijkt achterom.
,,Zooo, jij bent flink gegroeid.’’
Haar uitspraak brengt mijn aandacht waar ik hem niet wil, vetrollen, zwembanden, puilborsten, hangbillen, onderkinnen en wallen.
,,Zeg dat!’’
De bevestiging komt van de broodvrouw achter me. Ik ben het vette worstje in de hotdog van hun gesprek. Ik kijk naar het pondje door mijn mondje dat nu nog in de gedaante van taart, slagroom, kaas, roomboter, ossenworst en Egmondse kaasbolletjes in mijn mandje rust.
,,Wanneer ben je uitgerekend?”
,,Nog een maand.’’
Elk woord gaat door mij heen. Ik ben de radio tussen de speakers.
,,Ben je brood aan het inslaan?’’
,,Het was in de aanbieding en straks heb ik geen puf meer om boodschappen te doen. Dus sla ik nu alle aanbiedingen in voor de vriezer.’’
,,Als je nog rompertjes moet, ik heb splinternieuwe eentjes.’’
Aanvankelijk denk ik dat het om eendjes gaat, jonge eendjes, oude eendjes, gele eendjes, desnoods badeendjes.
,,Ik heb geen eentjes, alleen tweetjes, eentjes hebben ze in het ziekenhuis, die slaan tweetjes over.’’
Als radio zou ik nu even tussen de speakers willen komen. Wat zijn rompertjes? Helaas is op dit cruciale moment van onthulling de barcode van de babybanaantjes bekend. De band rolt. Pampervrouw loopt naar voren met haar twee karren, waarbij de link tussen de karren zichtbaar wordt, twee piepkleine babyhandjes steken boven de rand van de voorste wagen. Het is onbegrijpelijk en niet te geloven dat die kolossale pampers stuk voor stuk gevuld gaan worden door het piepkleine lijfje dat verbonden is met deze vlinderhandjes. Pampervrouw draait zich om. Knalrode lippen ontbloten spierwitte tanden.
,,Als je toch boodschappen doet, moet je langs Etos, die hebben navelbandjes en trappelzakken.’’ Broodkar trappelt bij de gedachte, wat te voelen is aan de druk van haar kar in mijn achterwerk. ,,Woon je nog op de Brik? Dan stuur ik een kaartje als het er is.’’
Voor het er is, duwt ze de broodkar dwars door mij heen.
,,U bent!’’
De weg vooruit is geblokkeerd door pampervrouw, die piepkleine cadeautjes van de super inlaadt. Onder toenemende druk van de broodkar draai ik me om, klaar hem met geweld van me af te duwen. Net op tijd zie ik waar het allemaal om draait. De buik. Mijn achterbuurvrouw draagt de toekomst in haar schoot. En in haar vriezer komt het brood.

Het bericht Kassa verscheen eerst op Anne Vellinga.

baby Archieven - Anne Vellinga

Wilders ontmaskerd

Kassa