Bij nader inzien ben ik blij dat ik zo groen als gras was en niet wist om te gaan met erotiek en toneel en zocht wat er nog meer op de wereld was. Ik werd juf op een Vrijeschool en daar kon ik mijn liefde voor toneel en spel en improvisatie een uitleven. Maar god ook, want stel dat ik actrice was geworden, dan moest ik nu de hele tijd lappen teksten uit mijn hoofd leren. Dan zat ik. Daar kom ik achter nu voor de workshop van Arnold Sandhaus een gedichtje uit mijn hoofd moet leren.

Ik houd het ene papiertje op het andere en schuif het pas omlaag als ik de zin gezegd heb.
Ik spreek de zinnen traag, ze rollen over mijn tong.
De letters rollen naar binnen, letters die woorden scheppen, woorden die zinnen vormen, betekenis omhullend. Het gedicht schuift naar binnen. Dit is niet uitspreken, dit is innemen. Al twee weken neem ik dagelijks een taalkundig voedingssupplement in.
Ik begin opnieuw.

Sprookje
Voor mijn moeder en dochtertje 

ze luisteren beiden naar haar oud verhaal
wondere dingen komen aangevlogen…….

Het gedicht drijft langzaam maar zeker naar boven. Mijn hart bonst ervan.
Ik doe het andere gedicht, Melopee van Paul van Ostaijen…

Onder de maan schuift de lange rivier
over de lange rivier schuift moede de maan…

Veilig spreek ik de kano, de maan en de man naar de zee.
Uit het hoofd.
Bliksems!
De letterlijke betekenis is waar. De tekst is uit het hoofd, gezakt naar de diepte, waar de Germanen de wortels van de Yggdrasil ervoeren, de wereldes waar Mimir de reus alle kennis bewaarde.
Een memorabel moment.
Als kind had ik een fotografisch geheugen, mijn oog zag, mijn netvlies hield het vast.
Dat vlies is weg.
Een week geleden maakte het me bang en verdrietig. Ik zag het als verlies.
Het vlies is weg.
Nu kan het binnenkomen…

Het bericht Poetisch proces verscheen eerst op Anne Vellinga.