Medemblik is een stadje vol historie, een haven, een oud station met stoomtrein, een bakkersmuseum, een kasteel van Radboud, en wat er allemaal nog meer over te vinden is, maar ik wil het zelf vinden.
De hoofdstraat is breed en er waait een briesje vanaf het IJsselmeer, word ik geroepen door de ademtocht der Hagedessa’s? Ofwel, het is mij te winderig in mijn zomerjasje, ik zoek beschutting in een van de smalle zijstraatjes.
Tot mijn verbazing liggen er uitgestrekte tuinen achter de lage huizen met grasvelden, kippenhokken, bloemperken, slapende honden en soezende katten. Vanaf de andere kant van de steeg komt een oudere man aangefietst.

,,Ben je op de fiets?’’
De galmende vraag komt uit de achterste tuin.
,,Sjaantje is weg.’’
Sjaan hield kennelijk  niet van fietsen en nu ze weg is, kan hij fietsen. Mijn conclusie steekt kil af bij die van de man van het boetje (westfries voor schuurtje).
,,Ach man, wat een ellende.’’
De fietser stapt af bij zoveel medeleven.
,,Weet je wat het is? Ik ben nou 70 en we waren toch al dertien jaar samen. Je staat ermee op en je gaat ermee naar bed.’’

Een snelle rekensom leert dat Sjaan op zijn 57^ste  in zijn leven kwam en nou is ze weg en vindt maar eens een ander.
,,Ze was ook zo slim. Ze wist precies hoe laat het was en wat we gingen doen. De hele dag ben je samen bezig. Je hele leven is ermee verweven. Met zo’n hondje nog meer als met een mens.’’

Ach toch. Sjaantje was zijn hondje en nou is Sjaanje weg…
Terwijl hij zijn ochtendboterhammetje smeerde, stond Sjaan al gezellig naast hem te kwispelen. Brokjes voor Sjaantje en samen gezellig eten aan tafel. En dan stond Sjaan alweer voor de achterdeur voor de ochtendwandeling. Onderweg praatjes met de buurvrouw, andere hondenbezitters en natuurlijk de slager. Kluifje voor Sjaan en een half onsje boterhamworst en een slavink voor hemzelf. Thuis een bakkie  zwarte oploskoffie voor hem en een bak water voor Sjaan. Middagboterhammetje voor hem en kluifje voor Sjaan en dan was het alweer tijd voor een ommetje met haar. Vervolgens een tukkie op de bank, Sjaan aan het voeteneind en samen geeuwend wakker worden. Fris ommetje, hapje eten en weer samen op de bank voor de tv en tot slot het avondommetje.
Op zijn tijd bezoekjes aan de dierenwinkel. Aandacht gegarandeerd. ,,Hoe is het met Sjaantje? ’’ En dan een avontuur opdissen van slimme Sjaantje. Hoe ze blafte toen een paar kwajongens belletje trokken. Hoe ze zijn kruimels op de grond keurig opeet. Hoe ze precies weet hoe laat het is. Sjaan kwispelde naast hem en kreeg altijd een hondenkoekje voor bewezen slimheid. Dan kon ze zo mooi opzitten. En een pootje geven. Maar ze nam nooit wat aan van een ander, alleen uit die vertrouwde hand van het baasje. Een mooi beestje was het. En slim! En lief!
Bij de hoek wordt mijn fantasie ruw verstoord door het einde van het mannengesprek.

,,Neem je een nieuw hondje, Klaas?’’
Klaas steigert.
,,Daar begin ik niet meer aan. Zo’n hondje poept op je vloerbedekking, bijt je bank kapot, krijgt vlooien en wormen en je moet steeds naar de dierenarts. Weet je wat het is, je hele leven vlecht om dat hondje heen.’’

Het bericht Sjaantje van Medemblik verscheen eerst op Anne Vellinga.