Zo ben ik afgelopen zaterdag in Tiel, pal naast het standbeeld van Flipje.  Is er toch een hele themadag voor mij georganiseerd. Een kekke jasjes modeshow bij Blijdesteijn omdat Sophie in zo’n blij jasje de confrontatie met Otto eindelijk aan kan. En BuitenSporig geeft aan iedereen die binnenkomt met Sophie een kopje biologische koffie en dat vanwege de pepermuntthee die Sophie daar drinkt.
Het draait natuurlijk om boekhandel Arentsen, waar ikzelf moet opdraven als magneet voor de Betuwse lezers. Die stromen massaal toe, het lijken de spreeuwen in de kersenbongerd wel.

De allereerste die mij aangaapt, is een vrouw die ik absoluut niet herken. Maar omdat ik in de Betuwe en omstreken op alle mogelijke scholen heb gezeten, zou het wel eens een klasgenoot kunnen zijn.
‘Zat ik bij jou op de kleuterschool, basisschool, gymnasium, MMS, toneelschool, pedagogische academie, tekenacademie?’
Ik wil net aan mijn rijtje hobbyclubs, sportclubs, EHBO en typelessen beginnen, als zij begint te wijzen.
‘De verrassing staat achter je.’
Daar staat een man die ik nog minder herken dan de onbekende vrouw. Dat komt door de baard.
‘Ik ben Wessel!’
Nou, dan weet je het wel als schrijver, elke naam roept associaties op. Helaas is dit niet het geval bij Wessel.
‘Ik ben Wessel Huiberts.’
Ik ben terug op de lagere school. Naast mij zit een jongetje zonder baard in een korte broek met een potlood in de hand.
‘Jij kon goed tekenen!’
Wessel knikt bijna net zo enthousiast als die keer dat ik dat tegen hem zei toen hij tien was.
‘Vooral die olifant vond ik fantastisch!’
Wessels vrouw wist dat Wessel goed kon tekenen als kind, maar van die olifant weet ze niks. Punt voor mij.
Wessel heeft tot vandaag niets met zijn tekenkunst gedaan, hij is een leven  lang in het elektra bezig geweest omdat mensen altijd elektra nodig hebben en kunst levert niets op.
Dit brengt mij bij de verkoop van mijn boek. Helaas is Wessel niet voor Sophie gekomen, maar voor mij.

De volgende die bij mijn tafel blijft staan, herken ik ook niet.
‘Ben jij Vellinga?’
Dat ben ik.
‘Kom je uit de Betuwe?’
Ik maak niet de fout die ik bij de vrouw van Wessel maakte en kom niet met de 40 plekken waar ik gewoond heb. Ik knik.
‘Ken jij meneer Vellinga?’
‘Welke bedoelt u?’
‘Die les gaf.’
‘Dat was mijn vader.’
‘Was dat je vader? Ik was collega van hem!’
Mijn vader mag al 25 jaar dood zijn, wij herinneren hem levendig en zijn oud collega is zeer benieuwd naar mij en Sophie. Ze wil het boek ter plekke lezen, maar daar komt niets van in, dus koopt ze het eerste exemplaar van de enorme stapel die ik weg moet zien te werken, anders laat Arentsen mij niet gaan.

Hoor ik ineens de stem van Pieta, mijn beste vriendin van de lagere school, de vriendin met wie ik Ivanhoe speelde rond het enorme bed in het piepkleine slaapkamertje van haar ouders. Ze is geen spat veranderd, nog steeds van die prachtige pret ogen en dat markant kuiltje in haar kin.
‘Ik sla er eens in de week een spijker in,’ grapt haar echtgenoot.
Haar zus is er ook, zij heeft mij in de krant zien staan en Pieta is vanuit Arnhem gekomen om het wonder van het boek van haar vriendinnetje te zien en te kopen en te lezen en cadeau te doen aan iedereen die mij ooit gekend heeft. Ik ben meteen de halve stapel kwijt. Dat wil zeggen, ik pen me lam aan opdrachten voor vrienden en bekenden en eindig telkens met mijn fantastische handtekening.

Uit Cuyck komt een schat van een vrouw met een foto van Jopie Andernach over wie ik in een blog schreef dat hij bij mij in de klas zat en op mysterieuze wijze om het leven kwam. Sindsdien heb ik vele mails gehad met opheldering. Het was een fatale longontsteking die opdook uit het niets. En nu heeft iemand zomaar de moeite genomen naar Tiel te komen om mij de foto van Jopie te overhandigen. Hij ziet er precies zo uit als ik hem herinner, zijn blije lach, zijn kuiltjes in de wangen, zijn kortgeknipte blonde haar, zeven jaar was hij daar, misschien acht of negen, blij, onbevangen, zijn hele leventje voor zich…
Als de vrouw weg is, komt een vrouw die getrouwd is met de broer van Jopie. Ik laat haar de foto’s zien, ze herkent de plek, een vakantieoord bij Apeldoorn.

Het begint aardig druk te worden rond de signeertafel. Mensen zijn van heinde en verre gekomen, vrouwen die ooit mijn vriendin of klasgenoot waren en die ik door al dat verhuizen allemaal uit het oog verloren ben, zitten nog middenin mijn hart. Ze wonen nu in Loenen en Velp en Afferden en Dreumel en ze willen allemaal mijn boek. Hartstikke fijn voor Arentsen en Uitgeverij Bagage, als schrijver krijg je 1 euro per boek, dus voor ik een maandinkomen heb, is mijn hand afgeschreven.

Wie ook komen, zijn de Vellinga’s. De Betuwe blijkt een broeinest van Vellinga’s, ze komen uit Tsjiskeradeel, Oud Marssum en andere onuitsprekelijke plaatsen. Vellinga’s blijken allemaal nieuwsgierig, ze willen allemaal weten waar ik vandaan kom. Toevallig heb ik dat vorig jaar uit de mond van de laatste nazaat, tante Greet, getrokken: Hardegaryp. Ze hoeven het boek niet, maar willen wel mijn blogs daarover lezen, dat is gratis en Vellinga’s zijn zuinige lieden, op twee zusjes Vellinga na, die zijn dubbel nieuwsgierig en kopen elk een half boek.

Dan heb je nog de mensen die Sophie heten of iemand kennen die Sophie heet of Sophie hadden willen heten, die kopen het ook. En als mijn boek dankzij de stijgende omzet van plek nul stijgt naar de derde plaats wordt het eindelijk gekocht door de argeloze boekhandelbinnenloper die een boek zoekt en daarvoor te rade gaat bij de Top Tien.

Uitgeteld verlaat ik het pand met het laatste boek in de hand. Mijn uitgeefster zit dan al lekker op een naburig terras. En passant laat ze weten dat er nog veeeeeeeeeeeeel meer Sophietjes op schoten wachten.

Het bericht Promotietour verscheen eerst op Anne Vellinga.

Vandaag wil ik even stilstaan bij jullie, lieve, trouwe, onverwachte, sporadische, dagelijkse lezers en kijkers van mijn blog en galerijen, want: we hebben vandaag 100.000 pageviews!
Het liefst zou ik ieder persoonlijk bedanken voor het bezoek, het lezen en kijken, schrijven en reageren en gastblogs, want zonder jullie is er niets aan. Ik voel me gedragen door de aandacht, geinspireerd door de reacties, geprikkeld door kritische kanttekeningen, verrijkt door gastschrijvers en gesteund door Tom Govers, mijn webmaster en Man niet te vergeten…

Dan ga ik nu aan de koffie met koek, de borrel met nootjes. En warempel, gaat de zon ook nog schijnen.
Tot morgen!

Het bericht 100.000 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik kan me er (nog) niet druk om maken. Daar ben ik (nog) te lakoniek voor. En (nog) te onafhankelijk. 
Ik heb makkelijk praten. Mijn man verdient de kost, mijn kat vangt muizen en ons huis doet ook een duit in het zakje.
Voor mijn broer bijvoorbeeld ligt dat anders. Hij is fotograaf, eenmansbedrijf. De krisis bijt in zijn nek. Mobieltjes met cameraatjes maaien foto’s weg waar hij gevraagd en ook gevierd was. Iedereen doet het zelf. Zijn foto’s zijn zijn broodwinning. Hij maakt goede foto’s, die hun prijs hebben. Die foto’s worden gejat. Als hij dat ontdekt, stuurt hij een rekening na. Die rekening mag hoger zijn dan zijn tarief. Dat is geregeld bij de wet. Kom er maar eens achter dat je broodwinning gejat is…
Dat is inmiddels een beroep geworden. Jaja. Je kunt watermerkjes in je foto’s stoppen en bedrijven zijn de hele dag bezig alle gepubliceerde foto’s daarop te controleren. Weer een nieuwe bedrijfstak. Ze zijn wellicht de beurs al op. Grijp je kans.

Dan heb je nog de kwestie dat foto’s die je op je facebook plaatst naast reclame terecht kunnen komen. Facebook doet het niet goed op de beurs en heeft enorme kosten aan giga computers zo groot als huizenblokken ergens in het hoge noorden – nodig om ons gechat heen en weer te posten. Dat moet ergens van betaald worden… En ja, die 50.000 heb ik mede te danken/te wijten aan facebook.
En wat kan het mij schelen als mijn foto naast een reclame staat. Iedereen weet dat ze die foto gejat hebben en dat ik helemaal niet van de Efteling en georganiseerde reisjes naar Tirol ben.
En daarbij, de reclamejongens zullen niet blij zijn met de rechtzaken die ze gegarandeerd aan hun broek krijgen van mensen die niet zo lakoniek zijn. Mensen die eer en inkomsten te verliezen hebben.

Ik ben van het onbekommerde soort ‘verander de wereld, begin bij jezelf’.
Dat zat er vanaf geboorte in en stamt uit onbekende bron. Mijn totale familie aan alle kanten was politiek bewust en trachtte deze genetische vergissing om te buigen in verantwoordelijkheid nemen voor de hele wereld. Als tienjarige gaf ik het op mijn vader bij te scholen in bijziendheid. Drie weken voor zijn dood zei hij dat ik dieper over hem had nagedacht dan hijzelf. Ik zei dat hij dieper over de wereld en de natuur had nagedacht. Dat we een goed stel waren. Postuum.
Hij grinnikte.

Bijscholing op het gebied van privacy is nooit weg. Als je een uurtje hebt, kun je de documentaire kijken via onderstaande link. 

https://www.youtube.com/watch?v=zrxXlzc2Cuw

Het bericht 50.000 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dan maken we nu een sprong naar de dag van vandaag. Het Blog. Wat zien we daar?
Ja, leuke verhalen en plaatjes, op zich heel aardig, maarrr, wat zien we nog meer?
Reacties.
Ja, maar daarvoor, voor elke reactie?
Een blokje! Telkens anders van kleur en patroon.
Vandaag was ik hooked.
Wat zie ik nog meer?
Iedere reactie heeft een ander blokje. Of nee, blokjes komen terug. Niet zomaat willekeurig, nee, iedereen die reageert, krijgt een eigen beeldmerk en dat houd je.
Daar kan ik wild van worden. Dit voor mensen die mij willen leren kennen, zoals Arnold Sandhaus, maar dan simpel. Arnold zou vragen WAAR PRECIES word je wild van?

Van kleuren, kleur bekennen, heldenkleuren. Helemaal in steeds ander patroon.
Vanaf nu hoef ik ik dat zachtroze figuurtje van Joa maar te zien en ik weet dat zij het is. Zachtroze.
 Gerard is vrolijk oranje en Beppie heeft twee kanten, zachtbruin en turkoois.
Greet is omber. Dick Zeelenberg is rood, net als Minke, maar dan anders.
Nelleke is groen en Imsook is paars, Ank is turkoois en Ted van Lieshout ook.
Ina Brekelmans is van een anders paars.
Pip van de Kruimels is indigo, Nienke is aubergine en Joke diepblauw.
Truus heeft fel blauw en Anne B helder blauw.
Heddy is lentegroen, Kees B donkergroen en Dirk Pool is groen-blauw, twee in een.
Wilma Ay is mijn nieuwe kapper en zij heeft een heldergroene, precies zo helder als ze is.
Anneke Tanneke en Engel hebben roze, maar dat heeft Nico Heimans ook. 
Gertjan is lila en Dorothe paars, Beau is turkoois.
Marieke van Egten is omber, en zij was vandaag wat somber, ik was bij haar onder het mes, en nu moet ze zelf. Nekhernia. Moed Marieke, houd moed!
Zijn er nog meer?
Daar hebben we Jaap, die is indigo en ach, Marco heeft zich ook uitgesproken, mijn broer, die is blauw. Dat klopt niet, hoewel, afgelopen zondag kwam hij zijn moeder bezoeken en dat was echt blauw, hij nam haar in zich op als de lucht een wolk.
Ada, mijn vriendin van langgeleden uit Nijmegen is omber, een diepe tint. Dat klopt.
Klaske is zacht blauw, en ach, Pierre is roze, Piet is vast en zeker rood, maar Piet die hebben we niet.
De zusjes Gnodde zijn verschillend, Ilse is lila en Elles zachtblauw.
Heb ik mezelf al gehad? Grijs. Van alle kleuren heb ik er geen. Je hebt het niet voor het kiezen.
Hoewel? Eentje kiest zelf, en dat is…. we kennen hem allemaal…. binnenkort vertelt hij een heel verhaal.

Het bericht Blok en blog verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Blogger verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Blog verscheen eerst op Anne Vellinga.