In mijn enthousiasme kocht ik een schrift zonder lijntjes en gelijk ook een kleurdoos. Ik zou niet onderdoen voor de dromenvanger van Jung. Ik legde mijn instrumentaria op het tafeltje naast mijn bed. Zeven nachten, zeven kansen, zeven keer niks. Met hangend hoofd ging ik naar mijn vriendin. Bonnie was onverwacht enthousiast.

‘Anne, je bent lijkwit! Je onderbewustzijn draait op volle toeren! Jij hebt dat niet door omdat het onbewust is, maar het is zonneklaar!’
Volgens Bonnie had ik een IJzeren Gordijn om te voorkomen dat mijn verborgen schatten ontsnapten. Dat was het mooie van Bonnie, zij wist hoe het onderbewust toegaat. Ze wist ook de remedie.

Als potlood en papier niet genoeg zijn, moet er kaarslicht bij, wierook en een kop droomthee en dan pas slapen. Althans, dat is de bedoeling.
Kon ik de eerste week niet slapen van de spanning welke geheimen boven zouden drijven, de tweede moest ik drie keer plassen van één kop droomthee. De laatste ochtend herinnerde ik me net op tijd het belangrijkste advies: niet meteen gaan staan, zelfs niet draaien, blijf liggen zoals je ligt. Het hele geheim!
De zevende ochtend bleef ik krampachtig liggen zoals ik lag en wist mijn droom. Een flard.

Op de fiets probeerde ik me meer te herinneren. Dat lukte voor geen meter. Racend over Overtoom en Leidse Plein was ik opgelucht dat ik nu tenminste iets had en dat het onschuldig was, niet gelijk iets met seks, moord of geld. Bonnie hoefde niet meteen in mijn diepste roerselen te gaan wroeten met die vlijmscherpe blik en kamerbrede glimlach van haar.

word vervolgd

Als je de voorgeschiedenis wilt lezen, dit is de volgorde: https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/
https://annevellinga.nl/2020/03/23/dromenvanger/
het volgende deel vind je hier:
https://annevellinga.nl/2020/04/17/droomwerk/

Het bericht Dromen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Op zeker moment droomde ik drie nachten achter elkaar dat ik bij de sluis in Tiel in de diepte viel, een zwart gat, dreigend en zuigend. Ik spartelde, hapte naar adem en werd verstijfd van angst wakker. Ik voelde het gewicht van de gewatteerde deken die mij beschermde tegen het plafond dat bijna elke avond omlaag kwam en dreigend boven me bleef hangen.
Bonnie zou dit vele jaren later verklaren met het droomlichaam dat los komt van het fysieke lichaam en overal heen kan zweven langs het zilveren koord. Dat zilveren koord had ik nooit gezien, alleen dat zakkende plafond.

De dikke deken voelde vertrouwd. Ik was wakker. Ik durfde niet meer te slapen, bang dat ik verdrinken zou.
Dat was het moment.
Het drong tot me door dat ik in mijn droom niet bang hoefde te zijn om te verdrinken. Mama had dat al gezegd, maar nu wist ik het zelf. In mijn droom kon ik verdrinken zonder te verdrinken. Ik was ineens nieuwsgierig hoe dat was. Maar ook bang, want hoe wist ik dat het een droom was?

De volgende dag ging ik naar de plek des onheils voor onderzoek. Ik hoefde onze straat maar uit te lopen, links de hoek om langs de warme bakker, aan het eind rechts het trappetje op en daar was de sluis van Tiel. Het witte sluisgebouw, het rode dak, de roestige sluisdeuren. Ik zag de leuning, de klinknagels en in de diepte het water. Er lag een boot te wachten. In mijn droom waren geen boten. In mijn droom waren geen klinknagels. Ik had de sleutel gevonden: ik moest kijken of die er waren, zo niet dan kon ik vallen.

Ik hoefde niet lang te wachten op de droom. Daar was de sluis al. Ik stond op het randje van de kant en viel. Stikkend van angst suisde ik omlaag, het was niet tegen te houden, mijn voeten zakten door de waterspiegel, ik was verlamd van angst. Nu zakten ook mijn knieën en heupen onder water, nog even en ik zou verdrinken. Toen mijn ogen het water raakten, zag ik geen boot. In een flits besefte ik dat dit een droom was en liet me zakken door de waterspiegel. Ik kon ademhalen. Dit was echt een droom. Ik bleef zakken, almaar dieper. Zien kon ik niets. Ik voelde alleen dat zakken door het vloeibare. Na een hele tijd voelde ik vaste grond onder mijn voeten. Recht voor mijn ogen opende zich het landschap van Vrouw Holle: groen, weids en in de verte een lieflijk wit huisje.
Ik werd wakker, net nu het fijn werd. De droom kwam nooit terug.

Ik was acht en verzon voor elk droomgevaar een oplossing: als ik opgesloten raakte in een torenkamer kon ik vliegen met de zwemslag, opgesloten in een kerker had ik in mijn kontzak de sleutel, in geval van achtervolgingen was er een hoek die ik om moest slaan en ik was vrij.
De angstdromen bleven komen, maar vanaf toen schoot de oplossing me op het nippertje te binnen. Mijn angsten losten op, mijn moed groeide.

Toen ik negen was, werd ik uit de klas gehaald door een beer van een jongen uit de hoogste klas. Ik moest bij het hoofd van de school komen, een geducht man. Hij stond met zijn dikke buik en rokende sigaar imposant naast mijn kleine broertje. De hele klas muisstil toekijkend.
‘Je broertje heeft een kind afgetuigd op het plein, maar weigert dit toe te geven. Ik wil jouw vader en moeder hier voor zijn verdiende straf!’
Ik draaide me naar mijn broertje: ‘Marco, heb jij op het plein een kind pijn gedaan?’
‘Nee, echt niet,’ zei hij met bibberend stemmetje. ‘Dat heb ik ook al gezegd.’
Ik draaide me om naar Pa de Jong: ‘Dat heeft mijn broertje niet gedaan. Kom Marco, we gaan naar onze eigen klas.’
Ik nam mijn broertje bij de hand en liet Pa de Jong en 40 kinderen verbouwereerd achter.

Dit alles had ik Bonnie verteld op het feest waar we elkaar vonden. Het kan ook de dag erna geweest zijn, toen ze vroeg of ik wel eens droomde.
Nu ze me verteld had dat ze droomtherapeut wilde worden en daar een dromer voor zocht, keek ze me net zo aan als toen, met die glimlach die ze wel een halfuur om haar brede mond kon houden.
‘Anne, je snapt toch wel wie ik op het oog heb!’
Met een schok besefte ik dat ons eerste gesprek het moment was geweest dat zij haar dromer gevonden had.
Het probleem was alleen dat ik nooit meer droomde. Hoe moest dat nu?

word vervolgd

Het eerste deel van deze serie vind je hier: https://annevellinga.nl/2020/03/18/droomtijd/
Deel 3 vind je hier: https://annevellinga.nl/2020/04/09/dromen-2/

Het bericht Dromenvanger verscheen eerst op Anne Vellinga.