Dwars door de bel wordt nu een oorverdovend gebonk hoorbaar van Kees die de trap af dendert omdat zijn luie vrouw die pal naast de voordeur zit te beroerd is om de deur even te openen. De voordeur klapt luidruchtig open. Nog luider bast een stem.
‘Hebben wij closetpapier?’
Kees roept op de raarste momenten om hamers, boortollen, nijptangen en verstekzagen, ook closetpapier komt voor, maar dit vind ik er wel een heel raar moment voor.
Juist nu Kees erom verlegen is, hebben wij geen closetpapier, want wij waren vandaag in de theetuin van Millingen, een bijzonder leuke lokatie vol inspirerende hoekjes.

Deze theetuin is niet per auto te bereiken, je moet de laatste kilometers door de uiterwaarden lopen, fantastisch, prachtig, de mooiste momenten met mijn vader drijven boven en natuurlijk spant de theetuin de kroon en blijven we zo lang plakken dat we te laat terug zullen zijn voor boodschappen en, erger, de deadline van mijn tekst/illustratie. Dus doen wij op de terugweg snel wat hoognodige boodschappen bij de Millinger supermarkt waar we toch langs rijden. Als ik een pak closetpapier van het schap wil pakken, blijkt Kees al afgerekend te hebben en dus zet ik het maar weer terug om geen kostbare tijd te verliezen.

‘Hebben wij closetpapier?’
Zul je altijd zien dat je daar net behoefte aan hebt als vijf keurige mensen je gang in staren, want Kees kon ondanks de hoogste nood de snerpende bel er niet bij hebben. Dus spoed ik naar de wc om te kijken of er toch nog een wc-rol hangt. Jazeker, wij hebben welgeteld één rol, om preciezer te zijn, een halve rol. Kees grist de rol van de houder en spoedt zich voorbij de trap regelrecht naar de voordeur. Ik snel er achteraan. Geen gepoep op mijn stoep!
‘Jullie mogen binnen wel even naar de wc!’
‘We moeten niet, we moeten twee man in wc-papier inpakken.’
Daar gaat mijn laatste rol.

Dit moet een grap zijn, maar is het niet, getuige een stapel indrukwekkende papieren met opdrachten van de gemeente Oude IJsselstreek die stuk voor stuk uitgevoerd moeten worden anders komt het gezelschap voor de tuchtraad.

Nu ik zo goed was twee lieden te laten inpakken willen ze een ei bakken in mijn keuken. Voor ze mijn hele huis overnemen stuur ik ze door naar de buren, die hebben een hotel/restaurant gehad en lijken mij uitermate geschikt dit varkentje te wassen.
Van ontzetting valt het gezelschap dat er op het eerste oog zo keurig uitziet van schrik achterover op de grond.

De foto’s bewijzen dat ik niet iets sta te verzinnen, want dat is wat mij telkens weer gevraagd wordt: ‘Anne verzin je dit nu allemaal of is het echt gebeurd?’

millingertheetuin

https://www.oude-ijsselstreek.nl/

Het bericht Echt gebeurd verscheen eerst op Anne Vellinga.