Kasper van Kooten

Anne — Sat, 23 Nov 2019 16:19:24 +0000

Voor ik van Kasper van Kooten gehoord had, was ik weg van zijn vader. Ik sloeg geen speeltijd van hem over, geen Keek op de Week ging aan mij voorbij. Die humor, die scherpte, die stemmetjes, die blik. Daar kon niks tegenop. Ook Wim niet. Bie. In mijn ogen dan. Mijn vriendin had met Bie wat ik met Koot had. We vielen nooit op dezelfde. Als je de zoon kent, vergeet je de vader.

Dat ik overgelopen ben naar de zoon komt door het theater. Kees, what’s in a name, mijn Kees dus, niet de vader van, kreeg bij zijn afscheid van Inholland in een overrompelend royaal gebaar een stapeltje theaterkaartjes. Waarop ogenblikkelijk de vraag rees ‘waarheen?’. Die vraag bleef liggen tot na de verhuizing, tot na de verbouwing, tot nu. Het geluk wil dat theaterkaartjes eeuwig zijn.

In een opwelling van regionaal bewustzijn togen wij van onze nieuwe woonplaats in het oosten naar Ulft, waar in het DRU-gebouw veel cultureels te beleven zou zijn. En als je gratis kaartjes hebt, steun je zo’n initiatief natuurlijk graag.

De dame achter de balie schoof ons een boekje met voorstellingen toe. Na tien jaar mantelzorg, verbouwen, B&B bleek ons cultureel bewustzijn ver onder nul. We herkenden alleen Angela Groothuizen en dan nog alleen van een huizenprogramma wat ze ook ooit eens deed. Angela komt in januari naar de Dru, maar in onze acute culturele bevlogenheid wilden we meteen. Maar waarheen?

Dan is het handig dat je ooit de trouwste volger van de vader was. Kasper van Kooten. Nooit van gehoord. Zou het de zoon zijn van? De broer van? We waagden de sprong vrijdag 22 november. Een blik in het programma toonde een onbekend gezicht met iets baardigs. Best wel serieus. Als het nou maar niet zoiets semi slim Youp van het Hekkerigs werd, of nog erger, slaapverwekkend traag. Vooral omdat we op rij 3 zaten.

Het begint! Muziek, rook, licht, wapperende gordijnen waaruit een mens tevoorschijn komt met een bewegingsvrijheid waar de hele Achterhoek van schudt. We zijn in het NU en daar houdt hij ons. Vooral de dame op de een na voorste rij die haar been over de lege stoel voor haar zwaait; kramp, pijn of gewoonte ~ Kasper weet het door zijn hele optreden te verweven of hij haar ingehuurd heeft.

Soepel als een kat beweegt hij door zijn leven, huwelijk, kindertijd, de moeder die elke avond een andere man aan tafel heeft, de vader met de 1000 gezichten. Hij zegt het niet, maar laat je voelen dat het opboksen is tegen zo’n man van tien miljoen.

Smeuiïg als een potje vet laat hij zijn stem alle hoeken van de zaal zien en dat in alle toonsoorten. Wat een lenige stem. En wat durft hij daarmee veel te zeggen. Tussen de regels en vet er bovenop. Zes jongens in een weiland aan het onaneren of net niet. We zitten met zijn allen ‘uit z’n krop te vreten’, tongzoenen op zijn Achterhoeks.

Een aanrader!

https://www.kaspervankooten.tv

Als je een blog wilt lezen over een andere theaterpersoonlijkheid:
https://annevellinga.nl/2013/07/29/zomergasten-hans-teeuwen/

Het bericht Kasper van Kooten verscheen eerst op Anne Vellinga.

DRUcultuurfabriek Archieven - Anne Vellinga

Kasper van Kooten