De dag ervoor begint het. Ik moet mee naar Zevenaar om mijn cadeau op te halen, want het heeft enige voorbereiding nodig om het te laten werken op de dag zelf. Als je mij iets raadselachtigs voorhoudt, ben ik de hond die achter de worst aan een touwtje rent.
We stoppen bij het tuincentrum. Kees gebruikt de winkelwagen als rollator en zo bereiken we de dierenafdeling. Tsjonge, wat een diervoeders, dierspeeltjes, dierhokjes en diermandjes ze verzinnen om aan de man te brengen. Lukkie eet alleen rauw voer, dus wat doen we hier. Na enig gesmiespeld met een man in het groen dirigeert Kees me naar een hoek, waar mijn cadeau op de onderste plank ligt. Kees kan niet bukken en het ding is zwaar, maar mijn hart klapt ervan open: een egelhuis.
‘Jij hebt gisteren de egels zien paren en je verheugt je zo op de jongen en met die marter in de tuin moeten ze wel veilig zitten en het lukt mij nou even niet zoiets voor je te maken.’
Ik smelt.

Het egelhuis is gemaakt door mensen met verstand van egels en de rest van de natuur: hout dat niet verrot of splintert en ook nog eerlijk geoogst, ja, waar je allemaal op letten kunt – de entree gaat via een tunneltje opdat marter en vos en uil en valken niet bij de jongen kunnen komen.
Ik weet een goede plek voor het huisje: tussen de struiken waar de egel zich verschuilt als ze gestoord wordt tijdens het eten.

Het is nog lastig om het zo te plaatsen dat de tunnel toegankelijk is voor de egel maar niet voor de kippen en andere diersoorten. Achter het betongaas kan niemand komen, zelfs mijn handen amper. In het huisje strooi ik wat bladeren ter inspiratie en gemak en natuurlijk ook een voederspoor richting nieuwe woning, opdat egel ruikt wat de bedoeling is.

Als de woning spic en span is, roept Kees me voor het volgende cadeau.
‘Volgens je broer moet je oefenen voor je het kunt, dus geef ik het nu vast, dan kan je het morgen.’
Mijn broer is fotograaf en ik vrees een ingewikkelde camera en die ik heb, is me al moeilijk genoeg. Het is een verrekijker 8×40 waarmee je ook in de schemer kunt kijken. Typisch Kees om bij mijn technisch aangelegde broer te rade te gaan om het beste van het beste te zoeken, want wat blijkt: met een verrekijker 8×25 van Zeiss of Swarowski zie je niks als het donker wordt en dat is nu juist het egel-uur.

Ik ga meteen braaf buiten zitten met de kijker en voor ik het weet zijn er twee uur voorbij! Het is een kunst met een kijker te kijken. Het ding kan nog zo goed zijn, en dat is de Vortex, maar voor je door hebt hoe je die zwarte ringen weg krijgt en waar je aan moet draaien voor dichtbij en veraf en hoe je dan moet richten zodat je in beeld krijgt wat je op het oog hebt. Je kunt dan het best mijn broer bellen, die weet het en legt het beter uit dan de gebruiksaanwijzing. Ik bel hem echter niet, dat doet hij op mijn verjaardag.

Dubbel voorbereid zit ik gisteravond op het egel-uur met de kijker in de aanslag. Op advies van mijn broer vooraf afgesteld op de juiste afstand. En ja, daar komt vrouwtje egel over het muurtje geklommen.

Na heel wat gesnuffel met haar uitmuntende neus bereikt ze het etensbakje dat elke dag op dezelfde plaats gevuld is met meelwormen van de kippen en biologische katten brokjes die Lukkie niet meer mag vanwege de suikerziekte.
Egel gaat eten en neemt hier werkelijk alle tijd van de hele wereld voor. Ik heb ook wel erg veel brokken in het bakje gedaan. Ik hoor haar knauwen en kan haar stekels dromen, wat zeg ik, tellen. Wanneer gaat ze eindelijk naar haar nieuwe huis? Wat zal ze opkijken. En lekker slapen. Veilig en gerust. En wat zullen de jongen daar veilig zitten. Half juli is het zover.
Een mens denkt wat af tijdens het diner, of is het ontbijt, van een egel.

Is ze eindelijk uitgegeten, gaat ze de weg terug over het muurtje.

En verdwijnt door de egelpoort.

Ik heb het nakijken en zelfs met de Vortex zie ik haar niet meer; hij mag dwars door de schemer gaan, door de houtwal gaat hij niet.
Wel bijzonder leuk dat ik nu jonge koolmeesjes kan tellen, alleen zijn dat er zo veel en buitelen ze zo verschrikkelijk door elkaar dat je ze niet in de kijker houdt al heb je nog zo lang geoefend. Maar wat heel duidelijk is, zijn de klauwen van mijn kippen, tsjonge wat zijn dat een joekels als je ze dichtbij haalt.

Dan roept Kees me voor een glas rosé. Moet je weten dat we sinds zijn verjaardag geen druppel gedronken hebben. Dat was in oktober. Als je dan weer eens drinkt…

BSR: https://www.bodystressrelease.nl
Verrekijkers: https://www.cameranu.nl/nl/c392/verrekijkers
Egelhuisjes: https://www.natuurmonumentenshop.nl/tuin/egels.html
Mijn broer: https://annevellinga.nl/2014/06/27/is-mijn-broer-mijn-broer-wel/
Mijn broer zelf: http://www.marcovellinga.nl
Kees: https://annevellinga.nl/2012/02/24/mannetjes/
Nog eentje: https://annevellinga.nl/2012/04/24/mandag/

Het bericht De dag erna verscheen eerst op Anne Vellinga.