Mijn moeder

Anne — Thu, 06 Jun 2013 16:06:30 +0000

Het heeft tijd nodig. Moet zakken. Bij mijn moeder. Alles. Ik ook. Mijn aanwezigheid. Terugkeer.
We zijn alweer/pas tien dagen thuis en zolang duurt het voor ze mij herkent en weet wie ik ben.
Dat zeg ik niet goed.
Het kan wel eens zo zijn dat ze in een oogopslag weet wie ik ben, wie jij bent.
Haar lach kon wel eens indicator zijn.
Een kristalheldere scan van het wezen van de mens tegenover haar.
Ze lacht. Of niet.

Aal, mijn moeder

Wat weten wij ervan.
Het is wat het is.
Wij interpreteren.
Ik voorop.

Volgens mij ziet zij mij.
Mijn hollen en stilstaan, mijn vallen en opstaan, mijn goed en mijn slecht.
En daarom lacht ze.

Ze ziet me en lacht.
Meer is het niet.
Zien en lachen.
De lachende Boeddha.

Lachende Aal

Ze ziet me en lacht.
Elke dag lacht ze naar me.
Lacht me toe.

Het duurt tien dagen voor het gezakt is.
Voor ze weet.
Wie ik ben.
Wat onze relatie is.
Wat ik nodig heb.

Aal in haar atelier

Ik loop langs haar atelier, de oase van haar kleurexpressie, waar zij zo af en toe nog schildert, maar vaker voor het raam zit, de ogen meer en meer gesloten… zo vermoeiend kan het zijn oogleden op te tillen, knipper na knipper na knipper.
Man komt langs haar atelier met boodschappentassen. Daar achter ik zonder boodschappentassen, vanwege mijn schouder…

Een uurtje later zijn we terug met de boodschappen.
Mijn moeders hulp komt stralend naar me toegerend.
‘Zo leuk Anne, jij liep langs, Aal zag je en keek je na en zei glashelder:
Daar gaat Anne. Wie past er nu op haar…?’

De tiende dag spreekt ze uit
Woord voor woord
Het onuitsprekelijke
Wie ik ben en
Wat ik nodig heb

Het bericht Mijn moeder verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ja zuster, nee zuster

Anne — Wed, 07 Nov 2012 21:07:15 +0000

Met je moeder in huis is het verre verleden dichterbij dan gisteren of morgen. Zelfs vandaag de dag is vaak ongrijpbaar. Als mijn moeder in bed ligt, bekaf van die paar uur op, ga ik vaak nog even bij haar zitten babbelen, dat wil zeggen, ik houd een monoloog, een soort beschouwing van de dag, of ik zing een lied, of ik houd haar hand vast, of ik zwijg. Dat gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Dan zit ik zwijgend in de schemer naast haar bed en droom een mooie nacht voor haar.
Nu heb ik net het nieuws gehoord dat Hetty Blok is overleden en dat roept bij mij veel op. Hetty was een buurvrouw van mijn moeder op de Parnassusweg in Amsterdam. Aal vond haar nogal op de voorgrond dringen bij de groenteboer om de hoek en bij de bakker. Dan zei ze dat Zuster Klivia weer kapsones had. Ze zag liever Piet Römer in de winkel, een buurman in dezelfde straat. Die glimlachte altijd. Mart Smeets kwam ze ook vaak tegen, hoe hij reageerde weet ik niet meer, alleen dat zij dat geweldig vond, want ze hield net zoveel van sport als hij en wist er evenveel vanaf. In haar beleving.
Mijn zwijgende herinneringen dwalen rond het dommelende hoofd van mijn moeder. Tevreden zuchtjes komen uit haar mond en haar neus.
‘Ik weet nog dat wij televisie kregen, Aal, toen hoefden we niet meer naar meneer en mevrouw Hendriks. Alle buurkinderen mochten zaterdagmiddag bij hen komen kijken. Schoenen uit in de keuken en dan stond daar zo’n tafeltje met een fles yoghurt op de kop voor de laatste restjes.’
Mijn moeder zucht vredig door bij dit kalme beeld.
‘We keken daar naar Coco de vliegende Knorrepot en Zwiebertje en het leukst was Ja zuster, nee zuster.’
Zachtjes zing ik de tune ‘Niet met de deuren slaan, ja zuster, nee zuster…’
Aan de glimlach te zien begint mijn moeder nu heel gezellig te dromen van Zuster Klivia. In de rust rond mijn moeder drijven steeds meer beelden naar boven.
‘Wij hadden nog geen tv en op een keer gingen wij vanuit Tiel naar Pa en Moeke in Groningen. Ik vond het niet leuk dat we op zaterdag gingen. Ik wilde het kinderuurtje niet missen, maar toen zei jij dat jouw vader veel moderner was dan mijn vader en dat hij allang televisie had.’
Haar ronk maakt duidelijk dat twee verschillende vaders in een adem teveel is.
‘Jouw vader zei altijd bij de deur ‘Here Juizus’ en Moeke ‘mien leuve God!’, weet je dat nog?’
Aal glimlacht. Misschien herinnert ze zich deze vaste begroeting bij de voordeur van het huisje in de Johan Frisolaan in Groningen. Misschien wordt ze over een poosje weer zo begroet bij een andere deur…
Mijn moeders mond beweegt. Ze mompelt. Ik houd mijn adem in om geen woord te missen.
‘Komt de zuster?’
‘Ach schatje toch, nee, de zuster komt niet, dat was een liedje.’
Ter verduidelijing zing ik het lied nog maar eens. Ik laat al het overtollige, ingewikkelde van haar vader en moeder en Groningen achterwege, de geruststelling van haar vader dat Zuster Klivia in hun teeveetje paste en mijn tegenwerping dat de helft wel buiten beeld kon vallen zonder dat hij wist wat hij miste. Ik zie opa nog grijnzen met de peuk op zijn lip en zijn vergeelde rookhaar. Opa is dood, zuster Klivia is dood, het verleden is dood, en hier zit ik verhalen op te hangen bij mijn moedertje die steeds meer vertoeft in de armen van Morpheus…
Ze mompelt. Ik leg mijn oor aan haar lippen.
‘Jij bent een lief kind en jij kan best hoofdzuster worden.’

Het bericht Ja zuster, nee zuster verscheen eerst op Anne Vellinga.

herinnering Archieven - Anne Vellinga

Mijn moeder

Ja zuster, nee zuster