‘Wat ben je allemaal aan het doen? Ik dacht dat je naar bed kwam?’
Dat is Man vanuit de slaapkamer.
‘Ik moet Hippie vinden!’
Van de mail zap ik naar facebook.

En yes! Er is bericht, d.w.z. drie berichten!
De eerste is van Hippie, 17.31 uur, toen ik nog onbezorgd in de weer was met aardappels en andijvie.

Mijn bezorgdheid bedaart. Ze leeft.
Maar. Wat staat er nou over haar poezen!? Het bedrijf durft het niet aan? Welk bedrijf? Wat zei ze ook weer vanochtend in haar haast naar Amsterdam? Iets over kattendiscriminatie in Sri Lanka. Haar poezen mogen haar toekomstige land niet in vanwege hun ras! Daarom kunnen ze niet met haar mee en brengt ze ze naar haar moeder in Amerika, maar de KLM discrimineert haar poezen ook en daarom moeten ze met verschillende vliegtuigen en daar zou dat bedrijf voor zorgen. En dan zou zij ze in Minneapolis van het vrachtvliegtuig halen en ze naar haar moeder brengen. Dat kind is goud voor haar poezen.

Het volgende bericht is van 17.37,  ook van Hippie, een half uur later, toen ik de piepers in de pan had.

Ik ga direct door naar het derde bericht, van 23.03, toen ik haar poezen eten gaf. Net nog.

Ik ben back in Zen en overzie de situatie.
Hippie denkt nog dat ze overmorgen naar Amerika moet om haar poezen naar haar moeder te brengen en haastje-repje morgen in alle vroegte een nieuw paspoort moet halen in Amsterdam en daarna al haar spullen nog moet inpakken en verhuizen naar haar boot…
Hoeft niet!
De poezen gaan niet naar Amerika en zij hoeft er dus ook niet heen. Ze kan ook in Zen.
In de zenuwslopende hectiek is de goede wending niet tot haar doorgedrongen.
De poezen gaan naar Zweden en zo’n fris blond ABBA meisje komt ze halen en dan gaan ze wonen in een Pippi Langkous huis aan de rand van een groot bos.
DE oplossing voor Hippie en haar poezen. Hippie kan over de wereld hippen zonder zorg om haar poezen en voor de poezen is een bos veel leuker dan een stadstuin, ze zijn bomen gewend en kou. Eind goed al goed. En dat dankzij de kattendiscriminatie van Sri Lanka en Nebraska.

Ik schrijf haar gauw een geruststellend berichtje.
Dat ze niet naar Amerika hoeft en alle rust en tijd heeft voor verhuizing van haar spullen naar haar boot en voor de komst van haar Zweedse vriendin. Kan die gelijk haar boot zien, misschien kunnen ze de poezen wel varen naar Zweden! En daarna kan ze met een gerust hart naar Sri, haar nieuwe baan, nieuwe huis, nieuwe leven. Allemaal in Zen.
Ik ga naar bed en Man ligt er al in.

Wordt vervolgd…

Het bericht Kattendiscriminatie – 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zodra ze me horen of zien, waar ik ook ben, weten ze me te vinden en komen eraan gerend om hun aanhankelijkheid, hun liefde te tonen en te geven, al moeten ze ervoor over het dak…

En nu zijn ze weg, Finn en Leo. Ik was erop voorbereid. Maar niet zo…
Afgelopen maandag dacht ik nog dat ze volgende week met hippie naar Sri Lanka zouden gaan. Daar was ik gerust op, blij mee en voorla heel tevreden. Dat het gelukt is, hippievrouw en haar poezen eindelijk verenigd.
Na een groot persoonlijk verlies van haar zijn de hippiepoezen vanaf januari grotendeels onder mijn hoede geweest, in haar zoeken en zwerven over de wereld. Nu heeft ze haar plek gevonden. Werk dat haar op het lijf is geschreven en een huis met een tuin voor de poezen in het land van haar komaf, het land waar ze haar roots heeft en zich thuis voelt. In juni begint haar werk en alle benodigde voorbereidingen voor de reis zijn getroffen. Grote reismanden voor de poezen, poezenpaspoorten, castratie, inentingen.

Door autopech zijn we afgelopen zondag uren later van vakantie terug dan gepland. Vier poezen, geen hippievrouw.
Sta ik maandag de was op te hangen, komt hippievrouw haar huisje uit, exotisch als altijd, ravenzwart lang haar, grote hoed en kleurrijk wollen vest. Ik zie meteen dat er iets aan schort. Dan ziet zij mij.
‘O wat heerlijk dat je mijn gewatteerde deken gewassen hebt.’
‘Dat heb ik niet. Hij lag bij mijn wasmachine, maar daar past hij niet in, dus heb ik hem in de zon gehangen.’
‘Hij moet gewassen worden want de poezen hebben erop geplast. Als hij niet in  je machine past, breng je hem dan even naar de wasserij? En haal je hem ook op? Ik gireer het geld wel, want ik moet vandaag naar Amsterdam en morgen mijn spullen verhuizen naar mijn boot in Medemblik en overmorgen naar Amerika.’
Je hebt van die momenten dat je van een andere planeet komt, dit is er een van.

Ondergedompeld in de Zen van rust en regen in Duitsland, kijk ik naar het drukke wereldleven in de notendop voor me. Hippievrouw propt haar noodlottige omstandigheid in de minuut die haar rest voor de trein vertrekt.
‘Ik heb net bericht gehad van het ministerie van Sri Lanka dat de poezen niet ingevoerd mogen worden vanwege hun ras. Ze zijn bang dat deze poezen die van Sri Lanka bevruchten. Ik heb hen de papieren van de dierenarts toegezonden dat ze gecastreerd zijn, maar dat maakt geen verschil. Ze komen het land niet in. Nu is de poes van mijn moeder toevallig net overleden en wil zij mijn poezen wel, dus ga ik woensdag naar Amerika om de poezen op te halen uit Minneapolis.’

Denk je alles in kannen en kruiken te hebben, komt dit er op het allerlaatste nippertje tussen.
Tsja.
Ik kan haar gejaagdheid en verwarring begrijpen, het overige niet.
‘Je bedoelt dat je woensdag je poezen naar je moeder in Amerika brengt?’
‘Nee, want de KLM neemt geen huisdieren mee van mei tot september.’
‘Hoe komen je poezen dan in Minneapolis?’
‘Een bedrijf komt de poezen hier halen en zet ze op een ander vliegtuig en dan haal ik ze in Minneapolis af en breng ze naar mijn moeder.’
Dat klinkt buitengewoon omslachtig voor iemand in Zen.
‘Wanneer komt dat bedrijf ze halen?’
‘Daar bel ik vandaag over. Ik moet nu weg naar de trein naar Amsterdam en morgen naar Medemblik en woensdag naar Amerika.’
Voor de onverlaat voor haar neus haar voornemen in de war kan gooien, zet ze het op een lopen.

Ik zie haar gaan met haar enorme hoed richting Amsterdam, Amerika, Sri Lanka… een prachtige hinde, opgejaagd wild, voortsnellend over de wereldbol. Ik voel mezelf staan op mijn eigen grond, oud shirtje, de haren niet geborsteld, knijpers in de hand en een schone theedoek.Ik herinner me twee zinnetjes die ik op onze berg geleerd heb.

‘So ist Sie’
Geen oordeel, een constatering.
So is Sie.
Koningin of werkbij.

Het andere zinnetje is ‘so geht das’

Hoe het gaat, is nog een hele geschiedenis.

Wordt vervolgd…

Het bericht Kattendiscriminatie – 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.