‘Hoe oud ben jij?’
Ik schrok van de stem. Achter een lange tafel vol stapels en bakjes zat een mevrouw met een grote bril.
‘Ik ben niet oud.’

Mijn moeder zei dat ik acht was en de dame wees een wand met drie kasten. In de middelste kast stonden boeken voor de jeugd en de middelste planken waren voor mijn leeftijd. Ik mocht zes boeken mee naar huis nemen. Mijn hart knalde bijna uit mijn borst van geluk.

Thuis holde ik de trap op naar mijn domein, mijn slaapkamer. Ik plofte met al mijn boeken op bed, ging in mijn lievelingsleeshouding, op mijn buik, en begon te lezen. Eerst de avonturen van Pinkeltje, daarna die van een bosvarken, wat gewoon een kind was dat troep achterliet in het bos en de leukste tot het laatst bewaard: Sanneke Suikerzak, een meisje dat suikerzakjes spaarde en daardoor allerlei problemen tegenkwam en overwon. Dat wou ik ook! Ik ging ook suikerzakjes sparen! Het eerste probleem had ik meteen beet: in heel Tiel kwamen geen suikerzakjes voor.
De boeken had ik in drie dagen uit, ik ging terug naar de bibliotheek, ditmaal alleen op de fiets.

Ik legde het stapeltje boeken voor de dame van de bibliotheek op tafel.
‘Waren ze niet mooi?’
‘Ik dacht dat ik ze allemaal terug moest geven, ik had niet begrepen dat ik mag houden wat ik mooi vind. Dan neem ik Sanneke Suikerzak weer mee naar huis.’

Het duurde niet lang of de leesdame had door dat het meisje tweemaal in de week zes boeken kwam lenen. Het leesmeisje had door dat boeken door schrijvers geschreven worden. Sanneke Suikerzak was geschreven door Julca, een rare naam, maar een mooi boek. Ze wilde meer boeken van Julca. De leesdame vertelde dat Julca geen andere boeken geschreven had. Ze las de teleurstelling van het gezicht van het meisje en keek geheimzinnig, zoals past bij dames die boeken hoeden.

‘Julca is een pseudoniem, een geheime naam.’
Het meisje was meteen een en al aandacht. Ter plekke schoot haar een geheime naam te binnen. Pasha.
En op het geheime moment van het etmaal, het uur voor de slaap haar overviel, verzon Pasha verhalen die het meisje leerde dromen.

‘Julca heet in het echt Carel Beke, hij is een man, een onderwijzer en onder zijn eigen naam heeft hij Pim Pandoer geschreven, een serie spannende jongensboeken. Als je twaalf bent, of misschien elf in jouw geval, mag je die lezen.’
De dame en het meisje konden het goed vinden met elkaar, maar toen het meisje alle boeken voor haar leeftijd gelezen had, mocht ze niet door naar de kast met Pim Pandoer. Hoezeer het de dame ook speet.

Het bericht Het meisje dat van lezen hield – Bibliotheek (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Fatima, snap jij mijn vader?’ De blonde bijt in haar pen. ‘Ik heb nou toch echt mijn hele spreekbeurt klaar en nog is hij niet terug.’
‘Ik snap hem ook niet, Sanne. Hoe kan hij nou twee uur fietsen?’
Fatima kauwt nu ook op haar pen, een rode. Het werkstuk lijkt hiermee tot een einde gekomen.
‘Ik wil later naar de universiteit.’
Fatima kijkt stomverbaasd naar haar vriendin. ‘Hoezo?’
‘Ik wil hogerop. Daar heb je veel meer aan dan laag blijven.’D
De concentratie op de zeespiegel en het land eronder heeft onverwacht effect.
Fatima moet het even verwerken en dat doet ze hardop.

‘Je bent ook niet echt dom, Sanne. Eigenlijk kan je best goed leren. Alleen, uh, alleen doe je dat niet.’
Sanne fronst. ‘Nee, want ik heb er nooit zin in, maar nu heb ik het toch al twee uur gedaan.’
‘Je kan het dus wel.’
‘Ja, ik kan het wel.’
Fatima fronst. Ziet kennelijk een struikelblok.
‘Alleen moet je dan eerst nog wel naar Werenfridus.’
Sanne fronst nu ook. Daar had ze even niet aan gedacht.’Maar er zijn nog wel meer van die scholen.’
‘Ja.’ Fatima zucht. ‘En dan moet ik daar ook heen…’

Stilte boven de polders.
Sanne kijkt naar haar vriendin met de blik van een makelaar die in het grootste krot nog wel een authentiek pandje ziet.
‘Maar Fatima, jij bent eigenlijk ook niet echt dom. Jij kunt sommige dingen beter dan ik.’
Fatima staart haar vriendin hoopvol aan. Sanne zwijgt. Fatima zoekt zichzelf in het plafond.
‘Ik kan wel lekkere hapjes koken… maar dat is niet voor de universiteit…’
Sanne klaart op.
‘Jawel! Op de universiteit moet je ook koken, want je moeder blijft thuis.’
Nu klaart Fatima ook op. ‘Dan gaan we samen naar de universiteit en dan kook ik.’

Nu de toekomst beklonken is, komt vader weer ter tafel.
‘Toch snap ik mijn vader niet. Wat is er nou aan om twee uur rondjes te fietsen!’
Kordaat klapt ze de polders en de droogmakerijen dicht. Fatima volgt haar voorbeeld. Samen stapelen ze de boeken op, schuiven hun stoelen aan de kant, schieten hun bonte jacks aan, vullen hun tassen met papieren en pennen en hollen dan eensgezind naar de kasten met kinderboeken. Hun gegiechel wordt gedempt door de boeken.
Op het tafeltje reiken de studieboeken naar eenzame hoogte.

Het bericht Hogerop verscheen eerst op Anne Vellinga.

Beleef het mee, vanmiddag life met Leo Willemse op Radio Amsterdam FM

http://www.amsterdamfm.nl

pagina:  www.amsterdamfm.nl/kunst-cultuur-op-vrijdag-11-april/

Het bericht Op de radio met Leo Willemse verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik neem de kortste weg naar mijn bibliotheek, de digitale snelweg. Mijn bibliotheek gaat gelukkig met haar tijd mee en ik dus ook.
Inloggen. Daarvoor moet je de code van je bibliotheekpas invoeren. Waar heb ik dat pasje? Gewoonlijk zitten alle pasjes in mijn portemonnee die ervan uitpuilt, dus die heb ik er uitgedaan omdat ik er in Duitsland niks voor koop.

Waar heb ik ze gelaten? Beneden. Terwijl de computer boven staat. De pasjes liggen op de vensterbank, een idiote plek, maar ik was naar de koet aan het kijken, want vrouwtje mag het begeven hebben en het nest dat tien jaar lang hun nest was, mag verdronken zijn, ik zag hem keihard weg zwemmen met een korst brood richting het eilandje. Dat doet een koet alleen als daar iemand op een stuk brood wacht. Een nieuw vrouwtje? Op een nieuw nest? Met nieuwe eieren?
Dat wil ik zien voor vertrek. Maar nu niet.
Ik ga naar mijn virtuele bibliotheek met mijn bibliotheekpasje.

Ik toets mijn pasnummer in. Het nummer klopt niet. Of ik lees het niet goed. De leesbril ligt op het nachtkastje op de stapel te lezen bibliotheekboeken. Bril halen en opzetten, een leuke zwarte bril met enorm montuur.
Ik heb de 3 aangezien voor een 8. Handig zo’n leesbril. Mijn vriendin heeft er 30, naast elke stoel, in elke handtas, zelfs op elke toilet en de badkamer en in de keuken natuurlijk. Een navolgenswaardig voorbeeld.
Mijn pasnummer zit er goed in. Nu wil mijn bibliotheek mijn pincode. Volgens de uitleg die verstopt zit achter een knop, bestaat mijn pincode uit datum en jaar van mijn verjaardag. Slim van mijn bibliotheek, die twee zitten er geheid in.
Ik ben binnen.

Op mijn bibliotheekpagina staan de boeken die ik ooit geleend heb, een indrukwekkende lijst van uiteenlopende interessevelden, tuinen, sterren, knutselen, schrijvers van Aafjes tot Zola. Toch jammer dat ik ze niet gelezen heb, er komt steeds wat tussen, actie, afleiding, slaap.
Ik heb 1,60 boete. Ik heb de acht boeken twee dagen te lang op het nachtkastje. En ik heb alleen de bovenste half gelezen. Een boek was genoeg geweest, maar welke weet je pas als je leest.
O, ik had vooraf kunnen verlengen, service van mijn bibliotheek. Ik kan alsnog verlengen, dan hoef ik niet naar mijn bibliotheek.

Ik druk op de verlengknop. Die weigert. Uitgerekend mijn boeken kunnen niet verlengd worden. Mijn boete blijft oplopen tot ik ze ingeleverd heb. Dan maar meteen, voor ik het vergeet en voor ik het weet, zijn we 8 x 30 dagen = 24 euro boete verder, maar misschien rekenen ze de zondag niet en Koninginnedag ook niet, of is het Koningsdag.

De zon schijnt enigszins, ik kan eindelijk mijn rode zomerjasje aan, rooie pet op en daar moeten rode schoenen bij. Waar heb ik die zomerschoenen, dan de rode winterlaarzen maar. Op naar de bibliotheek. Halverwege schiet me te binnen dat in mijn overbodige metamorfose naar de rode uitvoering van mezelf de boeken op het nachtkastje heb laten liggen.

De voordeur zit in het slot, mijn moeder slaapt, de hulp doet boodschappen, Man is naar school, hippie naar dansles. Ik denk na met de handen in de zakken. Zit er een sleutel in mijn zak. Die was ik de hele winter kwijt en heb van puur alluur eentje bij laten maken van 35 euro, want het is een veiligheidssleutel.
Ik ben binnen. Boeken in de fietstas en terug naar mijn bibliotheek.

Om bij te komen van mijn verstrooidheid en daaruit voortvloeiende gehijg, ga ik aan de leestafel zitten met een woontijdschrift. Van het zien van al die opgeruimde kamers met bloemen in de vaas, kelims op de vloer en kussens op de bank krijg ik de zenuwen. Ik loop opgefokt naar de boekentafel of er iets leuks bij ligt voor de vakantie. Drie reisboeken, altijd leuk als je op reis bent.

Kan ik ze pas lenen als ik eerst mijn boete betaal. Die blijkt het afgelopen halfuur opgelopen te zijn tot 2,40. Raadsel hoe dat kan, mijn bibliothecaresse heeft geen idee. Of ik een uitdraai heb met datum en bedrag. Niet, dan zal ik gewoon 2,40 moeten betalen, niet aan haar en niet contant, maar met mijn pasje in een apparaat dat de nodige slimheid en handigheid vereist.
De ene code na de andere code moet erin, een wirwar van cijfers die allemaal met mij te maken hebben. Ik krijg het er heet van en voel me een stoplicht voor de groeiende rij wachtenden achter me. Mijn bibliotheek doet goede zaken met haar boetebeleid.
Met zweet in de handjes lukt het.
Drijfnat kom ik thuis.
Heb ik mijn pet niet op. Vergeten bij dat apparaat waarvan de vlammen je uitslaan.

Het bericht Mijn bibliotheek verscheen eerst op Anne Vellinga.