Veel van de NEE info bevestigde mijn ergste dromen. Dat er na WO 2 nazi’s zaten op hoge Europese posten. Dat ‘ze’ Europa en de wereld vergiftigen met chemicaliën. Dat de aarde eraan gaat. Dat kanker expres gemaakt wordt door chemieconcers die gebaat zijn bij ziekten en wier bazen aan het roer van de EU zitten.

Ik ben meer argumenten tegen gekomen voor Nee dan voor Ja.

Het heeft een paar weken geduurd voor ik wakker werd met het alom doordesemende: geen van de filmpjes, argumenten, redenaties heeft mijn hart geraakt. Telkens voelde ik angst. Angst voor armoede, angst voor complotten, angst dat het fout gaat, dat er kwade bedoelingen zijn, dat iets niet deugt, dat de ander…

De natuur is mij lief en daarom houd ik ook van de Partij voor de Dieren en zij zeggen Nee omdat de dieren zo slecht behandeld worden in de Oekraine. Dat is voor mij nu juist het argument voor JA! Je hoeft hun eieren niet te kopen als die hier spotgoedkoop in de winkels komen. Zomin als je plofkippen hoeft te kopen. Juist door een associatieverdrag kunnen we in gesprek gaan over dierenbehandeling en onze kennis delen. Hoe moeten ze anders veranderen? Door ze buiten te sluiten? Dan wordt het daar echt niet beter.

De simpele analyse van de NRC vond ik wel aardig. In het kort komt het erop neer dat niemand weet wat goed is en dat iedereen zijn hart vasthoudt.
En dat is mooi!
Dat we door dit referendum allemaal ons hart vasthouden, want daar gaat het om.
Er is genoeg voor iedereen. Iedereen is goed genoeg.
Hoezo zou ik me laten leiden door angst?

Ik weet dat er mensen op belangrijke economische posten zitten die almaar rijker willen worden ten koste van alles. Er zijn nou eenmaal nog steeds mensen die niet beseffen dat rijkdom niet in geld zit, ze worden gedreven door angst voor tekort en dat is zielig. Ze moeten eenvoudig nog leren ge-niet-en en ontdekken dat voor niets de zon opgaat.

Ik vind het voor zulke angsthazen al een hele stap dat ze nu goochelen met geld en dat ze sinds de EU geen bloedvergieten meer nodig hebben in de EU.

Ze hebben niet door dat wij steeds beter doorhebben wie zij zijn, wat ze doen en wat de gevolgen zijn.
Steeds meer wetenschappers, kinderen, kunstenaars, vogelaars, koks, boeren, chirurgen, artsen hebben het door, spreken zich uit en gaan ernaar leven. Boeren willen de bestrijdingsmiddelen van Monsanto niet meer, omdat het de wortelgroei verstoort, chirurgen stoppen met chemo-behandelingen omdat ze gezien hebben dat chemo de cellen kapot maakt en juist kanker veroorzaakt, koks gebruiken biologische producten omdat die beter smaken en ga zo maar door. In de winkelmandjes zie ik naast de zakken chips en twix biologische melk. Ogen en harten gaan open, het bewustzijn groeit, dat heeft tijd nodig, daar is geen instant-methode voor en niemand houdt het tegen.
De nazi’s niet en in eigen land Wilders niet met zijn emotionele gebral en nationalistische oogkleppen.

Ik geloof in het gesprek, in bewustwording, evolutie en transformatie, processen die langzaam maar zeker hun natuurlijke weg gaan omdat de waarheid er nu eenmaal is – Goethe zei al dat het de mensen ergert dat de waarheid zo eenvoudig is. Ik zeg in alle eenvoud JA, kom er maar bij. Op alle risico’s, want daaraan ontkomen we niet. Het leven is een apenkooi, als kind vond ik dat al het leukste dat er is, en ja, je kunt hard van de ringen vallen en misstappen op de evenwichtsbalk en er kan oorlog komen en honger en pijn en verdriet en verlies, maar ook vreugde en vriendschap, geluk en genieten, het leven is kort en dood gaan we toch wel. Dan graag met liefde. Onvoorwaardelijk.

Wie nog wat info kan gebruiken, hier een paar links, waarvan de bovenste een mooi blog is van een collega met andere ogen:

https://dennis2society.wordpress.com/2016/04/04/kom-je-mij-om-raad-vragen-over-de-associatie-van-naties/

http://www.nrc.nl/nieuws/2016/04/05/alles-wat-je-moet-weten-over-het-oekraine-referendum

https://www.youtube.com/watch?v=WuhbyHE8mDg#t=21

http://nos.nl/artikel/2096238-oekraiense-onderzoekers-verdrag-niet-goed-voor-oekraine.html

https://www.partijvoordedieren.nl/zeg-nee-tegen-het-associatieverdrag-met-oekraine

Het bericht Referendum verscheen eerst op Anne Vellinga.

Als persoon die al sinds zijn achtste met een serieuze lichamelijke beperking door het leven gaat, ben ik niets anders gewend dan dat het leven er een stuk ingewikkelder uitziet met een handicap. Ik vroeg me af hoe lotgenoten in andere Europese landen dit ervaren. Om dat uit te vinden, bezocht ik in het kader van een eigen journalistiek project van 1 mei t/m 9 juni dit jaar 12 Europese landen:  Nederland, België, Duitsland, Denemarken, Zweden, Finland, Estland, Letland, Litouwen, Polen, Tsjechië en Frankrijk. In elk land, Letland uitgezonderd, interviewde ik één of twee personen met een beperking. Mijn reiservaringen en gedeelten uit die interviews zijn samengebracht in het boek ‘Leven met een beperking in Europa; halsbrekende toeren inbegrepen’.

Zo’n reis klinkt heel avontuurlijk en zo heb ik het ook ervaren. Eenvoudig was het zeker niet altijd. In je eentje trein in, trein uit. Op de ferry en er weer af. Bus of vliegtuig in en uit. Zoeken naar je hotel. Dat allemaal met een koffer met inhoud, 12,7 kg zwaar. Niet evident als je slechts alleen je linkerhand kunt gebruiken en moeilijk loopt met je rechterbeen.

Deze foto prijkt op de cover van mijn boek, omdat die perfect aansluit bij de titel. Probeer hier maar eens normaal op te lopen. Menige man/vrouw zonder beperking zou wel twee keer nadenken eer deze straat in rap tempo door te lopen. Laat staan iemand die slecht ter been is of in een rolstoel zit. Ik heb erop gelopen en ben overeind gebleven. Wat ik al een hele prestatie van mezelf vond. Helaas was dit niet het enige obstakel tijdens mijn reis. Vreemde hotelkamers en hotelbadkamers, een appartementencomplex in Warschau dat lang niet zo toegankelijk was als dat je op de beschrijving ervan mocht verwachten. Een zebrapad in Praag dat zelfs de wereldrecordhouder 100 m sprint niet binnen de tijd dat het voetgangerslicht op groen staat kan oversteken. Het zijn enkele voorbeelden van ontoegankelijkheid die ik zelf heb meegemaakt. De door mij geïnterviewde personen wisten zelf ook de nodige voorbeelden te melden.

De toegankelijkheid in hun (hoofd)stad was één van de drie hoofdonderwerpen die ik bij iedere gesprekspartner ter sprake bracht. Toegankelijkheid op het gebied van wonen, het dagelijks leven, ov, recreatie. De andere twee hoofdonderwerpen waren werk en relatie.

Ik heb geprobeerd een zo representatief en gevarieerd mogelijk aantal te interviewen personen te strikken. Naar mijn oordeel is dat goed gelukt. Er zitten jongeren en ouderen tussen. Werkend/studerend/niet meer werkend. Licht gehandicapt/zwaar gehandicapt/visueel- of auditief gehandicapt. Ook een Deense jongedame in de twintig met Asperger Syndroom (vorm van autisme) en een moeder van een dochter van tien met een verstandelijke beperking komen aan het woord.

Het boek is uiteindelijk een mix geworden van mijn eigen reiservaringen en interviewjournalistiek. De conclusie van het boek mag luiden dat mensen met een beperking in de bezochte landen het niet slecht hebben, maar dat er nog heel wat moet gebeuren voordat er werkelijk sprake is van een volledige integratie in de maatschappij. Aan het zogenaamde inclusief beleid om dit voor elkaar te krijgen, mag wel wat meer vaart worden gegeven. Daar is de medewerking van de hele maatschappij echter bij nodig. Als alle valide lezers van dit boek daar wat vaker bij stil kunnen staan, is er alweer een klein stukje gewonnen.

Voor mijzelf was deze reis geen kinnesinne. Fysiek en mentaal niet. Ik ben trots op het slagen van de reis en het nu verschenen boek dat een helder beeld geeft van hoe het is anno 2013 met een beperking in Europa te leven.

Johan Peters

Het boek van Johan is echt een must! In 75 pagina’s vertelt hij alles.
Voor 16,73 heb je het, wel even zelf bestellen bij de webshop van uitgeverij Yanga. 

De complete interviews vallen terug te lezen op www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be
rubriek ‘Interviews in 12 landen’.
Wie Johan op zijn blog wil volgen: http://zelfstandigjournalistantwerpen.blogspot.com

Het bericht Leven met een beperking – Johan Peters verscheen eerst op Anne Vellinga.