Mijn broer was te intelligent voor school. Hij hoefde er niets voor te doen en deed dus niks. Nou niks? Hij las Suske en Wiske en verder haalde hij alles uit elkaar wat in elkaar zat. Wat begon met stekkers en wekkers, ging over op horloges en fietsen, mondde uit in brommers en natuurlijk had hij als eerste een auto die hij vanonder tot boven meester was, zoals je ziet op de eerste foto. Met deze activiteit zette hij ons op fout spoor; wij waren overtuigd dat hij iets werktuigbouwkundigs zou gaan doen, prompt wilde hij vioolbouwer worden. Dat werd hij niet.

Biologie was zijn volgende afleidingsmanoeuvre. Hij kwam bij mij wonen in een uithoek achter Nijmegen en fietste laat in de ochtend of vroeg in de nacht, net wanneer er college was, over de heuvels. Toen op de universiteit een proefpersoon gezocht werd, was hij met zijn onderzoeksdrift en humor de eerste die zich aanmeldde. In de proef werden snelheid en reactievermogen getest. Hij was sneller dan het testmodel. Als beloning kreeg hij een glas bier. De test moest nog een keer. Wetenschap hangt van herhaling aan elkaar. Mijn broer wist nu wat er gevraagd werd en reageerde nog sneller. Dacht hij. Niet dus. Daar schrok hij van. Enigszins. De proef ging door tot acht glazen bier. Het werd helemaal niks meer met die test. Mijn broer was verbijsterd. Hij stopte met biologie. Niet met bier.

Hij dook in de donkere kast op zolder en kwam er niet meer uit.
Terug in de baarmoeder.
Langs onvermoede weg kwam hij terecht bij zijn aangeboren talent.
Hij kwam uit de kast met gestrekte rug, hij wist!
Hij ging fotograferen en ontwikkelen.
In diezelfde kast.
Met een bak vol giftig spul.
Van meet af aan zette hij zijn naam erop, eronder, ernaast: Marco Vellinga. Klip en klaar.
Hij werd geen fotograaf hij was het vanaf foto 1.

Eenmaal uit de kast, zag ik zijn aanloop. Het razendsnelle commentaar op ieders kleding: te lang, kort, strak, alternatief. In één oogopslag zag hij wat niet paste vanaf zijn eerste cowboypak: te korte pijpen. Als buitenstaander denk je dat hij een geboren modekoning is.
Of binnenhuisarchitect: hij hoefde een huis maar in te gaan of hij had al gezien wat er aan scheelde. Eerder dan Jan de Bouvrie zag hij strakke lijnen, wit en zwart.
Mijn moeder had altijd de zenuwen als Marco naar een schilderij van haar keek. Aan zijn razendsnelle blik zag ze gelijk dat er iets niet klopte aan haar kleuren, lijnen, perspectief, plaatsing. Hoe scherp zijn oog ook was, een geboren kunstenaar was hij niet.
Ik zag het toen hij uit de kast kwam. Al zijn aangeboren talenten had hij geoefend op zijn moeder en zus, zijn gevoel voor verhoudingen, posities, perspectief, zijn rapheid van tong, zijn wil en zijn humor en dit alles zou hij nodig hebben voor het beroep waarvoor hij in de wieg was gelegd. Mijn broer was fotograaf van geboorte.

Zonder enige twijfel aan zijn kwaliteit, eerder met de nodige trots beval ik hem aan als schoolfotograaf toen er klassenfoto’s gevraagd werden. Dat werd zijn eerste grote klus, zeg maar hele grote klus voor een fotograaf met een kast als donkere kamer. In mijn klas zaten 37 kinderen en dan had je de andere vijf klassen nog, plus de kleuters en de peuters.
Het fotograferen was geen punt. Mikken en klikken. Voor een leek lijkt dat simpel, maar is het niet. Het komt erop aan de goede plek te zien en daar te gaan staan, zitten mag ook, op de hurken, op een trap, fototoestel stil houden, mikken en dan pas klikken. Mijn broer heeft een aangeboren oog voor het zien van de goede plek. Dat was al vóór hij drie was, zoals de Ardenner foto onomstotelijk aantoont.

Zo jong en onervaren als hij was, trad mijn broer op als allround professional. Hij zag meteen de beste achtergrond voor zijn foto’s en zette de leerlingen in no time ervoor, resoluter dan welke leerkracht dan ook, maakte een grap en een grol, mikken en klikken en de foto’s waren snel gemaakt.

Het resultaat beviel zo goed dat alle ouders, opa’s en oma’s gingen bij bestellen. Dit had tot gevolg dat mijn broer over de 1000 foto’s moest afdrukken, een vuurproef waarbij het bier van de universiteit verbleekte. Zonder blikken of blozen, mokken of bokken zat mijn broer dagen in de kast. Toen hij er eindelijk uit kon, kwam de administratie. Want zo snel als er besteld werd, zo traag werd er betaald, een terugkerend fenomeen. 

Als je zijn werk wilt zien, hoef je slechts te klikken: www.marcovellinga.nl 

Het bericht Geboren fotograaf verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn broer was te intelligent voor school. Hij hoefde er niets voor te doen en deed dus niks. Nou niks? Hij las Suske en Wiske en verder haalde hij alles uit elkaar wat in elkaar zat. Het begon met stekkers en wekkers, ging over naar horloges en fietsen, mondde uit in brommers, mountain bikes en racefietsen. Het zat erin dat hij iets werktuigbouwkundigs zou gaan doen, maar eerst wilde hij vioolbouwer worden. Dat werd hij niet.

Bioloog dan. Dat was hij geworden als hij niet zo onderzoekend geweest was. De eerste de beste keer dat ze een proefpersoon nodig hadden op zijn universiteit, meldde hij zich. Hij moest iets doen waarbij snelheid en reactievermogen getest werden. Hij was sneller dan snel, reageerde eerder dan het testmodel. Hij kreeg een glas bier. Sympathiek gebaar. Of hij de test nog een keer wilde doen. Hij wist nu wat er gevraagd werd en reageerde nog sneller. Dacht hij. Niet dus. Daar schrok hij van. Een beetje. De proef ging door tot tien glazen bier. Het werd niks meer met die test. Bier en biologie gingen niet samen. Hij stopte met het een, ging door met het ander.

Hij wist even helemaal niet meer wat hij in de hemelse vredesnaam ooit nog zou willen worden voor de rest van zijn hele leven. Hij verstopte zich in een diepe kast en kwam er voorlopig niet meer uit. Het was donker in de kast. Het leek de donkere kamer van Damocles wel, een boek dat hij niet gelezen had, zie boven (S&W). Het deed hem denken aan een andere donkere kamer, een kamer waar negatief transformeert in positief. Mijn broer zag het helemaal zitten. Hij ging fotograferen! Hij ging ontwikkelen! In diezelfde kast, compleet met een bak giftig spul. Van meet af aan zette hij zijn naam eronder, Marco Vellinga. Dat stond. Dat bood perspectief. Hij werd fotograaf, sterker, hij wàs fotograaf.

Zijn eerste grote klus kreeg hij van zijn zus. Klassefoto’s van de school waar ik werkte. In mijn klas zaten inmiddels heel veel kinderen en dan had je de andere klassen nog. Het fotograferen was geen punt. Mikken en klikken. Dat klinkt simpel, is het niet. Het komt erop aan op de goede plek te gaan staan, zitten mag ook, liggen desnoods of hangen aan een boomtak en dat met je fototoestel in de aanslag. Dan pas komt het mikken en klikken.

Mijn broer had het geluk dat hij een aangeboren oog heeft voor het zien van de goede plek. Hij komt binnen en ziet de plek. Daar gaat hij staan en klaar is hij. Nu is het wel zo, dat ook wat aangeboren is, aangeboord moet worden. Daar had hij zijn zusje voor. Ik had namelijk altijd geheime plekken waar ik geheime dingen deed. Mijn broer werd hoe langer hoe bedrevener in het vinden van de plek waar je dat kon zien. Al moest hij er het dak voor op, al moest hij er plat voor onder het bureau.

Tot slot nog even over die klassenfoto’s. Die heeft hij alle 1000 in de kast ontwikkeld. Hij deed dat zo volmaakt dat alle ouders gingen bijbestellen voor buurvrouw en buurman en daar de overburen van en dan had je de opa’s en oma’s nog en de tantes. Mijn broer zat in de kast en bleef erin. Toen hij er eindelijk uit kon, kwam de administratie. Zo snel als er besteld werd, zo traag werd er betaald.

De ontwikkeling van mijn broer zie je op zijn website: www.marcovellinga.nl

Het bericht Uit de kast verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zo verschillend als we zijn, zo gelijk zijn we. Ik vertel daarover in mijn blogs over het familiemycelium. Hoe wonderlijk de sporen van je familie zich manifesteren in je alledaagse leven. Soms ijzersterk zoals met de zwaluwen in het tweede myceliumblog, soms terloops, zoals in de chat die volgde op dat blog.

Je hebt dat mycelium met je boer?
Jazeker
Zonder r!
Ooo, dat zag ik niet. Ik verander het! Ben benieuwd of meer mensen dit opvalt
Ze zullen ‘t ongetwijfeld begrijpen
Of niet eens opmerken
Allemaal oud en geen leesbril
Gelukkig wel mooie foto’s erbij van jou
Jawel, maar ik vind dit soort fotografie ook wel een beetje amateur-fotografie
Ik wou dat ik het kon
Jij kunt dat ook
Ik wou dat het waar was. Martin Kers is er beroemd mee geworden
Ja, maar ik zag eens een foto met een fel rood autootje nog net zichtbaar. Die zou ik dan weghalen, in ieder geval dat kleurtje
Bij Martin
Ja, mooi landschap met een boerderij, maar dus ook nog net zichtbaar de felle rode neus van een auto en dat in een pastel groene foto

En dan duikt het mycelium op. Zonder elkaar te kunnen lezen, schrijven we precies hetzelfde, maar dan anders:

Dat is een beetje dom, vast niet gezien, kan toch niet bedoeld zijn als reclame dat rood goed te zien is in het verkeer
Als ‘t om de auto zou gaan was dat juist oké geweest

Zie, daar heb je dat mycelium weer! We denken tegelijk bijna hetzelfde, maar dan anders. Is zowat alweer een blog, maar dan zou die foto erbij moeten en dat mag natuurlijk niet, als hij al te vinden is
Bovendien wil ik geen commentaar leveren op een ander
Waarom niet?
De beste stuurlui staan aan wal en Martin kan zijn centen ermee verdienen, dus is het goed

David Hamilton, de man die zoveel pubers in andere sferen bracht, pleegde zelfmoord omdat de hele wereld plotseling op scherp naar hem keek.

Het bericht Familiemycelium – broer en zus (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wat is het geval: waar ik ook woon, er is altijd wel een spin die mijn deur kiest. Mijn deur is de place to be. Dat was in Berg en Dal, Beek, Nijmegen, Alkmaar, Hoorn, Warmensteinach en in de Achterhoek dus ook. Zo stap ik elke herfst door een web naar buiten. De volgende ochtend hangt er een nieuw web, nog groter, nog fijnmaziger. Al spinnend leren mijn spinnen spinnen en weven en vlechten en hechten. Geen idee hoe lang ze erover doen. Ze doen het als ik niet kijk. Misschien de hele nacht. Zijn ze eindelijk klaar voor het vangwerk, kom ik.

De spinnen die mijn deur kiezen, zijn altijd van het eigenzinnige soort. Niets kan hen weerhouden van plaats te veranderen. Het raam bijvoorbeeld zou slimmer zijn, dat blijft dicht, maar nee, elke keer weer voor het gat van de deur. Dankzij mijn spinnen heb ik geen last van herfstvliegen muggen, motten. Ik hoef geen hor of blauwe lamp. Ik heb mijn spin.
Ik heb mijn broer.
We naderen het familiemycelium:
Het moment dat de spinnen mijn deur opzoeken, gaat hij de deur uit, het bos in.

Broer ziet wat zus ziet.

Er is verschil.
Hij vereeuwigt ze.

www.marcovellinga.nl

Het bericht Familiemycelium – webben (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn broer was te intelligent voor school. Hij hoefde er niets voor te doen en dus deed hij niks. Nou niks? Hij las Suske en Wiske en haalde uit elkaar wat in elkaar zat. Het begon met stekkers en wekkers, ging over naar horloges en fietsen, mondde uit in brommers en racefietsen. Het zat erin dat hij iets werktuigbouwkundigs zou gaan doen, maar hij wilde vioolbouwer worden. Dat werd hij niet.

Hij ging naar de universiteit en zou bioloog geworden zijn als hij niet zo onderzoekerig geweest was. Hij ging als een speer tot ze een proefpersoon nodig hadden. Hij meldde zich als eerste de beste met die grote grijns van hem. Het was een proef waarin reactievermogen getest werden. Hij was sneller dan het testmodel en kreeg een glas bier. Een welkome bijkomstigheid. Toen moest hij de test nog een keer doen. Hij reageerde nu nog sneller. Dacht hij. Niet dus. Daar schrok hij van. Een beetje.
De proef ging door tot vele glazen bier. Het werd niks meer met die test. Mijn broer was verbijsterd. Of het hierdoor kwam maakt niet uit, feit is dat hij ineens niet meer wist wat hij in de hemelse vredesnaam ooit zou willen worden voor de rest van zijn hele leven. Hij verstopte zich in een diepe kast en kwam er voorlopig niet meer uit.

Het leek de donkere kamer van Damocles wel, een boek dat hij niet gelezen had, zie boven (Sus&Wis). Hij zat in zijn eigen donkere kast en zag het licht. Hij wilde fotograferen en ontwikkelen. In diezelfde kast. Met een bak gif.

Zijn eerste grote klus kreeg hij van zijn zus. Klassenfoto’s. Het fotograferen was geen punt. Mikken en klikken. Dat klinkt eenvoudig, is het niet. Het komt erop aan de goede plek in te nemen. Laat dat nu zijn talent zijn. Hij komt binnen, ziet hem en gaat er staan, desnoods zitten, desnoods liggen.

Misschien is het niet helemaal aangeboren, maar aangegroeid. Zijn zusje had altijd geheime plekken en zo werd hij almaar bedrevener in het vinden van de plek waar je het geheim kon zien. Al moest hij er het dak voor op, al moest hij er plat voor onder het bureau.
Dat is nog zo. Hier ligt hij bijvoorbeeld op straat om de foto te maken. Je ziet zijn been.

Nog even over die klassenfoto’s. Die heeft hij alle 1000 in de kast ontwikkeld, op zo’n fenomenale manier dat alle ouders gingen bijbestellen voor opa en oma. Mijn broer zat dagen in de kast. Toen hij er eindelijk uit kon, kwam de administratie. Zo snel als er besteld werd, zo traag werd er betaald.

www.marcovellinga.nl

Het bericht Linke broer verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Link verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dom idee.

Daar kom ik achter met die online galerij. Eerst stond er ook nog gallerij. Twee ellen. Alleen al om dat eruit te krijgen kost een week. Volgens mij heeft niemand het gemerkt, volgens mij ben ik nog onontdekt, een supernova in een duister hoekje.

Gelukkig hebben we whizzkid. Galerij staat nu goed geschreven. Nu nog even inrichten.

Daarvoor moet mijn werk op de foto. Dat moet ik zelf doen. In schemerig licht. Buiten een wolkendek waar geen winterzon doorheen komt. Binnen spaarlampen waar de zuinigheid vanaf straalt. Ze geven geen licht. Mijn slimme fotocameraatje lost dat gebrek op met zijn eigen licht. Tijdens het maken van 100 foto’s vind ik dat superhandig.

Dom gedacht. Alle afbeeldingen van mijn werk hebben rare witte glimplekken. Na 40 vlekken snap ik dat het flitslicht is. Dat is niet het ergste. Alles staat er scheef op. Met achtergronden die op de voorgrond springen. Daarbij heeft mijn werk een andere maat dan mijn camera, waardoor er steeds iets niet op staat wat er wel op moet, en er wel opstaat, wat er niet op moet. Snap jij het nog? De top van de veren valt weg, maar de lijst van een schilderij ernaast staat er wel op. Bij de groene man zie je een stuk van de vloer. Kijk zelf maar. Fotograferen is een vak apart.

Desalniettemin , overigens een prachtig woord, des al niet te min, laat ik mij niet ontmoedigen. Het hoeft niet meteen perfect. Met die mislukte foto’s kan ik mooi oefenen mijn werk snel naar de galerij te verplaatsen. Vergeet dat snel.

Na twee dagen heb ik drie foto’s weten te plaatsen. Laat dat weten maar weg. Ik druk op zoveel knoppen van mijn dashboard, dat ik de volgorde niet meer weet, en geen idee heb hoe en wat er verplaatst is van fototoestel naar mediabibliotheek naar galerij. Curiosa of kunst of blog.

Het verschil weet ik ook niet meer.

Nu zit ik met het volgende probleem. Er staan drie foto’s onder Kunst en Curiosa, die de naam foto niet waardig zijn. Als mijn broer, de snoeigoeie vakfotograaf, dit ziet, schaamt hij zich plaatsvervangend. Dat is het probleem niet, dat is altijd al een dingetje tussen ons. Dat hoort erbij. Hij perfectionist, zij scharrelaar. Zonder het een bestaat het ander niet.

Het probleem  is, hoe krijg ik die foto’s er weer af?

Het bericht Galerij verscheen eerst op Anne Vellinga.