Dat stuk heb ik gezien en ook nog dat Wilfried hem hierin niet kan volgen. Wat iets blootlegt. Gebrek aan intelligentie van Wilfried, gebrek aan concentratie van Hans, of, en dat zou mooi zijn, dat Wilfried niet in een concentratiekamp te vangen is.
En zie, daar ga je al als kijker – daar is Hans mij kwijt.

In een opperste poging bij hem te blijven verzak ik in een verleden waarin Hans voor mijn neus opdook met een vibrator, een herinnering die sterker is dan het slappe gelul waarmee hij nu komt.
‘Dus dit is live?’
Dat vroeg hij toen niet, toen zat hij erin, opperste concentratie, dat werk, dat is het verschil.

Het is in de vroege jaren ’90 vorige eeuw in het plaatsje Budel, het geboortedorp van Hans. Hans staat nog in de kinderschoenen van het theater, weinigen kennen hem,  maar er is er een die hem echt kent, zijn moeder.
Leun wist het vanaf het begin. Toen zij rustig op zaterdagmiddag weg kon als de tv maar aanstond. Hansje was gek van de tv en de komieken erop. Hij zat uren op de bank en zoog ze op, zijn helden, en als dan mama thuis kwam, vroeg hij niet om het snoepje van de week, maar trakteerde haar erop. Alles wat zij gemist had, het komische, de beweging, de snelheid, het onverwachte, de gekke bekken. Zijn moeder  was een en al hart en ziel voor dat wilde, ongecontroleerde, ritmische, wonderlijke van dit kind dat haar kind was, en die zijn elastieken bek met de week oprekte en altijd verder rekken zou.

Het is Kerst en we zijn bij Leun en Hubert, mijn lief en ik. Leun vertelt verhalen over Hans in dat prachtige Brabantse accent van haar, terwijl wij smullen van haar warme wijn met appelflappen en de hond met zijn grote kop van schoot naar schoot gaat, een grote hond, een labrador waar Hans het altijd nog over heeft op de podia. Leuns vrijer is er ook, Hubert, een befaamd vogelaar met een groen hart. Hij wijst naar een groenling die het in zijn groene kop haalt met Kerst hier in de kale tuin te gaan zitten. Mellie Uyldert, die is er ook, glimlacht om dit onverwacht laaiend enthousiasme van de stille natuurman.

Leun kan de hond niet aan. Dit zie je al onder de wijn, maar het blijkt pas echt buiten in de natuur waar Hubert de behoeder is en die wij mogen betreden onder zijn natuurlijke leiding. Mellie in bruine lange broek, paarse hes en wollen jas, compleet met haarband met een zilveren libelle erop en ook de hond mag mee, mits aan de lijn. Aangelijnd rent Leun achter de hond tot haar tong op de schoenen hangt. Mijn lief neemt het over. Ik ken hem nog maar net en dan zijn lieven op hun liefst. In vijf minuten heeft de lieverd de labrador keurig naast zich, als een geboren leidhond die onwillige leden van de roedel in de nek bijt, geeft hij korte rukjes aan de riem die het oerinstinct wekken en de jonge labrador tam als een lam maken.
Leun is niet de vrouw die halsbanden met tanden om een hondennek doet, Leun is de moeder van Hans.

‘s Middags moet ze even weg en zoals ze dat bij de kleine Hans gewoon was, zo doet ze dat nu bij ons. Ze zet ons voor de tv en stopt er een komische video in. Van Hans.
‘Niet schrikken hoor, Hans is een lieve jongen met een hart van zuiver goud maar hij ziet alles en is heel alert en neemt geen blad voor de mond, zo is hij, vroeger al, want wat erin zit moet eruit.’
Mellie Uyldert knikt alleswetend.
‘Dat is Uranus, die is van de vernieuwing en gaat over grenzen. Uranus geeft intuitie, het is de planeet van de astrologie. Hij heeft in mijn eigen horoscoop ook een belangrijke positie.’
Moeder is er nog niet geheel gerust op dat de wijze Mellie haar zoon aankan.
‘Ik zeg erbij dat Hans wel alle heilige huisjes om schopt, dat heeft hij ook altijd al gedaan.’
‘Dat is de planeet Pluto, die zet de boel op de kop, wat hard nodig is als een maatschappij is vastgeroest. Als Uranus en Pluto een aspect met elkaar maken, dan beleef je wat. Ik heb in mijn leven heel wat horoscopen gezien met aspecten tussen die twee. Dat geeft mensen die ertoe doen. Laat hem maar zien.’

Daar zitten we keurig op een rijtje voor het scherm, Mellie Uyldert in het midden, mijn lief en ik aan de flanken. De zoon laat het achterste van zijn tong letterlijk zien in dit allereerste optreden. Het centrale thema is seks, met name de vibrator. We zitten ademloos en hijgend voor het scherm, lief en ik. Mellie is na 1 minuut vertrokken naar dromenland, een gelukzalige glimlach om haar mond.

‘Als ik dan toch moet kiezen tussen Chaplin en Buster Keaton…..’
Ik ben terug bij het scherm, bij Wilfried en Hans.
‘… dan kies ik toch Buster Keaton, dat hele kleine mannetje met 500 politieagenten achter zich aan…’
Hans glimlacht zo breed dat alle donkere spleetjes tussen zijn tanden het licht zien. Je ziet dat hij dat kleine mannetje ziet, met 500 politieagenten hollend achter hem aan, zonder hem ooit te pakken te krijgen… Je ziet Hans ten voeten uit.

Het bericht Zomergasten – Hans Teeuwen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wil even niet schrijven over wat ik aan het doen ben, maar wel over een plek die mij zeer dierbaar is en over iets wat ik gedaan heb. Een koestersteen gemaakt van vilt dus!

Ik kwam op het idee door een gebruik onder de mensen van het Joodse geloof. Die nemen een steentje mee als ze het graf van hun dierbaren bezoeken en leggen het daar neer. Zo kun je zien dat iemand vaak herdacht wordt. Daarom stuur ik weleens een steentje naar vrienden van mij die van het Joodse geloof zijn om zo namens mij een steentje te leggen.
Jaren geleden stuitte ik op een plek bij Arnhem op giga grote stenen midden op de heide…… toen ik dichterbij kwam zag ik dat bij iedere steen een land werd genoemd en kon ik lezen dat het iets van Herman van Veen is.
Hij wil dat op deze wijze de kindertjes uit die landen herdacht worden: de vergeten en overleden kinderen.
Middenin die kring ligt een glazen cirkel met een gedicht van Herman:

Lieverd,
Leven is als sneeuw,
je kunt het niet bewaren.
troost is dat jij er was
uren ,maanden, jaren.

De stenen liggen in de vorm van een medicijnwiel, wat een symbool is van heelheid. Omdat alles in verbinding staat met elkaar. Het staat ook voor het herstellen van harmonie…

Ik kan alleen van mijn eigen hart uit zeggen dat die symboliek voor mij niet eens zo belangrijk is, het is het gevoel dat ik daar heb. Dat gun ik iedereen.
Enne zo lief, soms zie ik een steentje liggen beschilderd door een kindje voor haar opa of oma, die liggen dan ergens in die grote stenen. Dan komt er werkelijk op mijn snuit een glimlach tot aan mijn oren!

Ik vind die plek zo prachtig dat ik er meteen een steentje voor Günther neer heb gelegd. Stenen voelen zo schitterend aan. Günther spaarde altijd stenen en schelpen, daar tussen zaten in alle zakken van broeken en jas deze voorwerpen PLUS steeltjes van fruit! Want hij knaagde fruit ook helemaal op, heeft ie dus van mij. De steentjes hebben dus een lange geschiedenis… ik ,,erfde” ze van hem, na zijn overlijden vond ik ze in al zijn zakken….o ja plus veertjes !
Zelf neem ik ook altijd een steentje of schelp mee als ik er op uit ben getrokken. Die doe ik in een grote glazen pot in de kamer, het voelt alsof Günther mij vergezelde op die trip. Niet in droefenis maar gewoon in aanwezigheid.

Ik leg er ook steentjes neer voor andere kinderen. Natuurlijk alleen als de ouders dit de juist plek vinden voor hun overleden kind. Het voelt daar zo goed en intens. Ook zo mooi dat ik er nog nooit iemand zag, maar steeds als ik er kom, is er weer iets gewijzigd. Dat vind ik zo mooi en de zwijnen blijven op gepaste afstand, want ze wroeten wel vlakbij, maar nooit daar.
Ik voel op die plek mij nog meer verbonden dan hier bij de urn.

Er hangt daar wezenlijk een andere energie. Voel het als een verbinding. Er wordt zo weinig medegedeeld over overleden kinderen, mensen weten soms niet hoe ze kunnen beantwoorden aan het gevoel dat hun kind niet vergeten gaat worden. Daarom maak ik dus al die troostende kleinigheden. Heb nu ook porseleinen kleine broches, daar past dan een knoopje op of een draadje van dierbare kleding. Maar ik denk er hard over om het zodanig in een vat te gieten dat mensen het zelf gaan doen. Kan in een workshop zijn of wat dan ook. Ik vind het zo triestig dat men vaak bv een hele slaapkamer intact laat…… het is juist mooi om er een nieuwe vorm aan te geven. En dat er zo toch troost is.
Och het is voor iedereen weer anders…

Ik maak nu graag stenen van vilt, vaak met de foto van de overledenen. Zelf heb ik er natuurlijk ook een. Als ik me wat kwetsbaar voel, neem ik de steen mee in mijn tas. Ik hoor dat ook van de mensen die al zo’n steen hebben en dat is het mooie er aan. Op de foto zie je de plek en van mijn steen. Ik schrijf dit stukje niet in droefenis hoor, maar wel in verbondenheid.

Ik gun alle kinderen van de wereld zo’n steentje op die mooie gedenkplek.
Je kunt het lezen op www.hermanvanveenfoundation.nl

Pluk allemaal de dag, geniet van vogelgezangen, ik dans na het schrijven van de tekst weer naar boven, want maakselen is mijn opdracht en ook opruimen…..sjuchtttt

Groetsels en zwaaitjes van Ietepiete Schapendonk

http://www.ietepietelietje.nl/

http://www.troostenlief.nl/

Het bericht Troost verscheen eerst op Anne Vellinga.