Honden ruiken dat er een hond is en prompt staat er een vriendin op de stoep met Bobby, een stoere naam voor een mini hondenmeisje. Slim dat Bobby is en snel! Binnen twee seconden heeft ze de weg gevonden door het labyrint van ons huis, regelrecht naar de etensbakjes van mijn katten en het is verorberd voor wij erbij zijn.

Katten stuiven naar zolders en in een wip hebben we twee uitgelaten hondjes door de tuin, dwars door dwarrelende bladeren en stekelige struiken. Ineens zijn ze spoorloos en wordt het water rond de tuin een dreigende poel des onheils, waarin wij gevieren staren en roepen om The Little One en Bobby. Komen ze doodleuk aangestormd achter ons vandaan, tongetjes op de schoenen. The Little Puppy heeft nog nooit zo gerend over de aarde, waarbij gelijk opvalt hoe ellenlang zijn pootjes zijn. Dit blijkt te komen door zijn geboorte in Amerika, precies in de Staat waar hondjes gecastreerd worden met twee maanden, en daar krijgen de poten een groeispurt van en de hondjes groeipijn. Met alle verhalen van dien.

Daar gaat de bel dwars doorheen. Keihard.

Het is de DHL, die gele bus waar alles in zit. Ditmaal iets voor mij en dat ga ik jullie nu laten zien, al zie je het nauwelijks, want buiten regent het en binnen is te weinig licht voor mijn camera. Dat blijft tasten in het donker, maar als je goed kijkt, zie je alles: de standaard, de affiche en zelfs een glimp van een hele blije mij.

Het bericht Terra Incognita verscheen eerst op Anne Vellinga.

Waltraud weet dat ik van dieren houd, dat doet zij ook, maar rozen zijn voor mij en niet voor de herten. Ze eten zelfs de rozen naast de deur, want wij zijn er niet als ze bloeien. In de winter komen ze eten van het gras onder ons bosje. Onder de overhangende sparrentakken ligt minder sneeuw en hoeven ze hun hoefjes maar te schrapen om erbij te kunnen.
In het voorjaar komen ze eten in het hoog opgeschoten gras, waarin de pasgeboren reekalfjes veilig schuilgaan. Af en toe zie je een wit gatje opwippen.

Waltraud kent alle herten, ik ken er één, Hinkelotje, het hert dat is aangereden door een auto, waarbij ze haar poot brak. De bothelften zijn vanzelf aan elkaar gegroeid, maar niet zoals het hoort. Sindsdien gaat Hinkelotje hinkend door het leven en is ze de protegee van de berg. Wee de bewoner die haar een haar durft te krenken, wee de jager die haar durft te schieten.

Hinkelotje is graag op onze plek, een veilig schuiloord met houtwallen en voedsel en zelden mensen. Ze voelt zich zo vertrouwd, dat ze tot op kleine afstand durft te komen, ook als wij er zijn. Haar zintuigen zijn scherp, ze hoort en ziet alles. Als ik mijn fototoestel haal en het bovenvenster open om haar vanuit het raam te fotograferen, wendt ze haar hoofd naar de vluchtweg. Ze blijft net lang genoeg staan dat ik kan mikken enklikken – weg is ze, met haar kenmerkende hink-stap-sprong.
Ik kijk altijd uit naar Hinkelotje. Misschien durft ze  dit keer de rozen naast de deur te eten, terwijl we er zijn.

Voor we naar ons huisje gaan, melden we ons altijd eerst bij Waltraud.
‘Anne, ich muss dir was sagen.’
Ik vrees het ergste. Haar man, haar kinderen, haar kleinkinderen. Ze wonen allemaal in hetzelfde grote Dreifamilienhaus.
‘Hinkelotje heeft een ongeluk gehad. Een auto reed te hard de berg af en zij kon zo snel niet uitwijken.’
Ik vrees haar dood voor Waltraud bij het einde is.
‘Het was de buurman en die is meteen gestopt. Ze leefde nog, maar bloedde. Hij heeft de dierenarts gebeld en die kwam meteen met de EHBO koffer.’

Zij, die leven van de berg, het woud dat stookhout geeft voor de lange winters, de bron die water geeft, het wild dat vlees geeft, zij, de bergmensen hebben de dierenarts erbij gehaald. Mijn liefde voor hen groeit net als mijn hoop.
‘En…?’
‘De dierenarts kon niets meer doen. Hij kon haar alleen uit haar leiden verlossen, maar als hij haar een spuitje zou geven, was haar vlees vergiftigd.’
Giftig vlees? Als stadsmeisje gaat deze gedachtesprong te snel.
‘De dierenarts heeft de jager gebeld. Die kwam meteen en heeft haar het genadeschot gegeven.’
Hinkelotje is dood. Ik zal haar nooit meer zien hinkepinken over onze wei, ze zal nooit rozen eten voor mijn ogen.

‘Jammer dat jullie er niet eerder waren.’
Gaat de mare over de berg dat Frau Holland elk gewond dier verzorgt en voedt en verpleegt tot het enter is?
‘De slager beneden heeft haar geslacht en ze is geserveerd in het restaurant en als je er geweest was, had je ook een stukje van haar kunnen eten.’

Het bericht Leven op een berg (2) – genadeschot verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ze kijkt over de balie, van glas voorzien vanwege mogelijk gevaar.
‘Is hij dood?’
Ze is een vrouw recht op het doel en ze doelt op Lukkie. Zij was erbij toen de noodarts geen raad wist en ons naar Utrecht stuurde.
‘Lukkie heeft het gehaald, maar het was wel een dure grap, zoals altijd wanneer de dierenarts er niet zelf is. Hij moet eens wat betere vervangers regelen die je niet gelijk naar Utrecht sturen.’
Dit wou ik niet zeggen, maar is precies hoe ik erover denk.
De dierendame komt meteen in het geweer, terwijl de vraag waar ik gratis antwoord op wil nog gesteld moet worden. Ze komt op voor alle vervangers die stuk voor stuk van de beste kwaliteit zijn.
Ik onderbreek haar.

‘Ik zit met twee andere poezen. Ik wil weten of er iets gebeuren moet voor die met het vliegtuig naar Sri Lanka kunnen.’
Ze vergeet de dierenartsen en hun kwaliteit.
‘Wat zegt u? Welke poezen heeft u het over?’
‘Ik heb toevallig net even in de kattenpaspoorten gekeken, twee Franse paspoorten, want de poezen komen uit Parijs en daarin staat Savannah.’
‘Hebt u een Savannah?’
‘Ik heb ze niet, ik pas er op en het zijn er twee.’
‘Hebt u ze in huis?’
‘In een studio.’
‘In een kooi?’
‘Ze hebben een complete gastenstudio en daar rennen ze achter elkaar en de speelgoedmuis en duiken onder de bedden en springen op de balken en vissen latjes uit de houtmand en gooien alle schemerlampen om en ze halen alles uit de kast.’
‘Ze moeten wel naar buiten kunnen.’
‘Dat kunnen ze.’
‘Hebt u een buitenverblijf?’
‘De tuin en zover ze willen.’
‘U bedoelt dat u met ze wandelt? U hebt ze toch wel aan de lijn met een speciaal Savannah tuig?’
‘Het zijn geen honden! Ze gaan zelf. Het gekke is wel dat ze gelijk komen als ik ze roep, wat dat betreft zijn het net honden. Maar daar kom ik niet voor. Ik wil weten of ze nog een speciale injectie moeten voor Sri Lanka en hoeveel tijd van te voren.’
‘Twee Savannahs in het vliegtuig? Dat kan alleen met huisdieren die niet meer wegen dan zes kilo, inclusief kooi.’
‘Dus het kan.’
‘Heeft u de F1 of F2 of F3?’
Ik heb geen verstand van vliegtuigen. Ik denk een normale lijnvlucht.’
‘Ik bedoel de Savannahs!’
‘Die hebben geen nummer, het zijn gewoon katten, ze lijken een beetje op Siamezen, met zo’n spitse kop, de een zwart, de ander goud.’
De dierenartsdame schudt haar hoofd of ik sta te liegen voor haar glazen kooi.
‘Ik weet wat een Savannah is, een Savannah is een directe kruising met een Serval.’

‘Een Serval?’
‘Een pracht dier dat geweldig kan horen en jagen en springen, sprongen van 8 of tien meter zijn niets.’
‘Dit zijn hele tamme poesjes, al sprong die ene wel tegen mijn raam.’
‘Dan zijn het nog jonge dieren. Het duurt 3 jaar voor ze hun gewicht bereikt hebben. De F1 krijgt zeker 60 cm flankhoogte. Die kan niet zomaar mee in het vliegtuig. U moet zich melden bij de ambassade en bij de voedsel- en warenwet, die weten of deze dieren uitgevoerd mogen worden.’
Ze is er klaar mee. Er komt geen woord meer uit.

Thuis zoek ik een centimeter en meet mijn eigen grootste kat, Lukkie de jager. Hij is 30 cm hoog. Het begint mij te dagen waarom deze jonge katten zoveel eten, per kat twee keer zoveel als mijn beide katten samen. En ze wegen ook zo raar zwaar. Of je een zak aardappelen optilt, het gewicht zit onderin, bij de achterpoten waarmee ze die sprongen maken. Je tilt ze op en ze komen maar niet los van de grond, er zit almaar rek in, net trekharmonica’s.

Nu hoop ik wel dat hun bazin snel komt en meteen met hen wegvliegt, want ze groeien met de maand.
Dan moet zij dus niet gaan aarzelen wat ze met haat boot wil. Misschien moet ik daar ook wat voorwerk voor doen, anders duurt het allemaal veel te lang en die katten groeien maar door en dan zit ik straks opgescheept met twee onmetelijke katten.

Het bericht Vreemde kostgangers verscheen eerst op Anne Vellinga.