Bewegen is mijn oplossing voor alles. Ik pak de fiets. Nu heb ik op dat moment een broek aan zonder lusjes, maar met een broekzak links van de linkerknie, een rare broek dat geef ik toe. Ik stop het koperdraadje in die afgezakte broekzak en fiets onbekommerd door paden en lanen. Vijf minuten. Krijg ik me toch een zere linkerknie! Alle pijn die ik er ooit had, manifesteert zich tegelijkertijd. Alle keren dat ik op deze knie viel, de druppel kokend water die er een gat in boorde, ja, dat kan, de keer dat mijn linkervoet klem zat tussen de deuren van de trein.
Aan het eind van deze reeks is mijn knie pijnvrij.

Die middag heb ik een afspraak met mijn osteopaat.
Gerben zoekt de oorzaak van de pijn. Hiertoe manipuleert hij alle gewrichten naar alle kanten.
‘O ja, jij bent die vrouw met die soepele gewrichten.’
Bij zulke gewrichten hoort geen bevroren schouder. Er moet een andere oorzaak zijn.
Ik denk aan Koot en Bie ‘houd je erbuiten Kokkie’ en laat de cryptococcus erbuiten. Ieder zijn vak.
Gerben denkt dat het mijn linker nier is.

Gerben gaat regelrecht naar de pijnplek: mijn schouder. Na zes maanden onbeweeglijkheid hangen mijn armspieren erbij als uitgerekt elastiek van een onderbroek uit de 18e eeuw, wat aanvoelt als kronkelend spaghetti. Gerben doet of mijn schouder een tandrad is en zet elke spier op zijn plek.
‘Ik wijs je getraumatiseerde spieren de weg.’
Dat geeft vertrouwen dat er een weg is.

Hij geeft een nieuwe oefening: liggen op rechterzij, linkerarm op zijkant en tillen maar.
Dat gaat dus niet.
Hij tilt mijn arm. Dat gaat dus wel.
Hoe kan dit?
‘Je gewricht is onbeschadigd, maar je hebt geen spierkracht meer.’
Hij geeft een oefenschema. Zodra het gaat, gewicht toevoegen, gewoon een flesje water.
Al gauw krijg ik een nieuwe vorm van pijn: spierpijn!
Heerlijk.

Zo ben ik drie weken zoet met koperdraad en oefenen.
Dan is De Grote Dag: back to Gerben.
Uitkleden, staan, liggen, testen, inmiddels routine voor mij.
Bij Gerben zakt de broek af. Figuurlijk. Want.
Ik ben onvoorstelbaar veel vooruit gegaan in drie weken.
Hij gaat naar zijn computer om te checken wat hij in hemelsnaam de vorige keer met me gedaan heeft.

Leg er de vinger maar eens op. Je weet niet wat helpt. Al heb je het aan den lijve ondervonden.
De fysio, de osteo, het koperdraadje, alles tezamen of de tijd…

Het bericht Arm verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik storm naar binnen, doe mijn verhaal in vloeibaar Duits en mag de volgende dag al komen voor een behandeling.

Dat is andere koek.
In de behandelruimte heeft Bettina twee compartimenten gefabriceerd met een gezellig gordijn rond de behandeltafels. Het handige is dat ze nu de een kan behandelen en de ander kan coachen, degene die onder een regiment van rode lampen ligt te braden.
Zo goed als mijn Nederlandse fysio naar mijn pijnsensaties luisterde, zo doof is Bettina ervoor en dat ligt niet aan mijn naaste achter het gordijn. Aanvankelijk houdt die zich stil en Bettina ook en ik dus ook. Bettina vraagt niets. Bettina zegt niets. Bettina voelt. Dat doet ze subtieler dan ik gewend ben. Ik voel niets, zij voelt alles.
Ze beweegt haar vlakke hand over mijn ruggengraat alsof het een piano is. Ineens begint de punt van mijn linker schouderblad te steken of er een gloeiende breinaald in zit. Zonder dat ik een kik geef, gaat haar hand naar de breinaald en weg is de pijn. Nu steekt mijn nek. Meteen is haar hand daar. Mijn vertrouwen groeit. Naast mij broeit het.
‘Geht’s nicht mehr?’ Bettina heeft zintuigen in haar rug.
‘Es ist heis.’
‘Ach Sabine, als je het niet kunt uithouden, kom je er maar af.’
Sabine is gerust dat Bettina achter het gordijn een oogje in het zeil houdt en vraagt nog wat extra aandacht.
‘Ik reed daarnet door Sophiental en toen werd ik geflitst terwijl ik maar vijf kilometer te hard reed.’
Bettina is zo’n therapeut die begrijpt dat iemand het daar heet van heeft.
‘Ach Sabine, dat is heel normaal daar. Toen ik net gescheiden was, moest ik twee levens in een dag proppen, mijn huishouding en mijn praktijk. In mijn haast reed ik daar dertig kilometer te hard. Ik moest stoppen en mijn rijbewijs werd meteen afgepakt. Kon ik geen van mijn twee levens nog leiden, maar alles is goed gekomen.’
Sabine’s angst is gestild. Bettina’s hand is onverstoorbaar doorgegaan met het aftasten van mijn rug. Ik ga ook eens wat aandacht vragen, of liever verantwoording.
‘Jij werkt heel anders dan mijn fysiotherapeut. Die behandelt het gebied rond mijn pijnlijke schouder. Mijn rug laat hij met rust sinds bekend is dat ik een ontsteking had in de schouder.’

Bettina grinnikt en brandt los.
Fysiotherapeuten werken zo. Ze behandelen de pijnplek en dat is prima zolang pijn veroorzaakt wordt door een ongeluk of een andere mechanische oorsprong heeft. Dat is echter lang niet altijd het geval. Bettina is jaren fysiotherapeut geweest en dat bordje hangt nog steeds op haar deur vanwege het vertrek van haar handige man, maar inmiddels is ze een weg ingeslagen die ook resultaat geeft bij pijn die niet door een val komt. Het begon ermee dat ze niet begreep dat dezelfde mensen terug bleven komen met dezelfde klacht, terwijl zij ze goed behandeld had en de klacht weg was.Er klopte iets niet. Ze zocht en vond de osteopatie. Ze deed een studie van vijf jaar aan een opleiding waaraan ook een Nederlander verbonden was.
Al doende heeft ze meer inzicht gekregen in de samenhang van alles. Een mens is niet alleen gewrichten en botten en pezen en spieren, maar ook zenuwbanen, organen en emoties. Niets kan los gezien worden van de rest, alles heeft invloed op alles. Het is de kunst de oorzaak te vinden.

‘Ik kan begrijpen dat je je arm niet dragen kunt,’ onderbreekt ze zichzelf.  ‘Je spieren zijn helemaal weg in je schouder.’
Dat is een andere boodschap dan het enthousiasme van mijn fysiotherapeut dat hij er nu in kon. Er is niks meer.
‘Ik geef je een kuur met WOB enzym voor sporters, dat is een natuurlijk middel op basis van ananas. Dit kan ontstekingen in de gewrichten verhelpen en werkt mee aan de spieropbouw.’
De oefening van mijn fysiotherapeut kan ik beter gelijk stoppen. Door het heffen van mijn linkerarm m.b.v. mijn rechterarm kantelt mijn schoudergewricht en het moet draaien. Op deze manier doen compenserende spieren het werk en als ik ermee doorga, raken ze overbelast en kunnen het begin zijn van artritis. Ze complimenteert mijn fysio wel met het feit dat mijn schoudergewricht  intact is gebleven, en er is geen verkalking ontstaan. Dat was inderdaad wat hij nastreefde.
Ze geeft me een andere oefening:
Liggen op een tafel opdat mijn linkerarm omlaag kan bungelen. Vervolgens proberen hem een stukje op te heffen en een paar tellen vast te houden. Eerst voorwaarts en dan steeds wat verder zijwaarts.

Dit doe ik 2 x per dag een keer of 10, met een beetje resultaat.
Elke centimeter is een mijlpaal. Ooit zal ik mijn arm terug hebben.
Bettina is zeker dat de oorzaak van mijn klacht van elders komt. De eerste stoorzender waar ze op stuit, is mijn maag.
‘Heb je last van opkomend maagzuur?’
Ik ontken. Maar ‘s avonds na het eten buk ik om mijn schoenen uit te doen en komt het zuur omhoog, zoals altijd wanneer ik buk. Dat is me zo vertrouwd, dat ik het vergeten was.
Na een maand, vier korte behandelingen en 1 complete osteopatische behandeling moet ik afscheid nemen van Bettina. Mijn vakantie is voorbij, mijn pijn is verminderd en de draagkracht en reikwijdte van mijn arm is iets vergroot. Maar mijn arm zijwaarts heffen is nog steeds onmogelijk. Bettina adviseert door te gaan met een osteopaat.

Ik zoek er een en kom terecht bij Gerben. Dat verhaal heb ik al verteld en kun je hier terug vinden:

http://annevellinga.nl/?p=7741

http://www.bettinahaas.de/home.html 

Het bericht Zoektocht naar verlossing 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn pijn begint eind december 2012 in een vreemd bed onderweg naar ons vakantiehuis in Duitsland.
Bij het wakker worden doet mijn linkerarm pijn. De diagnose heb ik snel gesteld: de nacht was niet wild, het bed is de schuldige. Klaar. Uit. Einde zoektocht.
Zo eenvoudig ligt het niet.
Mijn arm blijft hangen in pijn, de hele Kerst en Oud en Nieuw daarginder in het Fichtelgebirge. Ik moet beter en verder zoeken.
Bij thuiskomst zoek ik hulp.

* Mijn huisarts ontdekt mijn bewegingsperktheid, een woord dat ik niet eerder toegepast hoorde op mezelf. Hij verwijst naar de fysiotherapeut.
* De fysiotherapeut wijst naar het litteken op mijn rug. Die plek is dood en daar brengt hij leven in 3x per week. Pijnlijk.
* Ik zoek het achter mijn rug, wat uitmondt in 20 blogs ‘Vrouwenlijn’ en een e-bundel: http://hetnieuwepoezine.wordpress.com/bundel/

Zes weken zijn om, de pijn is erger, ik ben er niet gerust op.
* Ik laat een echo maken. Ik heb een ontsteking in het schouderkapsel, dit is 4x zo dik en puilt uit aan de onderkant.
* Een spuit Cortison van de huisarts.
* De fysiotherapeut kneedt voortaan rond de schouder. Dit doet pijn.
* Ik schrijf mijn pijn.
* Een oud leerling leest mijn angst erin. Daarmee maak ik het erger dan het is. Hij is nu fysiotherapeut en gespecialiseerd in pijn.
Enthousiast en meeslepend geeft hij me zijn visie cadeau:

Pijn, de pijnfysiologie en de enorme belangrijke rol van het brein in het hebben en ondergaan van pijn zijn geweldig interessant. Het is DE motivatie in mijn vak momenteel. Naast mijn therapeutisch werk (met zeer specifieke patiënten werken) geef ik internationaal les in veel landen aan fysio’s, manueel therapeuten, artsen, tandartsen en logopedisten. Het is boeiend om mee te maken wat er over de wereld aan het gebeuren is t.a.v. dit onderwerp. Ik was in april in Australie voor een super geweldig interessant congres hierover en volgde al vele specifieke na- en bij scholingen over dit topic. Er is een geweldig fijn en goed te lezen werkboek van David Butler en Lorimer Mosely dit jaar in het NL vertaald (Begrijp de pijn) dat echt gaat over waarom de omstandigheden en de eerdere pijn ervaringen zoveel invloed hebben op ons latere pijngedrag. Ook hier gaat het niet zozeer over de psyche, maar vooral over de neuronen, de connecties en de invloeden vanuit je ervaringen en gedachten. Echte goed informatie krijgen is daarbij een keyrole.

* Ik focus mijn aandacht op vertrouwen, rust en beweging.
* De fysiotherapie begint vruchten af te werpen: minder pijn en meer bewegingsruimte.
* We gaan van 3 x per week naar 2 x per week naar 1 x per 5 dagen.

In mei gaan we naar ons vakantiehuisje.
Kan ik een maand zonder mijn fysiotherapeut? Of vind ik hulp in het Fichtelgebirge?

http://www.bol.com/nl/p/begrijp-de-pijn/9200000011499618/

Het bericht Zoektocht naar verlossing -1 verscheen eerst op Anne Vellinga.